Lost In The Clouds Novels & Stories

But they're just afraid of something they can't understand Ooh, but, little darling, watch me change their minds Yeah, for you, I'll try, I'll try, I'll try, I'll try [Refrain] And pick up these broken pieces 'til I'm bleedin' If that'll make you mine [Chorus] 'Cause there'll be no sunlight, if I lose you, baby There'll be no clear skies, if I lose you, baby Just like the clouds, my eyes will do the same If you walk away, every day it'll rain, rain, rain [Bridge] Oh, don't you say (Don't you say) goodbye (Goodbye) Don't you say (Don't you say) goodbye (Goodbye)

Bugbog dito bugbog doon, sampal dito sampal doon yan ang sinapit ng musmos na si Lyn. Matagal nang gustong umalis ni Lyn sa poder ng kanyang demonyong tiyahin ngunit hindi niya ito magawang iwan dahil nag tatakot siya na baka pag nahuli siya nito ay sasaktan ulit siya. Wala rin kasi siyang ibang malalapitan na kamag-anak dahil si Tiyang Tess lang ang natitira nitong kamag-anak. Kaya kung aalis man siya ay wala din itong ibang malalapitan. "Diyos ko, bakit po kailangan kong danasin ito? hirap na hirap na po ako, hindi ko na po kaya, gusto ko na pong umalis dito". pagsusumamong dasal ni Lyn.

Hinahanap ko ang amoy niyang sumasama sa hangin dahil baka sakaling maramdaman kong muli ang yakap niya. Diary, masama ba akong bata? Bakit kailangang mawala ni Criselda? Ang sakit-sakit kasi. Di bale na sanang wala akong bisekleta, ayos lang yun bumalik lang siya. Kailangan ko si Criselda, Kailangan ko ang Mama ko. Si Aztec lang naman ako, kailangan ko pa rin ang mama ko. ------AZTEC

“Kung ganun isa rin si Maam Adira sa nagmamay-ari ng Dela Vega Airlines?” Naudlot ang muntik na pagluha ni Karim nang marinig ang boses ni Sherwin sa likuran niya. Hindi niya alam kung paano ito nakapasok sa loob ng kanyang kotse. Muli niyang sinulyapan ang kalangitan. Tuluyan ng nawala sa kanyang paningin ang private plane ng mga Dela Vega. Kasabay ng paglaho nito sa paningin niya ay ang pag-usbong naman ng hindi maipaliwanag na lungkot sa loob ng puso niya. Ang pakiramdam na para bang may kulang.

Naiinip na ko at dumating nga itong si Cloud pero kung anu ano naman ang sinasabi. "Sabi mo nawala, baka guni guni mo lang yun. We all know how much you miss Luna" sabi ko na lang sa kapatid ko. "Ikaw din naman, namimiss mo si Aki pero hindi mo sya nakikita. Ugh. Naguguluhan ako baka nga imahinasyon ko lang" Cloud said in a defeat tone.

Hanggang sa maaninag niya ang liwanag sa napakalayo, hindi niya inalintana ang pagod, lumakad lamang siya hanggang sa lamunin siya ng liwanag, marahil ay nakarating na siya sa paraiso. Wala siyang ibang narinig kundi busina ng mga sasakyan. Unti-unti niyang idinilat ang mga mata, naroon siya sa tulay,bang tulay kung saan siya binawian ng buhay. "Even that time, when i was on the middle of nowhere, terrified and alone. I keep on thinking about you, hindi ko alam kung anong klase ng tama meron ako sayo," sabi ni Austin habang pinagmamasdan ang mukja ng kaharap.

Siguro dahil sa kadilimang hatid nito kaya masasabi kong masalimoot nga. Bigla ko tuloy naalala ang isang uri ng ulap na kung tawagin ay Nimbus Clouds… isang grupo ng mga ulap na ang hatid ay ulan, may dala-dalang ulan. Tapos nakikita ito sa tuwing may kulog at kidlat… speaking of kulog at kidlat, naalala ko na naman si Tungkung Langit.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

Ewan ko ba. Ang nakakatakot lang kasi 'yong humahangin tapos walang tigil sa pag w-wave 'yong kulay puting kurtina. Sinara ko naman 'yong bintana para wag pumasok 'yong hangin pero pumapasok pa rin at nag w-wave pa rin 'yong kurtina. Natakot tuloy ako kasi sa mga intro ng horror movies, kadalasan, ito 'yong mga nakikita ko. 'Yong kurtinang mag w-wave tapos puti pa 'yong kulay.

Kaya sinugod ako ng kanyang kapatid at binugbog. Kinumpronta ako nito dahil sa nangyari sa resort. Hindi pa din umuuwi si Samantha sa kanila at lahat ay nag-aalala na. Lumipas ang isang linggo at natagpuan nalang namin ang sasakyan na ni Samantha sa ilog pero wala siya.Hindi ko alam ang gagawin ko sa nalaman ko. Sobra akong na depressed sa nangyari. Ako ang sinisisi nila sa lahat ng nangyari. They conclude that Samantha is gone dahil na rin sa nakita ang sasakyan niya sa ilog. Nagluksa ang pamilya niya at hindi din nila ako kinakausap kahit anong pilit ko. Samantha is not dead, she's not.Hindi ako nagluksa because I know she is alive.She is just out there, maybe waiting for me.