Tumalon ako agad sa kuwento ng alamat na ito nung unang beses kong narinig—sobrang simple pero puno ng imahinasyon. Sa pinakasentro, may dalawang magkapatid o minsan dalawang magkaibigang pinangalanang Araw at Gabi, at dahil sa selos o sigalot, naglalaban sila tungkol sa liwanag. Sa isang bersyon, nagnakaw ng apoy ang isa at dahil dito nag-init ang galit; sa iba naman, nag-away sila dahil sa inggit kung sino ang mas may hawak ng liwanag.
Dahil sa hidwaan, nag-layo at naglayag ang dalawa sa langit: ang isa ay nagliwanag nang maalinsangan (Araw) at ang isa ay nagdala ng malamlam at payapang liwanag (Gabi). May mga eksena na ipinapakita kung bakit palaging naghahanap-hanap ang isa sa isa—may katagang "habang tanglaw, may paghabol"—na nagpapaliwanag sa palagian nilang pag-iikot at ang dahilan kung bakit nagbabago ang kalangitan. Karaniwan ding nilalagay sa dulo ang aral tungkol sa pagtitimpi, pag-unawa, at kung bakit maganda ang balanse ng magkaibang liwanag.
Kung tatanungin mo ako, gustung-gusto ko ang alamat na 'Ang Alamat ng Araw at Gabi' dahil madaling maunawaan pero puno ng simbolismo; parang isang magandang likhang-sining na simpleng tumuturo kung bakit may araw at gabi, at paano nagtatagpo ang init at payapa sa ating mundo.