Loving The Cold Hearted Mr Ceo の小説・ストーリー

Pinausad na ni Leon ang sasakyan kaya naman naglikot ang kanyang mga sa kotse. Pati kotse, gwapo. Sa ganda ng interior nito ay alam niyang mamahalin din ang sasakyan na ito. He’s rich, but with a heart of stone when it comes to business. How should she put it? A cold-hearted rich man? No, his heart isn’t cold. He has a warm heart. But he is indeed cold. Hmm, a cold billionaire. That’s the right word. “Can I turn on the stereo?” she asked.

ani Mama. "Paano po kung sabihin kong ayoko?" Bakas ang pagkadismaya sa mukha ni Mama at Papa, hindi man lang nila inisip ang desisyon ko, ang gusto ko. Sila agad ang gumawa ng hakbang. "Anak, si Mr. Madrigal ang CEO ng isang malaking company sa maynila--"

Subalit wala talaga'ng nagbago. The handsome and hunk CEO, Morgan Villamor is really sitting there. Nakaramdam ako ng kakaibang sensasyon nang makita kong ilang beses itong napatiim bagang. At mas lalo pang lumala iyon nang sunud-sunod na siyang lumagok ng alak. Nakgat ko na lamang ang pang-ibaba kong labi at kahit malakas ang aircon, pakiwari ko ay pinagpapawisan ako ng malamig.

pangungulit pa rin niya rito when they are already on the road with Gerry, who is the one driving and Matt beside him. “Hmm, I have a very important transaction na kailangan kong mai-close at napaka-importante ng presensiya mo roon that is why I am counting on you, Sweetheart. Being the best CEO that I have ever known, I am sure that this deal will definitely be a success.”

The cold, ruthless, and stoned-like CEO of Seyer Enterprises, Dylan Seyer. The very moment our eyes met, biglang nagbago ang mundo ko. I started to fantasize about him, secretly admiring him. There’s one rule everyone knows if you work in the company: there is no office-romance policy. It was his idea, and everyone abides by it, including me, and yet I fall harder.

Coldwell, niyakap at binuhat papunta sa lamesa. “Kukunin ko lang po ‘yung folder for your signature,” sabi ko nang pormal. Nahatid ko na si Matteo, kaya tapos na ang dahilan ko para manatili rito. Umupo si Mr. Coldwell sa swivel chair niya habang si Matteo ay nasa kandungan niya. Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya habang pinapanuod silang mag-ama. Ibang-iba ang itsura ng malamig at seryosong CEO namin kapag kasama ang anak niya. There was warmth in his eyes that I had never seen before.

"Pilay siya, ano pa ang dapat niyang ikadismaya sa pagpapakasal sa isang taong tulad ni Alex?" "Kung ako si Alex, mas gugustuhin ko pang ako ang mapilayan ng sasakyan kaysa magpakasal sa isang pilay at pagtawanan." "Ang mga asawa ng ibang CEO ay kagalang-galang at mapagbigay, ngunit ang Alex natin ay wala man lang maiharap sa publiko." ... Ang lahat ng tsismis na narinig niya sa nakalipas na limang taon ay bumalik sa kanyang isipan na parang isang whirlpool na lumulunok sa kanya at nilulunod siya.

Professional rin at magagaling, at alam kong mapapantayan iyun ni Dinnese. "May kilala akong Engineer," singit ko sa kanila kahit kinabahan ginawa ko parin ang lahat para hindi mag mukhang kabahan sa harap nila. Mababait naman sila pero kapag inisip ko kung gaano kalaki ang pagitan ng pamumuhay namin, hindi ko mapigilang kabahan dahil mataas ang tingin ko sa kanila. "Oh right, naalala kong binanggit mong Engineer ang asawa mo," mahinahong sabi ni Mrs. Villiary.

Ipinatong ni Ethan sa harap niya ang isang folder, hindi pa man binubuksan ni Celine iyon ay may ideya na siya sa nilalaman ng kapirasong papel na nandun. “Wala ka talagang puso, Ethan. Kamamatay lang ng anak ko, nakaratay pa ako sa hospital…and yet…annulment paper? Ganyan mo na ba kagustong maging asawa si Veronica? Kating-kati ka na bang lumaya para matupad mo na ang matagal mong pangarap?”

Isang malaki, polished Venetian red desk ang nakatayo sa gitna, na may kaunting gamit: isang leather-bound notebook, isang black pen set, at isang naka-frame na litrato. Sa likod ng desk ay ang CEO, na ngayon ay nakatingin nang diretso sa akin. Bigla, lahat ng bagay, pati ang isip ko, ay naging blangko dahil sa pagkagulat na tumama sa akin parang bagyo. Hindi ako puwedeng magkamali; ang mata ko ay nakakita ng isang tao na hindi ko dapat makita. Na-freeze ako sa kinatatayuan ko, hindi makagalaw o makapagsalita, nakatitig lang sa kanya... kay Isagani Malcon.