Novel & Cerita Low Tide In Twilight Chapter 79

Ang dagat ay hindi na nagpapatawad. Ang tsunami na nilikha ng huling hininga ng Citadel ay dambuhalang pader ng itim na tubig na unt-unting lumalamon sa abot-tanaw. Sa ibabaw ng lumulutang na tipak ng bato, ang tensyon ay mas nakabibingi kaysa sa ugong ng alon. Hawak ni Mariel ang kamay ng Rebirth Billie, ang gintong liwanag mula sa kanyang mga mata ay pilit na kumakawala, ngunit ang bawat pintig ng kanyang kapangyarihan ay nagdudulot ng hiyaw ng sakit mula sa tunay na Billie sa kabilang isla.

ALAS-DOSE na ng hatinggabi. Tapos nang mag-shower si Luisa at nakapagbihis na rin ng pantulog, pinatay na rin niya ang main light sa kuwarto at tanging ilaw mula sa maliit na lampshade na nakapatong sa ibabaw ng bedside table ang nagbibigay liwanag sa paligid. Hinayaan niya na pumasok ang malamig na hangin mula sa dagat sa loob ng kanilang silid sa pamamagitan ng screen door sa terrace. Luisa watched the white sheer curtain gently dance along the cold wind. Habang tila musika sa kanyang pandinig ang tunog ng alon ng dagat. Pagkatapos niyon ay kinuha niya ang libro at pinagpatuloy na binasa iyon habang nakaupo siya sa kama at nakasandal sa headboard at nakabalot ng kumot ang kanyang mga binti

The boat slowly glided toward the shore of the quiet, serene island of Davao Oriental. The sun was beginning to set, casting an orange glow over the water and the surrounding hills. Gabriel stood at the edge of the boat, eyes locked on the horizon, his body stiff, his jaw clenched. His heart raced with anticipation, but as they neared the shore, something in his gut told him that things weren’t going to go as planned.

Ikinampay ni Dark ang kaniyang mga paa sa ilalim ng dagat. Labis siyang namamangha sa kaniyang nakikita. Kung sana ay kasama niya si Aia at nakikita rin nito ang magandang tanawin sa ilalim ng karagatan ay natitiyak niya na matutuwa iyon. Tuwang-tuwa si Troy ng makatarak siya ng malaking Tanguigue o Tuna. Halos magsasayaw siya sa ilalim ng dagat. Kung nakakapag salita lamang ito sa tubig ay natitiyak ni Dark na naghihiyaw na ito base na rin sa reaksyon nito.

Hindi niya lang alam kung saan at kailan. Ngunit sigurado siya — darating ito. ---- Perfect — eto ang full Taglish next chapter na sinusundan ang emosyonal na tono ng nakaraang kabanata. Focus pa rin kay Cressida, pero dito ay mas intimate, mas mabigat, at may bahid ng pag-aalala at reality. --- Maagang gumising si Cressida kinabukasan. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa tunog ng ulan sa labas. Ang marahang pagbagsak ng patak sa bubong ay may kakaibang ritmo—nakakaantok pero nakakagising ng isip.

Ang susunod na hakbang ay ang huling paniningil. ​Ang speedboat ay humahataw sa madilim na tubig ng Thames, lumilikha ng matataas na talsik na amoy kalawang at burak. Ang lamig ng hangin ng madaling-araw ay humahagupit sa mga mukha ng mga Titans, ngunit walang sinuman ang nakakaramdam ng ginaw. Ang nangingibabaw sa loob ng maliit na espasyo ay ang amoy ng pulbura, sunog na kuryente, at ang metallic na amoy ng dugo ni Adrian na patuloy na tumutulo sa sahig ng bangka.

Gusto kong pumunta sa dalampasigan lalo na at mula sa kinatatayuan ko, natatanaw ko na low tide pala. Ang alam ko, kapag ganitong low tide, maraming mga sea shells na nakakain sa lugar kung saan mababaw or wala na ang tubig dagat. Pagkakataon ko na iyun para i-enjoy ang buong paligid at the same time, makapag paaraw na din SA naisip kong iyun, direcho na akong naglakad patungo sa dagat. Medyo maaraw pero hindi naman masakit sa balat. Siguro nga dahil may nagbabadyang bagyo kaya ganito ang panahon

But every now and then, my mind would wander back to Kurt, to what we had lost, and to the future I had once envisioned with him. The hours passed, and as the sun began to set, the mansion was bathed in a warm, golden light. I found myself drawn back to the balcony, where I could see the sun slowly dipping below the horizon. It was a beautiful sight, but it also felt symbolic. The end of one chapter, the closing of a day that had been filled with so much pain and realization.

Mahigpit pa rin ang kapit sa kaniya ni Tempest kaya ang tanging naisip niya lang ay takot ito sa dagat. A few minutes later while Tempest was drinking some water to replenish her energy, Damon noticed something rather odd. With a blank expression, his eyes stared at the bare skin of the young lady beside him that seemed to be glittering under the sunlight. He could not even tell if his eyes were simply seeing some kind of illusion or not.

Nang bumalik siya sa kanyang katinuan ay may inihaw na hipon na sa kaniyang plato, ibinigay iyon sa kanya ni Mavros pagkatapos ay binalatan. "Salamat." ani Mariana. Pinulot ni Mariana ang kabute at saka isinubo. Habang ngumunguya ay nakita niya si Mavros ang mismong nag - ihaw niyon. Habang unti-unting nawala ang liwanag ng paglubog ng araw, nagsimulang ipakita ng liwanag ng buwan ang anino nito. Ang bahagi ng dagat na kinulayan ng pula ay dahan-dahang nawala, at natatakpan ng isang layer ng malalim na makinang na asul at tila tuldok rin na mga bituin.