Signs Na Mahina Kapit Ng Bata Novels & Stories

“Uhm, can you speak to me in English, baby? I can’t understand a word you say.” Agad na tumingin ang bata sa ama nito na para bang nanghihingi ng tulong. Tumingin din siya rito at nakitang nakatitig pala sa kanya ang binata. She wanted to look away but something in his eyes is captivating her. “She wanted to sleep beside you,” malamig nitong usal. Alana didn’t hesitate to nod her head. Bumaling siya sa bata at matamis na ngumiti rito. “Of course, you can. Why not?”

Napansin agad iyon ni Cielo. Sanay na ang maliit na bata sa pag-aalaga at may sapat na kaalaman upang mapansin kapag may kakaiba sa isang tao. Ilang sandali niyang pinagmasdan ang ama bago maingat na iunat ang maliit niyang kamay patungo sa noo nito. Pagdampi ng palad niya, agad niyang naramdaman ang matinding init.

mahina niyang sagot, halos hindi marinig. Habang nagsisimula si Mommy magtanong—age, sintomas, gaano na katagal—ako naman ang nag-aayos ng papel, kumukuha ng ballpen, at nagsusulat ng basic details. Ngayon ko pa lamang ito ginawa pero pakiramdam ko ay sanay na sanay ako. Siguro dahil sa gusto ko talaga ito. Napansin kong paulit-ulit na kinakamot ng bata ang braso niya. May mga pantal. May ilang sugat na halatang matagal nang hindi nagagamot.

sagot ng isang kapitbahay nila. Si Gian kaya ang tinutukoy nila? “Mommy! Monster!” sigaw ng bata habang tinuturo siya. Ako? Monster? Sa ganda kong ‘to? Napatingin sa kaniya ang lahat. May nakita pa siyang nag sign of the cross nang makita siya. Hinawakan niya ang buhok at napag-alamang sabog na sabog pala ang buhok niya!

Sa kanyang mga bisig ay mahimbing ngunit gising na si Mithi. Agad na napunta ang atensyon ng lahat sa mag-ama. Kahit isang buwan pa lamang ang bata, kitang-kita na ang pagiging kaakit-akit nito. Maputi ang balat, mamula-mula ang pisngi, at ang singkit nitong mata ay tila kumikislap sa ilalim ng ilaw. Hindi tuloy maiwasang mapabuntong-hininga ng ilan.

“A-ano? B-buntis? Ako? Buntis ako?” “Yes, Miss. Buntis po kayo. Malakas kapit ni baby pero dapat maging careful pa rin kayo, ha. Eat right on time. Mahirap ka kapag humina ang kapit ng baby at saka.” She giggled and said, “Ingat ka po sa mga bruhang manugang. Marami po sila ngayon.”

Nakayakap pa ito sa maliit na unan habang nakatagilid, bahagyang nakabuka ang labi at mabagal ang paghinga. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang maliit nitong kamay, parang nananaginip. Dahan-dahan siyang humiga sa tabi nito. Saglit niyang pinagmamasdan ang mukha ng bata. Matagal. Tahimik.

Ayon sa doktor ay mahina ang kapit ng bata at maging ang katawan niya ay mahina at kulang sa bitamina kaya naman neresetahan siya ng doctor ng mga bitaminan at pangpakapit ng bata. Sa mga unang linggo ay naging abala si Trisha sa paghahanap ng mapagkakakitaan st sinikap ilihim ang kalagayan. Halos pang apat na buwan na niyang nakakauwi ng maisipan niyang magpadala ng sulat kay Makoy.

Crrunch! Napahinto ang bata, nanlaki ang mata, at napaatras. Halatang nagulat at natakot sa itsura ni Mendoza habang ngumunguya. Saglit lang, umakyat na ang bata patungo sa ikaapat na palapag, halos patakbo dala ang supot na para bang takot na kuneho na baka agawin pa ng lalaki ang iba.

“Hindi naman siya masasaktan doon, pero “At saka, ayun na lang ang natitirang paraan. Matapos ang lahat, mahirap talagang maghanap ng kapareho lalo na kung maikli lang ang panahon. Mas lumalala na ang kondisyon ng bata, at hindi na pwedeng maurong pa ang proseso. Dapat magawa na ang proseso ngayong kalahati ng taon.” Hindi na nagsalita si Anthony. Sa kwarto, tiningnan ni Naomi ang bata na nakaupo sa kama at nagbabasa ng libro habang naka-suot ng mask. Tahimik lang ang bata at halatang namumutla ang balat niya at mukhang wala na siyang dugo. Tinaas ni Zephir ang tingin niya at tiningnan siya at kinuha na niya ang pagkakataon para abutan siya ng libro. “Gusto mo kalimutan ang oras?”