Novel & Cerita Signs Na Mahina Kapit Ng Bata

mahina niyang sagot, halos hindi marinig. Habang nagsisimula si Mommy magtanong—age, sintomas, gaano na katagal—ako naman ang nag-aayos ng papel, kumukuha ng ballpen, at nagsusulat ng basic details. Ngayon ko pa lamang ito ginawa pero pakiramdam ko ay sanay na sanay ako. Siguro dahil sa gusto ko talaga ito. Napansin kong paulit-ulit na kinakamot ng bata ang braso niya. May mga pantal. May ilang sugat na halatang matagal nang hindi nagagamot.

sagot ng isang kapitbahay nila. Si Gian kaya ang tinutukoy nila? “Mommy! Monster!” sigaw ng bata habang tinuturo siya. Ako? Monster? Sa ganda kong ‘to? Napatingin sa kaniya ang lahat. May nakita pa siyang nag sign of the cross nang makita siya. Hinawakan niya ang buhok at napag-alamang sabog na sabog pala ang buhok niya!

Sa kanyang mga bisig ay mahimbing ngunit gising na si Mithi. Agad na napunta ang atensyon ng lahat sa mag-ama. Kahit isang buwan pa lamang ang bata, kitang-kita na ang pagiging kaakit-akit nito. Maputi ang balat, mamula-mula ang pisngi, at ang singkit nitong mata ay tila kumikislap sa ilalim ng ilaw. Hindi tuloy maiwasang mapabuntong-hininga ng ilan.

“A-ano? B-buntis? Ako? Buntis ako?” “Yes, Miss. Buntis po kayo. Malakas kapit ni baby pero dapat maging careful pa rin kayo, ha. Eat right on time. Mahirap ka kapag humina ang kapit ng baby at saka.” She giggled and said, “Ingat ka po sa mga bruhang manugang. Marami po sila ngayon.”

Nakayakap pa ito sa maliit na unan habang nakatagilid, bahagyang nakabuka ang labi at mabagal ang paghinga. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang maliit nitong kamay, parang nananaginip. Dahan-dahan siyang humiga sa tabi nito. Saglit niyang pinagmamasdan ang mukha ng bata. Matagal. Tahimik.

Ayon sa doktor ay mahina ang kapit ng bata at maging ang katawan niya ay mahina at kulang sa bitamina kaya naman neresetahan siya ng doctor ng mga bitaminan at pangpakapit ng bata. Sa mga unang linggo ay naging abala si Trisha sa paghahanap ng mapagkakakitaan st sinikap ilihim ang kalagayan. Halos pang apat na buwan na niyang nakakauwi ng maisipan niyang magpadala ng sulat kay Makoy.

Crrunch! Napahinto ang bata, nanlaki ang mata, at napaatras. Halatang nagulat at natakot sa itsura ni Mendoza habang ngumunguya. Saglit lang, umakyat na ang bata patungo sa ikaapat na palapag, halos patakbo dala ang supot na para bang takot na kuneho na baka agawin pa ng lalaki ang iba.

“Hindi naman siya masasaktan doon, pero “At saka, ayun na lang ang natitirang paraan. Matapos ang lahat, mahirap talagang maghanap ng kapareho lalo na kung maikli lang ang panahon. Mas lumalala na ang kondisyon ng bata, at hindi na pwedeng maurong pa ang proseso. Dapat magawa na ang proseso ngayong kalahati ng taon.” Hindi na nagsalita si Anthony. Sa kwarto, tiningnan ni Naomi ang bata na nakaupo sa kama at nagbabasa ng libro habang naka-suot ng mask. Tahimik lang ang bata at halatang namumutla ang balat niya at mukhang wala na siyang dugo. Tinaas ni Zephir ang tingin niya at tiningnan siya at kinuha na niya ang pagkakataon para abutan siya ng libro. “Gusto mo kalimutan ang oras?”

sina Dale at Dane, naghihintay pa sa kanya sa bahay. Minsan ay ipinagkait niya ang kanilang mga karanasan sa buhay. Ano kaya ang mangyayari sa mga bata kung may mangyaring masama sa kanya? Habang iniisip ang dalawang batang maghihintay na mag-isa kapag siya'y nagkaproblema, agad siyang napalingon at ang mukha'y naging maputla. Hindi siya makapaghinga sa kaba.

Ang mga tanong niya sa kanyang sarili kapag nagpapakita ang bata ay kung nagkaroon na ba siya ng anak dati o isang senyales na maaari na siyang magkaroon ng anak. Pinilig na lamang niya ang kanyang ulo at nahiga sa tabi ng kanyang asawa. Sa isang kwarto ay may batang umiiyak sa gitna ng gabi, mag-isa at walang bantay. Iyak lang ng iyak ang bata, hindi ito tumitigil hanggang sa may isang anino ng babae ang dumungaw sa bata. Tumigil ito sa pag-iyak at mariing tinignan ang anino.