Luffy Hito Hito No Mi Novels & Stories

Halos mapatalon ako. “Wait.” Tiningnan ko ang screen. 10,031 steps. Nanlaki ang mga mata ko. “Sorin!” Napatingin siya sa akin. Naningkit ang mga mata ko. “Panalo nga pala ako.” Tahimik siyang tumingin sa akin, pagkatapos ay napabuntong-hininga. “Yes, you win!” “YON! PANALO NGA AKO.” “Yes, Lumi, may libreng Japan trip ka na.”

tumingin siya sa aking mata at ngumiti, “He will do anything just for his captain, Luffy. Kahit masaktan siya ay handa siyang mamamatay para lang sa kapitan niya.” “Wow… I can't wait to see him…” “You will love the crew. They have their own ways to show their respect and loyalty to Luffy. It's a bit long, yeah. So many episodes but you will enjoy it for sure.” I chuckled a bit, “This is your favourite anime ‘no?” tukso ko sa kaniya. “Yeah,” sumandal siya sa sofa at nakangiting tumingin sa aking mata, “Nagulat ako nang pinili mo ‘to. I want to spoil you, baby.”

Malamig pa rin ang aking katawan, ngunit nakaramdam na ako ng ginhawa sa maiinit na sinag ng araw. "We're finally—" natigil naman ang mga kataga ko nang bilang huminto si Sushi sa pagtakbo at biglang lumitaw naman ang isang nakatalukbong na itim sa harapan namin. Agad ko naman itong nakilala nang hinubad nito ang talukbong. "Lolo!" Mabilis akong pumanaog mula kay Sushi. Agad na lumapit ako kay Lolo at yumakap ng mahigpit. Namiss ko siya ng sobra.

Sigaw ni Minho as he approached Baji at niyakap ito ng pagkahigpit-higpit. "Monhi??!" Gulat na salita ni Chifuyu. "CHIFUYU!! LET'S STOP BAJI-KUN TOGETHER!" Sigaw ni Minho. "I can't... Monhi." Nanghihinang salita ni Chifuyu. "Ano?" "I can't hit Baji-san." Nanghihinang salita ni Chifuyu at kasabay nito ang pagtulo ng kanyang mga luha.

Ang laki ng ngisi nya at itutok saakin ang katana. "You're an enemy," humalakhak ako at hinigpitan ang kapit sa Su Yari na baon ko at inayos ang pwesto ko. Alam ko na masasaktan ako dito. "Malamang, may mag-kakampi ba na nag-papatayan neng? Ang bobo mong haponesa ka ha," she shout and start hitting my Su Yari. Mabilis ko naman syang nasasangga at tinutulak palayo saakin. Masyado syang malakas at may pwersa. Kung hindi ko ito susugurin ay mapapagod ako sa pag-salag sa mga opensa nya.

Nakita niya sa mga video kung paano lumaban si Zephyra and she did looked vicious while crushing her opponents. Nagseryoso nga si Lucien pagkatapos nun. Pero hindi pa nakakadalawang minuto na nagsimula sila ulit, natagpuan niya ang sarili sa sahig na d*******g sa sakit. Kung walang mat ang sahig, siguro mas doble ang tama sa katawan niya. He just did an uchi mata on her and it hurts like hell. Hindi na close combat ang ginagawa nila.

Bawat isa sa kanila ay hirap huminga, hirap ding labanan ang suppression ng mga awrang nagkalat sa paligid na kanilang ikinaluhod, ang ibang villager na mahina ang katawan ay nawalan ng malay. “Don't make me repeat it again, Lu! Where the hell is Sy!?” after saying those words, a wave of strong aura release from the body of Aster. Lu wave his hand and easily deflect the waves of aura coming for him. A small portion of fire appear in the palm of Lu, looking at Aster sharply. “Why do I need to answer your nonsense question!” as those saying goes. Lu put his arm upwards, the small portion of fire became big as of it's like a meteor descending from the sky when Lu throw it to Aster.

Ito ang kailangan ko ngayon—ang perang makakapagbigay ginhawa sa amin nang hindi ko kailangang ilagay sa panganib ang sarili ko sa pamamagitan ng pagod. Tinitigan ko si Lala at saka ko dahan-dahang tinango ang ulo ko. "Opo, Ma'am. Papayag po ako," sagot ko, habang nararamdaman ang halong takot at pag-asa sa dibdib ko. Lumapit ako sa mesa niya. Pagkakita sa akin, ngumiti si Hitoshi—isang ngiting puno ng init at paghanga—at dahan-dahan niyang inayos ang upuan sa tabi niya para paupuin ako.

“Ah…” “Du!” Yuuki pointed at Hanamichi-kun na pareho naming kinagulat. “Du! Du!” he repeated and this time, he poked his left index finger at Hanamichi-kun’s right cheek bago ito masuyong hinimas na animo’y pinapatahan niya si Hanamichi-kun. “Yuuki-chan! Aah~” Hanamichi-kun was moved by it and made him cry even more. I was moved, too. I wonder if Yuuki felt Hanamichi-kun’s sadness and tried to comfort him?