Luffy X Hancock Novels & Stories

Habang nire-rewatch ko ang ilang pivotal na eksena kay Luffy, naiinis ako sa simpleng tanong na 'nagtatampo ba siya?' Para sa akin, ang istilo ni Luffy pagdating sa pagkakahiwalay ng crew ay hindi ang klasikong 'tampo' na parang batang naiwan sa playground. May mga pagkakataon siyang nasaktan at nagpakita ng malalim na lungkot, pero madalas nagiging gasolina ang damdamin niya para kumilos, hindi para umiiyak ng matagal.

Isipin mo ang nangyari sa 'Sabaody Archipelago'—walang planong paghihiwalay, sinakal ng pangyayari, at nagising si Luffy na nag-iisa. Nakita mo siya na parang nag-collapse dahil sa bigat ng sitwasyon; iyon ang klase ng emosyon na hindi basta-basta sinasala. O kaya noong napilitan silang maghiwalay para mag-training bago ang two-year timeskip—hindi siya nag-stay sa isang sulking corner. Nagtiwala siya sa kanila at pinagtuunan ng lakas ang sarili para bumalik nang mas malakas.

May instance din na tahimik siyang naiinis o nasaktan gaya nung away nila ni Usopp sa 'Water 7'—hindi siya nagpakita ng pangmatagalang selos, pero ramdam mo ang bigat sa kanya. Sa kabuuan, masasabing si Luffy ay hindi masyadong nagtatampo sa paraan ng maliit na galit; mas madalas, ang kanyang emosyon ay nagiging direksyon: magsagupa, magligtas, o mag-train para masiguro na hindi na mauulit ang pagkakahiwalay. Sa huli, mas gusto kong isipin siya bilang isang lider na naniniwala sa kakayahan ng mga kasama—may puso, oo, pero mabilis siyang mag-convert ng sakit tungo sa aksyon.