Lupang Tinubuan Mga Nobela at Kwento

Tumagilid ng tingin sa baso ng tubig ni Giovanni “Wala namang silbi ang trabaho mo kahit meron ka niyan! Hindi mo ba iniisip, Attorney Giovanni, kung gumagana pa ba talaga ’yan?” Si Luna, ang dila niya sintalas ng punyal. Sa lugar ng Manila, kilala na siya bilang mapangahas, palaban, at walang preno kung magsalita. Dahil sa likod niya ay ang anino ng kanyang ama isang makapangyarihang tao wala siyang inuurungan. At halos lahat ng may dugong mayaman sa dalawang lungsod, naranasan nang banggain siya.

Hindi ko namalayang kinakagat ko na pala ang aking ibabang labi habang sinasabi saking mga kasamahan na hindi ako makakasama. "Sige na nga raw," para akong nabunutan ng malaking tinik nang marinig iyon mula sa kaniya. Nagpaalam na ang mga sasama papuntang lawa. Ang lawang iyon ay tinatawag na Lawa ng Tubigon. Madadaanan ito papuntang San Roque. Walang gaanong tao ang naninirahan malapit dito dahil sa kuwento kuwento kagaya noong sinabi kagabi.

Malamig, tahimik, at tila pinapaalala sa’yo kung gaano ka kalungkot kapag mag-isa ka. Si Lia Santiago ay nakaupo sa far end ng Luna Azul, isang hidden bar sa Baguio na kilala lang ng mga local artists at ng mga gustong tumakas sa ingay ng siyudad. Halos maramdaman mo ang faint scent ng coffee at whiskey na humahalo sa wet pine air. Jazz music floated softly sa background, at ang low hum ng mga boses at clinking glasses ay nag-create ng cozy, almost intimate vibe.

pero ano ang pakay niya sa akin at bakit niya nilantad ang sarili niya sa akin? "Una sa lahat gusto ko muna ipakilala sa iyo ang sarili ko. Ako si Luna Hannah Santiago o tawagin mo lang ako sa pangalang, Luna. Nagkakilala kaming dalawa ni Clara dahil isang entertainment company. Natanggap mo naman siguro ang tatlong litrato ng lalaki na piandala ko sa iyo hindi ba?" Aniya sabay may nilapag siyang litrato ng tatlong lalaki sa lamesa habang nagtataka naman akong nakatingin sa kaniya.

Umupo siya sa upuan habang si Lucas ang nakikipag-usap sa babaeng kayumanggi. “May tatlong klase po kaming tuluyan, una, pwede po kayong tumuloy sa pribadong kubo at gagawa kayo ng lahat, mula sa pagluluto, paglalaba, at iba pa. Medyo malayo po ito, malapit sa talon, mga tatlumpung minuto ang lakad papunta sa sentro ng nayon at labinlimang minuto kung may a**o. Pangalawa, pareho lang po ito, pero may tutulong sa inyo na pipiliin namin. At pangatlo, pwede po kayong tumuloy sa bahay ng mga lokal, at magkakaiba ang presyo ng tatlo.” Tumango si Lucas. “Ang una po ang pipiliin namin.” Sinulat ng matandang babae ang pangalan ni Lucas bilang nag-book ng kubo.

Inutusan niya ang tauhan na mauna na. Ayon sa kanyang impormante ay may isang tauhan si Manlupig na nadadalas pumasyal sa isang giba gibang kubo kaya minanmanan na nila, isang bata raw ang nakausap ng kanyang impormante at sinabing magandang babae na madungis ang nakausap at may pinakukuha daw sa nakamotor.

Hindi tuloy siya makatingin nang deretso sa binata. “Anong bundok daw ang plano niyang akyatin? Wala kasi siyang nabanggit sa akin.” “Mount Pulag po yata, Sir.” Napabuntong-hinginga ang matanda. Totoo naman talagang nabanggit ni Ali ang tungkol rito pero wala siyang ideya kung natuloy ito. “Mount Pulag? That’s the highest mountain in Luzon. Which trail daw ba, Yaya?”

Kabanata 12 Sexy Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa sa mga oras na ito. Hindi ako makapaniwalang natumbok ni Argo ang sinabing iyon ni manang. Shit na malagkit Natalia. Sana naman huwag niyang isipin na pinagpapantasyahan ko siya araw-araw at gabi-gabi. Kinagat ko nang mariin ang mga labi at isinantabi ang alalahanin na 'yon.

“Yeah. Haven't you heard of Sitio Lupo? Tagaroon ako.” Nandilat ang mga mata niya. Alam niya ang Sitio Lupo. It was a large hacienda on the edge of the city. Isang malaking baranggay ang nasasakupan noon at ang mga naninirahan ay pawang mga tauhan ng pamilya Deucalion. The Deucalion family is known to be a really loaded clan na they can basically own the whole Mindanao but chose not to dahil masyado raw malayo sa kapitolyo ng bansa. “So you work for the Deucalions?” tanong niyang muli.

tanong ng pari tumingin din ito kay ate Jinchi nang makinig ako. Nakaupo lang naman kami sa pwesto namin sa pangalawa sa unahan. "Opo, father." sambit ni ate Jinchi sa pari. "I, Louie Hernan the man who loves you faithfully even loved another man and had children I will gladly accept you are my beloved wife, I love you forever until my death." pahayag ni kuya Louie nakatitig siya kay ate Jinchi at sinuksok na sa kamay nito ang singsing ng dahan-dahan.