Novel & Cerita Mahangin Ang Tiyan

Patuloy pa rin ang paglalakbay namin ng biglang tumunok ang tiyan mo. Napahawak ako sa tiyan ko. Hindi pa pala ako kumakain mula pa kagabi. Haist, bakit kasi hindi man lang ako niyaya ni mommy na kumain muna bago ako ipagtabuyan kasama ang ugok na ito. Talagang minamadali ako. Napasimangot na lang ako sa mga isiping iyon. "Hindi ka pa kumakain?" tanong niya na marahil rinig niya ang reklamo ng tiyan ko.

Ang sakit ng tiyan niya! Nagmamadali siyang tumakbo sa banyo. Napangiwi siya sa sobrang sakit ng tiyan niya. Nagtatåe siya! Nasobrahan yata siya sa pagkain kaya ngayon napakasakit ng tiyan niya. Inabutan siya ng kalahating oras sa banyo kaya ang sakit ng pang upo niya dahil sa ngalay. Nakangiwi pa siya ng lumabas ng banyo sa kusina.

tanong ni Kuya nang maramdaman niya ang paghinto ko sa paglalakad. Isang madiing sakit ang gumuhit sa aking tiyan, sobrang sakit na napaupo na ako sa malamig na simento habang humahagulgol ng iyak. "Ahhh! Tuloooong! Tulungan niyo ako, Manganganak na ako!"

Mabigat na ang tiyan niya, at kahit sanay na siya sa paggalaw ng mga anak nila, may kakaibang paninikip na biglang dumaan sa ibabang bahagi ng tiyan niya. Napahinto siya. “Mahal?” Agad siyang napansin ni Zion. “Wait lang…” Kumapit siya sa gilid ng desk. Sa isang iglap, nasa tabi na niya si Zion. Namutla ito habang hinahawakan ang balikat niya. “Masakit?” Huminga siya nang malalim, sinusubukang pakiramdaman ang katawan. “Manganganak na yata ako…” Napapikit siya nang muling humigpit ang tiyan niya.

Ramdam ko ang pananakit ng likod at lalo ng tiyan ko. “Ugh!” napaungol ako dahil sa lalong pagsidhi ng sakit. Dahan-dahan akong napaupo habang pilit niyayakap ang tiyan ko. Impit ang mga ungol ko habang tumitindi ang sakit na aking nararamdaman. Lalong dumoble ang naramdaman kong sakit kanina. Ang papalit-palit na sakit sa aking tiyan, balakang at gitnang bahagi ay hindi ko halos makayanan. Kakaibang sakit na nagdulot ng pawis sa aking katawan.

MULING MAGING AKIN Chapter 161: ARYM ZCHRYNNE “MaiMai” – . . . MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO “Hon!!!! Ang sakit ng tiyan ko, manganganak na ko!” Pababa na sana ako ng hagdan ng bigla na lang ako nakaramdam ng pananakit ng tiyan. Hindi ko na magawa na humakbang pa dahil namimilipit na talaga ako sa sakit.

Mula sa pagkakahiga ay marahan akong sumandal. Napahawak na lamang ako sa ibaba ng tiyan ko nang maramdaman ang labis na sakit na idinulot nito. “Relax, gonna cook for you.” Marahan akong napalunok sabay na tumango-tango. Ibang klase ang sakit na idinudulot ng tiyan ko. Napapangiwi ako sa t'wing nagagalaw ito. Sa puntong ito, pumasok sa isipan ko ang nangyari sa amin kagabi.

“Mangga. Maasim. Bagoong. Ngayon na.” Hawak niya ang tiyan niya at halos mapangiwi. Hindi masakit pero grabe ang cravings niya. Ngayon lang niya naranasan ito. Parang hindi siya mapakali kung hindi niya makukuha ang hinahanap ng katawan niya. At sa bawat segundo na lumilipas, lalo lang itong lumalakas.

Napakahabang buhay ng puno, pero napakaikli ng tao. Pagkatapos magbihis, kumain siya ng almusal. Wala siyang gana, kaya isang bowl lang ng lugaw ang kinain niya. Sabi ni Manang, dapat talagang kumain ng almusal ang mga may sakit sa tiyan, kung hindi, lalala lang ito.

Mabuti nga lang at yun lang ang tama dahil kung hindi baka nasentro ako siguradong baon ang kutsilyo sa tiyan ko. Kung saan-saang parte ng katawan ko tumama ang pamalong buntot ng pagi na hawak niya. I wan't to cry my heart out but I can't dahil alam ko na kapag umiyak ako lalo siyang magagalit sa akin.