Paano Lumiit Ang Tiyan の小説・ストーリー

Ngunit, nakaramdam sia ng pagkahiya. "Hmm, busog pa ako ehh," nakangiting pagtanggi niya, sabay himas sa tiyan niya. Subalit, sa hindi inaasahan, ay hindi rin sumuporta sa kaniya ang tiyan niya. Bigla itong lumiyab.

duet nina Leon at Thirdy. Mukhang pinag-pray over pa siya at nakalagay ang mga kamay ng mga ito sa ibabaw ng ulo niya. “Ano ba?” saway niya sa mga ito. Tumigil naman si Tikboy sa panghahampas sa kanya. Dumukwang ito at hinipan ang ulo niya. Nilagyan nito ang kanyang tiyan ng dala nitong panghaplas at makalipas ang ilang minuto ay parang may lumalagablab na apoy na sa kanyang tiyan at likod. Ang dami pala nitong inilagay. Pero hindi man lang nabawasan ang pananakit ng kanyang tiyan.

Baka kasi bigla na namang magbago ang ihip ng hangin at sa bandang huli, ako na naman ang masasaktan diba? “Sabi ni Doc, normal lang na lumalaki ang tiyan kapag nagdadalang tao. Tsaka, baka naman lalaki itong nasa tiyan ko kaya biglaang laki din ng tiyan ko.” Nakangiting sagot ko dito.

usap ko sa kanila sa litrato. Maingat akong naligo, muntikan pa 'kong masubsob dahil sa sobrang panlalambot, na-slide pa ako at buti na lang sa basahan ang bagsak, bigla tuloy akong ginutom. Gusto ng tiyan kong kumain, pero 'yung bibig ko ayaw tumanggap ng kahit anong pagkain.

Ngunit bigla, isang matinding kirot ang gumuhit mula sa aking likod patungo sa aking tiyan. Napaupo ako sa sahig. Ang kirot ay hindi katulad ng ordinaryong sakit ng tiyan. Mas pamilyar ito. Mas mabagsik. Parang may kung anong pumipiga sa aking buong pagkatao. Napakapit ako sa dulo ng sofa habang nanginginig ang buong katawan ko sa pawis.

Para bang kahit gumagalaw ang puso niya, pakiramdam niya wasak ang buong pagkatao niya. Habang humihina ang epekto ng anesthesia, unti-unting bumalik ang kirot sa hiwa ng tiyan niya. Mahina lang ang paghinga niya, dahil sa bawat pag-angat ng dibdib, parang may mapurol na kutsilyong humihiwa sa ibabang bahagi ng tiyan niya. Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone mula sa ilalim ng unan.

Pero hinila niya ako at muling kumubabaw sa tiyan ko. "Aya!" "What? I'm just sitting here." Napabuga na lang ako ng hangin upang subukang payapain ang halimaw sa loob ng katawan ko na unti-unti niyang ginigising. Nakahinga ako nang maluwag nang sa wakas, itigil niya ang pagkiskis ng pagkababaé niya sa tiyan ko. Dumapa siya sa ibabaw ng katawan ko. Sumubsob sa leeg ko.

Bahagya niyang itinaas ang T-shirt nito upang mailagay ang hot compress sa tiyan. Pinilit niyang manatiling kalmado habang ginagawa iyon. Tinakpan niya agad ng kumot ang katawan nito at ang tiyan lamang ang iniwang nakalantad. Dahan-dahan niyang inilapat ang hot compress upang mabawasan ang pananakit. Bigla nitong hinawakan ang kanyang kamay nang maramdaman ang init sa tiyan nito. "What are you doing?"

Mas mahirap pala kapag wala nang laman ang tiyan pero gusto mo pa ring sumuka. Lumuhod ako sa sahig habang paulit-ulit na naduduwal. Hanggang laway na lang ang inilalabas ko. Marahang hinimas ni Vicento ang likod ko at inabot sa akin ang isang baso ng maligamgam na tubig para makapagmumog. Namimilipit ang tiyan ko sa sakit. Halos maiyak ako sa sobrang hirap. “Ate, ayos ka lang ba?”

Tuwing titingin siya sa salamin, hindi maikakaila na iba na ang hugis ng katawan niya—ang baywang niya ay lumaki, ang balikat niya ay medyo naging malapad, at ang kanyang mga damit na dati’y komportable, ngayon ay tila masikip na. Isang umaga, habang nakatayo siya sa harap ng salamin sa kanilang silid, dahan-dahang hinaplos niya ang malaking tiyan niya at napabuntong-hininga. “Grabe… ang laki na talaga ng tiyan ko,” bulong niya sa sarili. “At parang tumataba rin ako sa ibang parte ng katawan… Levi, sana okay lang siya… sana hindi mo ako tinitingnan na… ano ba… masama,” dagdag niya, bahagyang kinakabahan habang pinagmamasdan ang sarili.