Bakit Tumutunog Ang Tiyan Kahit Busog Novels & Stories

Napatingin uli siya sa mga pagkaing nasa mesa sa harap niya. Halos ang lahat ng iyon ay parang mga pulutan lang. Tumunog uli ang tiyan niya kaya't kumuha na rin siya at kumain. Baka naman kasi hihimatayin siya sa gutom kapag hindi niya lalagyan ng pagkain ang tiyan. Hindi pa naman siya sanay na nalilipasan ng gutom.

Ano… Anong nangyayari? Habang nakahiga sa sahig hawak-hawak ang kanyang tiyan, gumugulong si Lady Wilson sa sakit at binulong, “Hindi, jusko, sobrang sakit ng tiyan ko! Argh, hindi ko na kaya ito!” Pagkatapos, kasabay ang isang malakas na sigaw, sinuka niya ang lahat ng pagkain na nasa tiyan niya. Tulad ng iba, nakaramdam siya ng hindi makontrol na enerhiya sa kanyang tiyan, at natae rin siya sa pantalon niya.

Hithit buga siya ng hangin dahil sumasakit na naman ang tiyan niya. "Madalas na ngang sumasakit pero hindi pa naman," aniyang bahagyang ipinadiyak-padiyak ang mga paa dahil ngawit iyon sa maghapong pagkakatayo. Dagdag sakit sa tiyan niya.

Medyo dinamihan ko na yung lugaw para mabusog sya kahit papaano nilagyan ko na rin ng kamalansi para balanse ang lasa pagkatapos ay nilapag ko iyon sa harapan nya kasama ang maligamgam na tubig. " Uminom ka muna ng tubig bago ka kumain para hindi mabigla yung tiyan mo, mahirap na baka bigla pang sumakit ang tiyan mo"- paalala ko dito at natuwa naman ako ng walang tanong tanong ay sinunod nya iyon, ng mainom nya yung maligamgam na tubig ay tsaka ko iyon pinalitan ng malamig na tubig.

Nagulat na lang ako dahil bahagyang tumaas ang boses n'ya na parang nagalit s'ya dahil sa mga pagkain na dala ng aide. "Pero, Sir, kailangan niyo pong kumain,” paliwanag ng aide na katabi ko. "Saan dederetso yang pagkain? Wala naman akong tiyan!" Mas lalo akong napanganga dahil sa isinagot n'ya. Kaagad dumako ang mga mata ko pababa sa tiyan n'ya. Operado ba s'ya?

Ngunit bigla, isang matinding kirot ang gumuhit mula sa aking likod patungo sa aking tiyan. Napaupo ako sa sahig. Ang kirot ay hindi katulad ng ordinaryong sakit ng tiyan. Mas pamilyar ito. Mas mabagsik. Parang may kung anong pumipiga sa aking buong pagkatao. Napakapit ako sa dulo ng sofa habang nanginginig ang buong katawan ko sa pawis.

Nagising akong sumasakit ang aking tiyan. Kumukurap-kurap ako. Ilang beses kong sinubukang bumangon pero bigo ako. Sobrang bigat ng katawan ko. Nabaling ang paningin ko sa bukana ng pinto nang iniluwa roon si Estong. May dala siyang tray na naglalaman ng pagkain. Siya ang naisipan kong tawagan bago ako mawalan ng malay kanina.

“Ah!” Nakaluhod siyang bumagsak, halos lumapag nang diretso sa malamig na sahig. At sa instinct na protektahan ang kahon, niyakap niya ito at hinayaan ang bigat nito na bumagsak sa tiyan niya. Isang matinis na sakit ang tumama sa ibabang bahagi ng tiyan niya. Nanlamig ang balat niya, namutla ang labi.

Masaya kaming kumakain dalawa habang nag kukwentuhan hanggang sa hindi ko na talaga kaya sa sobrang kabusugan. “Sobrang busog ako!” “You ate a lot, hindi kaya sumakit ang tiyan mo?” tanong niya saakin matapos niyang uminom ng tubig ngunit umiling lang ako. “No, it’s okay. Hindi naman maselan tiyan ko. Ako na mag maghuhugas okay?”

At ang gutom? Hindi na ako nasosorpresa kapag kumakalam ang tiyan ko. Parang background noise na lang. Pag may pagkain, kakain ako. Pag wala, hindi ko pinipilit. Hindi ko kayang maghanap ng lakas na wala na sa katawan ko. Pare-pareho lang ang nangyayari sa araw-araw. Para akong umiikot sa isang bilog na walang pintuan.