Novel & Cerita Mahangin Ang Tiyan

Nasa kaliwang dibdib ko naman ngayon ito nakasubsob. Ipinikit ko ng madiin ang aking mga mata at dahan-dahang pinakawalan ang aking hininga. Nagiinit ang aking katawan dahil sa ginagawa niya. Parang kinikiliti ang aking tiyan na hindi ko maintindihan! Wala ba itong balak na tumayo? O kumain manlang? *brook~~ Sh*t! Dahil sa naisip kong pagkain ay biglang kumulo ang aking tiyan. Ano ba 'yan!

nanginginig ang aking labi Mas lalo akong naiyak ng tuluyan na siyang makalapit saakin,she leaned down and look at my face closely "Shhhh" mahina niyang bulong at saka ko naramdaman ang dulo ng kutsilyo sa aking tiyan,nanlalaki ang akong matang nakatitig sa kaniyang mata Napapikit ako ng mariin ng maramdaman ang dahan dahang paglubog ng kutsilyo sa aking tiyan,Ang akala ko ay tuluyan na niyang itatama ang kutsilyo sa aking tiyan ngunit Hindi ito natuloy dahil sa isang ingay

Napahawak ako sa tiyan ko. I'm sorry, baby...Mukhang hindi na kita maipapakilala sa ama mo.

Mas mahirap pala kapag wala nang laman ang tiyan pero gusto mo pa ring sumuka. Lumuhod ako sa sahig habang paulit-ulit na naduduwal. Hanggang laway na lang ang inilalabas ko. Marahang hinimas ni Vicento ang likod ko at inabot sa akin ang isang baso ng maligamgam na tubig para makapagmumog. Namimilipit ang tiyan ko sa sakit. Halos maiyak ako sa sobrang hirap. “Ate, ayos ka lang ba?”

"Hoy, Audric! Gumising ka nga at nang magkaroon ng laman 'yang tiyan mo." Pero magkakaugat na lang yata ang kaniyang paa mula sa pagkakatayo, walang tugon mula rito. Mukhang mahimbing na nga itong natutulog kaso hindi naman pwede na matulog na lang ito tapos, walang laman ang tiyan. Paano siya gagaling? Huminga siya nang malalim. Umuusok pa ang chicken soup at nakakapagod kung iinitin niya pa mamaya.

"Ayoko pa nga talaga-" Napapikit nalang ako ng mga mata nang isa pang beses ay tumunog na naman ang walanghiya kong tiyan. Oo na! Kakain na. Hindi mo kailangang magpapansin! Sorry anak ha, hindi naman ikaw ang tinutukoy ko na papansin. Iyong tiyan ko lang 'yon, hindi ka kasama doon.

Tumango naman ako bago ako napahawak sa tiyan ko. "Oo naman. Medyo naiilang lang ako kasi feeling ko medyo bloated ako," sabi ko habang nakatingin sa tiyan ko. "Let me see," sabi niya naman bago ako iniharap sa kan'ya. Tumaas pa ang kilay niya bago siya huminga ng malalim at saka ngumiti. "You're good. It suits you," sabi niya bago hinawakan ang tiyan ko.

Lalong lalo na sa aking tiyan. "A—Ah!" Ang sakit ng tiyan ko na tila ba'y may kung anong lalabas sa pagkababae ko! Hindi ko alam! Kumikirot ito na para bang may kung anong bagay na nasira doon. "Ah!" Napabalikwas ka agad ako ng bangon. Hinahabol ko na ang aking hininga at napagtantong panaginip lang pala lahat ng iyon.

Ano kaya magiging itsura niya? Napatigil naman ako sa pagpapantasya saka hinawakan ang aking tiyan. "Kung totoo mang andito ka sa tiyan ko, patawad. Hindi ka muna malalaman ng ama mo dahil may mga bagay muna akong aasikasuhin. Para paglabas mo ay wala kang maririnig na kung ano-anong pagbabanta. Pasensiya na rin kung mahina pa ang mommy mo," sambit ko habang hinihimas ang aking tiyan.

Nasa kalagitnaan ako ng pagtatalo nang biglang may kung anong sumakit sa aking tiyan. Muntik akong mapahinto, ngunit pilit kong pinanatili ang aking postura. Hindi, hindi ako pwedeng huminto ngayon. Pero habang nagpapatuloy ako sa pagsasalita, mas lalong lumakas ang kirot. Para bang may pumipiga sa loob ng tiyan ko. Isang matalim at mahapding sakit na nagpakuyom ng aking kamao.