Mahangin Ang Tiyan นิยาย & เรื่องราว

"Tinodo ko nga ang pagkain ngayon kaya marami akong nakain." Tumawa na lang siya pagkasabi ko. Tumawa na rin ako kagaya niya. Tumigil naman kaagad ako sa kakatawa dahil baka sumakit pa ang aking tiyan. Mahirap na kung sumakit ang aking tiyan lalo na busog na busog pa naman ako.

Alcantara na ang pagmasahe sa puntong iyon ay makakabawas sa sakit ng tiyan. Alam ni Lyca na naalala ito ng lalaki, ngunit hindi ginawa. Kapag sumasakit ang tiyan nito ang tanging ginagawa lang nito ay hawakan ang tiyan. Sino pa nga ba ang makakaalala ng tamang acupoint sa oras na may masakit na sa’yong katawan.

nanginginig ang aking labi Mas lalo akong naiyak ng tuluyan na siyang makalapit saakin,she leaned down and look at my face closely "Shhhh" mahina niyang bulong at saka ko naramdaman ang dulo ng kutsilyo sa aking tiyan,nanlalaki ang akong matang nakatitig sa kaniyang mata Napapikit ako ng mariin ng maramdaman ang dahan dahang paglubog ng kutsilyo sa aking tiyan,Ang akala ko ay tuluyan na niyang itatama ang kutsilyo sa aking tiyan ngunit Hindi ito natuloy dahil sa isang ingay

Nagising ako sa tunog ng sarili kong tiyan. Isang mahina, nakakahiya, pero totoo. Hindi ko alam kung gaano na katagal mula nang huli akong kumain. Ang alam ko lang, tuyo na ang lalamunan ko, parang papel na kinukusot sa loob. Masakit ang ulo ko. Malamig ang paligid. At ang katawan ko, parang hindi na akin.

Nasa kaliwang dibdib ko naman ngayon ito nakasubsob. Ipinikit ko ng madiin ang aking mga mata at dahan-dahang pinakawalan ang aking hininga. Nagiinit ang aking katawan dahil sa ginagawa niya. Parang kinikiliti ang aking tiyan na hindi ko maintindihan! Wala ba itong balak na tumayo? O kumain manlang? *brook~~ Sh*t! Dahil sa naisip kong pagkain ay biglang kumulo ang aking tiyan. Ano ba 'yan!

Napahawak ako sa tiyan ko. I'm sorry, baby...Mukhang hindi na kita maipapakilala sa ama mo.

Mas mahirap pala kapag wala nang laman ang tiyan pero gusto mo pa ring sumuka. Lumuhod ako sa sahig habang paulit-ulit na naduduwal. Hanggang laway na lang ang inilalabas ko. Marahang hinimas ni Vicento ang likod ko at inabot sa akin ang isang baso ng maligamgam na tubig para makapagmumog. Namimilipit ang tiyan ko sa sakit. Halos maiyak ako sa sobrang hirap. “Ate, ayos ka lang ba?”

"Hoy, Audric! Gumising ka nga at nang magkaroon ng laman 'yang tiyan mo." Pero magkakaugat na lang yata ang kaniyang paa mula sa pagkakatayo, walang tugon mula rito. Mukhang mahimbing na nga itong natutulog kaso hindi naman pwede na matulog na lang ito tapos, walang laman ang tiyan. Paano siya gagaling? Huminga siya nang malalim. Umuusok pa ang chicken soup at nakakapagod kung iinitin niya pa mamaya.

"Ayoko pa nga talaga-" Napapikit nalang ako ng mga mata nang isa pang beses ay tumunog na naman ang walanghiya kong tiyan. Oo na! Kakain na. Hindi mo kailangang magpapansin! Sorry anak ha, hindi naman ikaw ang tinutukoy ko na papansin. Iyong tiyan ko lang 'yon, hindi ka kasama doon.

Tumango naman ako bago ako napahawak sa tiyan ko. "Oo naman. Medyo naiilang lang ako kasi feeling ko medyo bloated ako," sabi ko habang nakatingin sa tiyan ko. "Let me see," sabi niya naman bago ako iniharap sa kan'ya. Tumaas pa ang kilay niya bago siya huminga ng malalim at saka ngumiti. "You're good. It suits you," sabi niya bago hinawakan ang tiyan ko.