Maikling Tula Para Sa Guro Tagalog Mga Nobela at Kwento

Agad na dinala ni Alfred ang mga tao sa garahe matapos matanggap ang utos. Matapos ang ilang gabing pagkaagnas, lalong lumakas ang baho ng aking bangkay, na naging dahilan ng pagkabulok ng buong garahe. Lahat ay nagtakip ng kanilang ilong, at ang ilan ay sumuka pa. “Ano ba ‘yang amoy na ‘yan? Umaalingasaw. Diyos ko.” “Sinong tumae dito?”

KINABUKASAN "Mommy? Where is Tito Jacob? Bakit hindi po siya umuwi?" Nabaling si Eunice sa anak nang bigla itong magsalita. Katatapos lang niya isalansan ang mga platong hinugasan. Nakatingala sa kanya ang anak at malungkot. Napabuntong hininga muna siya bago lumuhod para makapantay ang anak. Hinawakan nito ang malambot na pisngi ng anak bago nagsalita.

halos malakas lang sa normal ang tinig ng bata. Nakaramdam ng hindi magandang kutob si Dhalia, halos pigil na ang paghinga nito. Tila pinupukpuk na rin ng martilyo ang ulo niya, kaya para makaramdam siya ng kirot at pamamanhid. Tila may dumagan na mabigat na bagay sa dibdib niya ng mapag-alaman niyang tama ang hinala niya. "A-ang Papa m-mo ba a-ng may g-gawa nito, anak?"nanginging at puno ng pagkasuklam ang tinig ni Dhalia.

Kwento niya. "Sigurado akong ipinagmamalaki ka niya." Sabi ko at inabot ang kamay niya. Ngumiti siya at hinalikan ang likod ng aking kamay. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Narating namin ang Puerto Galera sa loob ng apatnapung minuto mula sa Maynila. Iyon ang unang pagkakataon na sumakay ako ng seaplane. "How are you feeling? Okay ka lang?" Tanong ni Jacob nang dumapo ang aking mga paa sa buhangin.

After the short introduction we are guided to our room so we can rest before we start to practice. "Hi!" may biglang pumukaw ng atensyon ko nang may lalaking tumabi sakin sa paglalakad. "Ahh hello," I smiled. "I'm sorry, are you a Filipino? Hindi ko kasi kayang lapitan ang iba nakikita ko kasing mas matanda sila sa akin eh," explain niya kaya nagpalinga-linga ako sa mga kasamahan namin at napansin ko ngang may mga katandaan na rin pala sila at kaunti lang kaming mga early 20s.

dugtong pa ng kanilang guro. Mabilis na naramdaman ni Mia ang pamumula ng kaniyang mukha sa sinabing iyon ng kanilang guro kaya minabuti niyang yumuko nalang. Ramdam kasi niya ng mga sandaling iyon ang paningin ng mga kaklase niya na sa kanya na naman nakatuon.

Rhei's POV Malayo layo pa ang aking lalakarin para matungo ang bahay ni Grethel. Nakita ako ng kapatid ni Frea. "Kuya Rhei, totoo po ba ang balita tungkol kay ate Frea?" Nangingilid na ang kaniyang luha.

maikling turan ko. "Sayo binibintang ang lahat Kaye dahil ikaw lang ang alam nilang gagawa ng ganito. Hindi madali kaaway ang Alcantara at Monteverde. Isa pa alam na din ng mga magulang mo ang nangyari tiyak hindi ka nila tutulungan! Ang tigas naman kasi ng ulo mo, ilang beses na kitang sinabihan pero ayaw mong makitid, kinakabahan ako sa mangyayari."

"Hayaan n'yo po muna akong turuan siya. Baka kapag nakapagpahinga siya, mas makabawi siya mamaya." Napaisip ang matandang guro. Sinulyapan niya si Cielo. Kitang-kita sa mukha ng bata ang matinding pagod at pagkainip. Sa ganitong kondisyon… Wala ring saysay ang ipilit pa ang pag-aaral. Sa huli ay tumango rin siya. "Sige." Mahinahon niyang ibinaba ang ball pen. "Magpahinga muna kayo sandali."

Umakyat siyang may ngiti sa labi at inabot sa guro ang isang mikropono, bago siya mag salita ay huminga siya ng napakalalim upang pawiin ang kaba na nararamdaman. "Magandang umaga po, unang una para sa ating mga panauhing pandangal, pangalawa sa mga guro at pangatlo sa ating mga magulang at mahal sa buhay na naglaan ng oras nila para samahan tayo sa araw na ito. Nais kong ipaabot sa ating mga guro ang lubos na pasasalamat ko bilang isang estudyante sa walang sawa nilang pagsuporta at pagtuturo sa atin. Hindi lingid sa kaalaman ng lahat na ako ay isang batang kapos sa pinansyal kung kaya't dumating sa punto na nais ko na sanang tumigil sa aking pag aaral. Ngunit hindi iyon ipinahintulot ng pa