Maikling Tula Para Sa Ama Tagalog Novels & Stories

"Ah, no, just basic only." Mahina naman siyang natawa at dahan-dahan na tumatango. "Kinagagalak din kitang makilala." Nanlaki naman ang mga mata ko dahil marunong siyang magtagalog. "Alam mong magsalita ng Tagalog?" "Yes, sabi ni Grandpa na kailangan din naming matuto dahil ang Grandma namin may half siya para maintindihan din namin siya." Napatingin naman ako kay Uncle Grandpa.

sagot ni Amara na may tinig na parang maliit na tindera na todo-benta ng produkto. Tumawa si Apple sa gilid, habang pinagmamasdan ang kulitan ng dalawa. “Nagpilit talaga ‘yang si Amara. Sabi niya, ‘Mommy, kahit mainit, bilhan natin si Ninang Mia. Kasi si Ninang laging mabait!’” Mia, hindi na maitago ang tuwa, ay agad binuksan ang supot at inamoy ang marang. “Ay grabe… ang bango! Amara, anak, ikaw na talaga ang favorite kong inaanak.”

“Papa! Papa!” Patuloy sa pag-agos ang masaganang luha sa mga mata ng batang babae at tanging daing lamang ng matinding takot ang naghari sa buong pagkatao ang lumabas sa nakabusal na bibig. Ang munting katawan ay sobra-sobra ang panginginig. “Te amo, hija mía. Te amo mucho a ti y a tu madre. Siempre te amaré hasta mi próxima vida.”

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Inalala niya ang mga huling sandali bago siya kunin—ang mahinang kamay ng kanyang ama na humahawak sa kanya, ang mga luha nito na hindi bumabagsak pero ramdam sa bawat titig. Muli siyang napatitig sa bintana. Ang malawak na lupaing tila paraiso ay para sa kanya’y naging kulungan. Ang bawat bulong ng hangin ay parang tanikala. Naramdaman niyang unti-unting lumalakas ang tibok ng kanyang puso, hindi lang dahil sa takot kundi dahil sa pag-asa. Kung naligtas ang kanyang ama, dapat may dahilan kung bakit siya nandito pa. “Hindi ako puwedeng sumuko,” mahina niyang wika. “Para kay Papa… lalaban ako.”

biro ng lalaki. Nangangamatis ang mukhang kinurot niya ang tagiliran nito. Napa-aringking naman ito sa sakit. “Ang bibig mo, nandiyan ang anak mo! Naririnig ang pinagsasabi mo!” angil niya. Natatawang napailing ang mag-asawa. “Why? Hindi pa naman siya nakaiintindi, isa pa Tagalog naman ang salita ko. Right, Crayon?”

“Tama, igalang mo ang iyong ama at ina. Ito ay isang mahigpit na bilin ng ating dakilang Lumikha. Na ang plano sa simula ay bumuo ng pamilya. Ngunit paano kami? Mga dating nawawala, Ay! hindi naman pala, Sapagkat kami ay natagpuan tulad ng nawawalang tupa. Lumaki kami sa poder ng aming ina Malayo sa aming ama na hindi namin nakilala, Ilang taon nga ba? Sampung taon, mama! (inartehan nito ang pagkakasabi at ikinampay ang kanyang kamay at nameywang) Ganoon katagal bago kami nagkita.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

“Ayaw ko na. Madaya ka, Amaya. Nilalakasan mo ang pag-pitik sa noo ko. Isumbong taka kang Mama.” Destiny can't help but let out a low laugh. Tagalog at Bisaya na dialect ay pinagsama-sama minsan ng dalawa sa isang pangusap. Ang kaninang tawanan ay nauwi na naman sa pikunan. Nakaupo ang dalawa sa papag habang si Amihan ay haplos-haplos ang noo na pinitik ng daliri nang kambal nitong si Amaya.