Tula Tungkol Sa Mga Guro Novels & Stories

Tumahimik na lahat ng mag-aaral at tumingin sa guro na nasa unahan. "Magandang araw sa inyong lahat, ang ating pag-aaralan ay ang kasaysayan ng unang pangulo na si Andres Bonifacio." panimula niya. Natahimik ako at muling sinariwa ang huli kong narinig bago ako mawalan ng malay at mapunta rito sa taon na ito. Si Tiyo Andres wala na siya. Nanatiling tahimik ang lahat ng mag-aaral. Habang ako ay iniintay ang sasabihin ng aming guro.

saad nito na lubos kong ikinagulat. Lihim akong na-touch sa narinig mula sa sinabi ni Delilah. Ang dalawang guro kasi na iyon ang tumutulong sa akin. Sila 'yong nagbigay sa'kin ng ilang motivation para ipagpatuloy ko ang pag-aaral. Isa sila sa mga taong naging malapit sa aking puso. Hindi man kami gaanong nagka-interact sa isa't isa, isa sila sa mga pinaka-importanteng tao sa buhay ko. "Ano lang ginagawa niyo sa school?" tanong ko rito.

Mabilis na kumalat ang problemang ito sa loob ng eskwelahan, isang tao kakalat ng sampo, sampo kakalat ng isang daan... Ang usap-usapang Third Master Torres ay talagang nagpakita sa kampus ng A University, at kaibigan din siya ng kanilang guro na si Mariana. Sinabi dito na ang dahilan kung bakit pumunta si Third Master Torres sa A University ay upang pangunahing tulungan si Guro Mariana na linawin ang bagay na ito.

Umingay ang buong paligid dahil sa mga bulungan at bayolenteng reaksiyon ng mga kaklase. Nagsitindigan ang aking balahibo sa nangyayari. Palipat-lipat ang tingin ko sa lahat. Pareho lang ang nababasa ko sa kanilang mga mata. Takot, gulat, poot, at kaba. "What is that? Totoo ba iyon o niloloko mo lang kami, Quiambao?!" dudang tanong muli ng aming guro. Umiling si Bado at mabibigat na rin ang hiningang sumulyap sa akin.

“Gusto kong magsulat kayo ng tula. Tungkol sa kahit saan o ano. Walang sukat. Walang tugma. Pagkatapos, mamaya, pipili ako ng limang estudyante na babasahin ang mga gawa nila sa buong klase. Nagsimulang manahimik ang buong klase pagkatapos makapaglabas lahat ng papel. Nagsimula nang magsulat ang iba pero hirap na hirap si Clover na bumuo ng mga salita. Pansin iyon ni Leaf sa paulit-ulit niyang pagbura ng mga isinusulat. Hindi para sa kaniya ang paggawa ng tula dahil diretso siyang tao. Hindi siya magaling sa mga mabubulaklak na salita. Pinilit na lang niya kahit hindi maganda ang gawa niya. Umaasa na lang siyang hindi siya mapipili ng guro nila para basahin ang gawa sa buong klase. Ilang min

Binuksan nito ang paksa tungkol kay Ulysses, at dahil napaka - detalyado nito kung magsalita ay hindi niya maiwasang maalala ang kaibigan. "Alam mo ba? Siya lang ang napaka - sinsero kung magturo rito. Inabot siya ng ilang taon dito. Iyong iba ay nagpunta lang dito para makakuha ng experience pero siya?" Umiling si Mrs. Fontebila sabay ngumiti. "Siya lang ata ang batang guro rito na ayaw sumuko. Naawa kasi siya sa mga estudyante rito."

Tila nag-iisip na siya ay matatalo. Arrogansya? Ito ay kakayahan ng mga may kakayahan na maging mayabang. Ano ang maipagmamalaki ng mga mahihina upang maging mayabang? Itinatanggap ng mga disipulo ang kanilang kayabangan bilang isang bagay na natural, dahil mayroon silang sapat na lakas. "Guro, hindi ka ba nalilito? Paano mo mahihirap ang iyong mga salita? Tila talo na ang nakatatandang disipulo," tanong ng isa sa mga disipulo sa guro.

o taga-turo kung paano kantahin ang "Bahay Kubo" Maling maliitin ang buhay ng isang guro. Tanggapin man ng lahat ng tao o hindi, ang guro ang isa sa dahilan kung bakit nagiging successful ang mga tao. Wala pa ang mga estudyante niya nang makarating siya sa Baranggay Hall. Tiningnan niya ang suot niyang relo, may isang oras pa siya bago magsidatingan ang mga bata.

In just a span of one month, tuluyan na nga akong nasanay sa presensya ni Lucas. "Class, class," tawag ng guro sa harapan dahilan upang magsiupuan kami sa kanya-kanya naming upuan. "May ibabalita ako sa inyo." "Tungkol po saan, Ma'am?" Ngumiti ang guro sa harapan bago muling nagsalita. "Nagkaroon kasi ng sudden approval mula sa dean na madadagdagan ulit tayo ng isa pang estudyante sa klaseng ito."

sunod-sunod na tango ang ginawa ng guro kung kaya’t wala na siyang naging rason pa upang hindi ito tulungan. Nakahanap ng pagkakataon ang dalawa na makahanap ng isang kutsilyo at gumawa si Brent nang kung ano upang unti-unti itong makahulagpos mula sa pagkakagapos. “Bilisan mo, Brent at baka maabutan tayo ng lalaking iyon,” wika ng guro. Kung kaya’t mabilis pa sa alas kwatrong kinalagan na niya ang guro.