Talagang nabighani ako ng kwento sa 'Maya Maya' noong una ko pa lang itong nabasa; ang pangunahing tauhan na si Maya ay agad na kumuha ng puso ko. Si Maya ay isang babae sa bandang huli ng kanyang kabataan — hindi perpektong bayani, kundi isang taong puno ng sugat at mga sulat ng pag-asa. Lumaki siya sa isang maliit na lungsod at nagtitiis sa pang-araw-araw na hirap habang pinipilit itaguyod ang sarili sa pamamagitan ng sining at pagtulong sa kanyang pamilya. Ang kanyang pagiging malikhain at matatag na loob ang nagiging sandigan niya tuwing may dumarating na problema.
Sa gitna ng kuwentong puno ng magic realism at sosyal na komentaryo, si Maya ang nagsisilbing lente kung saan natin nakikita ang lipunan: makukulay, magulo, at puno ng mga lihim. Nakakilig para sa akin ang paraan ng may-akda sa pagpapakita ng kanyang mga kahinaan — hindi tayo iniiwan sa pagiging idolo niya; binibigyan niya tayo ng isang taong makaka-relate sa mga maliit na tagumpay at pagkatalo. Talagang naiwan ako ng malalim na impresyon sa paglalakbay ni Maya; hindi lang dahil sa kaniyang mga aksyon, kundi dahil naroon ang tunay na pag-asa sa kanyang mga desisyon at pagkukulang.