Manila Film Center Tragedy Mga Nobela at Kwento

“Isang sugatan sa aksidente sa crossover sa Maynila ang nahuli sa cam sa pagsaksi ni Dona Reyes. Kitang-kita sa CCTV sa crossover ng Maynila kung gaano kabagal ang pagmaneho ng biktima, ngunit dahil sa hindi malamang dahilan, bigla na lang itong bumilis at dumiretsyo sa poste sa gilid ng kalsada. Kitang-kitang nabasag ang harapang parte ng sasakyan nito. Maya-maya lang ay may kumudlit na apoy, kasabay ng pagdating ng ambulansya. Kinikilalang si Tenor Chavez, kilala bilang isa sa tagapagmana ng kompanya, ang naturang biktima.”

Ngayon pinagsisihan ko kung bakit ko siya iniwan doon. Hindi pwede,hindi ako madaling sumuko. We've been enough for this . Oo uuwi ako sa Manila. Kung kasama siya. Mabilis akong nag U turn para bumalik kung saan ko siya iniwan kanina. "Tangina!!" Napamura ako nang may nakasalubong pala ako na isang truck. Hindi ko nakita dahil masyado akong lutang. Sinubukan kong magpreno pero huli na ang lahat. My car crashed on the truck. Narinig ko ang pagkabasag nang kung ano. And I have no choice but to closed my eyes and pray for my life.

Nang makarating na kami sa bus terminal papunta sa airport ay inayos ko ang mga gamit na dadalhin namin at ng may huminto na bus ay sumakay na din kami. THIRD POINT OF VIEW In Manila, Philippines “ Breaking news! Manila Mayor Grayson Horton will conduct a search of warrant of arrest of the two identified suspect Mel** Gerardo and Francis Mendo** for exploited of Chinese nationals people found in Manila…” Mistulang nakatiim bagang na isinalinan nito ang sariling shot glass pagkaraan ng mabasa sa balita ang hot news. Kabi-kabila na kase ang mga masasamang nangyayare na sa kaniyang nasasakupan. But even so, he must stay calm because knowing himself he can do more dangerous things more than thos

Because instead of numbers, all I see is her face. That ridiculous maid. Mariz. She almost fell on the staircase last night. Kung hindi ko siya nasalo, baka headline na sa tabloids ngayon “Alcantara Household Maid Dead by Tragic Tray Accident.” And yet, instead of moving on like a normal, functioning adult, here I am, replaying the scene over and over again. Her eyes wide, startled, parang tupa na hinabol ng lobo. Yung kamay ko, mahigpit sa braso niya. Mainit ang balat niya. Soft. Too soft.

Pasado alas kwatro na pala ng hapon at nalibang ako sa pakikipag kwentuhan kay Angelica malapit na palang ihatid namin sa huling hantungan si Katarina. Lumipas ang isang oras at dinala na ang labi nito ng funeraria sa lalagakan niya. Ang Manila Nortwestern Cemetery. Marami akong naririnig na nag-iiyakan pero ako hindi na ako umiiyak. Tanggap ko na nawala na siya. Ang mas nakabuti pa nga sa pagkawala niya ay hinding hindi na siya makakaramdam pa ng anumang sakit mula sa karamdamang dinadala niya noon.

What is happening? “We need to go back to Manila.” - Bernard

sabi niya nang mahina, halos sa sarili, “…we’re going to make sure nothing like this ever happens again.” Pinayagan ko ang maliit na tango, kahit racing pa rin ang puso. Magkasama, lumabas kami sa umagang abala ng Manila. Sumisikat ang araw, nagbibigay ng maputlang ginintuang liwanag sa basang kalye. Buhay ang lungsod, walang kaalam-alam sa aking panic, pero nasa tabi ko si Cairo, at iyon lang ay nagpaparamdam na baka—baka lang—may tsansa kami.

"The terror takes you. The cage is locked and the curtain drawn. Fingers dance along as blades, carving memories into your flesh that will leave scars long past being healed." - Amanda Steele, The Cliff Nakatulugan ko ang byahe pabalik ng Maynila. Ginising lang ako ni Fifth nang nasa basement na ng condominium ang sasakyan. Marahang paghawak lang sa braso at dumilat na ako agad sa gulat.

Ngunit anong kahihiyan, nahulog siya sa bitag sa Central City. "Hindi ito ang una o huling pagkakataon na ang mga bagay na tulad nito ay mangyayari dito ... “Naaalala mo pa ba ang ‘War Incident’ na yumanig sa Central City dalawampung taon na ang nakararaan? Sa oras na iyon, ang taong nasasangkot ay isa ring natatanging indibidwal, ngunit nawala ang lahat dahil sa isang pagkakamali. Sa huli, nawala siya, at walang nakakaalam kung patay na siya o buhay."

Mabilis na lumapit si Secretary Max. “President,” seryoso nitong sabi, “should we close the roads again like last time?” Naalala agad nito ang nangyari noong nakaraan nang mawala si Marian at buong Manila ang halos ginulo nila para hanapin ito. Ngunit this time, mas naging madilim ang tingin ni Arturo. “Too late for that,” malamig niyang sagot. Napakunot-noo si Secretary Max.