Manoro Ang Guro Tauhan の小説・ストーリー

Alam nila kun paano magalit ang pinuno nila, kung gaano ito kabait sa kanila kabaliktaran naman kung paano siya magalit dahil sa oras na walang makikinig sa kanya ay iba ang parusa na maibigay. "Ang pangalan niya ay si Kokoy. Nakita ko siya sa dalampasigan na walang malay noong isang gabi, sugatan at duguan. Hindi ko malaman kung ano ang dahilan dahil siya mismo ay hindi niya alam kung ano ang nangyari sa kanya..." Huminto siya sa pagsasalita at bumaling kay Igneel, tumayo si Igneel at saka lumapit sa kay Mang Lauro. "Hindi pa siya pwedeng makauwi dahil sa kanyang kalagayan kaya humihiling ako sa inyo na dumito muna siya hanggang sa maalala niya ang lahat. Sa oras na maging maayos na siya, p

Bulyaw sa kanya ng guro niya. Sa ikalawang pagkakataon ay muli na naman siya nito hinila ngunit hindi siya nagpatinag. Isang nakakalokong ngiti ang ipinakita niya rito nang lingunin siya habang pinaniningkitan siya ng mga mata ng kanyang guro. Mahigpit niyang hinawakan ang pulsuhan ng kanyang guro dahilan para bitiwan ulit nito ang kanyang kamay. "Simon, ako ba ang kinakalaban mo!" Matapang nitong turan. "Bitiwan mo 'kong bata ka!" Pagpupumiglas nito.

Chapter 2 Sinundan Ko Ang Bilyonaryo Tina's POV Nakakalaya na ako. Malaya. Libre. Hindi nakakulong. Hindi natutulog sa presinto. Hindi nakikipag-agawan ng kumot sa mga kriminal. At ang lahat ng iyon ay dahil sa isang tao. Si Mister Sungit. Si Mister Gwapo. Si Mister Mukhang Mayaman. Si Mister Nagbayad-ng-Multa-Ko.

Biglang nagliwanag ang mukha ng lalaki. “Ano ang pangalan mo?” “Imortal, ako po si Ramon,” mabilis at magalang na sagot niya. Tumango ang imortal at ngumiti. “Ikaw pala ang binanggit ni Guro Martial. Mabuti. Ramon, tumayo ka sa kanan.”

Lahat sila ay may transaksyon sa negosyo sa Montenegro Corp, kaya natural lamang na dumalo sila upang bumati. Nang makita si Luna at ang kanyang mga kasama, agad silang pinagkaguluhan. "Mr. Manalo, it’s been a long time!" "Mr. Manalo, many years have passed since we last met, and you look much healthier!" Pero hindi mahilig ang isang Eric Manalo na makisalamuha sa mga taong hindi niya kakilala. Tumugon lamang siya, ang kanyang ekspresyon ay magalang pero may distansya.

Sabay naming sinabi ang "A MANO!." A MANO RESTUARANT ang paborito namin ni ate simula pa noong bata pa kami. Palagi naming inoorder ang Focaccia Di Recco at Straciatella Pizza. Nang maka rating na kami sa restaurant ay may nag assist naman samin since matagal na kami dito at kilala na din kami dito.

Kyoko POV Umarko ang kilay ko. At ano ang sadya ng mga Mori dito? Siguro naman ay hindi nila ipipilit na kunin na ang one hundred million ng ora-orada sa mga Cervantes. Disappointed ako dahil kung hindi sana nila nalaman na anak ako ni Kenji Mori, hindi nagkaproblema sina Ninong Augustus. I feel guilty and useless at the same time. Nang dahil sa akin, napasubo si Ninong Augustus.

Taray sa akin ni Kira Natawa naman ako, "Osiya sige tawagin mo si Manong at bibilhan kita ng isang story book." Pag suko ko. "Really? Yes! I love you ate!" Saad niya at tinawag si Manong. "Mag kano po manong?" Tanong ko

Kapag nagkamali ito ay hindi siya mangingiming hampasin ito sa ulo. “Miss, anak ako ng caretaker dito. Si Mang Gusting . . . Relax ka lang, hindi ko ugali na manakit ng babae.” Hinagod pa siya nito ng tingin mula ulo hanggang paa na may bahagyang ngiwi sa labi. Iniisip marahil nito na baliw siya. Para naman siyang napahiya sa nalaman. “T-totoo ba ’yan?”

“No. This is not accurate. This is fabricated!" “May problema ba, pare?" kunot-noong tanong ni Razon. Napalingon si Senator Manalo sa kaniyang harapan. Nagsalubong ang kaniyang mga kilay nang makita niya ang dalawang matandang dati niyang tauhan sa kaniyang mansyon. Nakangiti ang mga ito sa kaniya at sa pagitan ng mga ito ay may isang batang babaeng masayang sumasabay sa ritmo ng musika. Kasalukuyang kumakanta ang grupong EXO sa stage. Gumastos ng bilyong-bilyong piso sina Manalo para sa mga ito.