Maria Clara Easy Drawing の小説・ストーリー

Muntik ng matapilok si Claraa mabuti na lang at naalalayan ni Marco. “Ayos ka lang ba, Miss?” (tanong ng binata) CLARA: “Yes, thank you. Your name is?” “Marco, Ikaw?” (seryoso ang mukhang sagot ni Marco. Maganda si Clara pero mas maganda si Hailey, sexy at sophistikada ang dating ng kaharap.) “Clara ang pangalan ko. Salamat sa help mo.” (matamis na ngumiti ang dalaga, halatang nagustuhan niya si Marco dahil guwapo, matangkad at matipuno ang pangangatawan)

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.

Wala man lang tumingin sa kanya. ‎ ‎Doon siya tumakbo papunta sa kanilang silid. Inilabas niya ang kanyang sketchbook at iguhit ang sarili niyang mukha, ngunit may malaking krus na nakasulat sa ibabaw nito: “Hindi sapat.” ‎ ‎ ‎Habang lumalaki, dala-dala ni Clara ang bigat ng pagiging pangalawang anak, hindi lamang sa papel kundi sa bawat tingin, bawat salita, bawat paghambing.

Yung sinabi niyang… “You matter.” Hanggang sa pagtulog ko, yun ang paulit-ulit sa isip ko. At ngayon, pagising ko, yun pa rin. Pero kailangan kong mag-normal. Hindi ako pwedeng magmukhang… affected. ⸻ Pagpasok ko, biglang sumalubong agad si Mara. “Clara. GIRL. Come here!” “Bakit?” “Si—” she lowered her voice dramatically,

At sa lahat din ng scene na gusto niyang pagbidahan ay dito pa talaga sa eksena ni Sapphire, isa ring nananadya ito! "Kuya-Sir!" mala-Maria Clara ang tinig nito, pa-charming at medyo pabebe. At aba lang rin, hah! Nagpapasimula pa ng call sign. "Kanina pa kita hinahanap, e." Malambing itong ngumiti.

“May sari – sarili kaming mga kwarto dito at puro malalaki. Kung makikita mo lamang ang bahay ay malulula ka sampung beses ang laki sa bahay namin sa maynila!” “Talaga! Patingin nga!” ani ni Clara sa akin na halata sa boses ang excitement. “Sige sandali, lalabas ako,” ani ko at tumayo sa aking kama. “Sino sino pala ang mga kasama mo riyan?” tanong ni Clara sa akin. “Si Lola Teresa saka si Maria,” sagot k okay Clara habang bumababa ng hagdan. “Sino si Maria?” tanong ni Clara. “Kapatid ng tatay mo?”

Baling ko kay Dad para pahintuin nya na si Mom pero tumawa lamang ito at saka nag kibit balikat. Clara is a nice girl. She's intelligent, gorgeous, kind, and humble. I like her but not to the point i will marry her. I only like her as a sister to me. I like taking care of her as her older brother. Iyon lang, kahit na halos nasa kaniya na lahat ay pakiramdam ko hinding hindi ko sya magugustuhan bilang kapareha.

“I’d love that…” Ngumisi si Clarence. Mainit na hinagod niya ang kurba ng katawan ni Mari. At bago pa siya lumuhod ay hinalikan niya muna ang boobs at ang tyan habang nakatitig siya rito. Mari spread her legs at nilagay niya ang isa nito sa pader. Napahigit ng paghinga si Mari nang sinimulan ng dilaan ni Clarence ang hiyas nito. Sa bawat galaw ng dila nito ay kumakawala naman ang mga ungol niya.

"Mahal na mahal ko ang iyong ina simula pa noong nakilala ko siya bago kami naging magkatipan. Ngunit mas pinili niya ang bastardo mong ama, at iniwan niya akong bigong-bigo kaya nabulag ako sa galit. Dahil dito pinakasalan ko kaagad si Clariza, ang ina ni Takio. At makalipas ng apat na buwan ay nalaman naming nagdadalang tao si Clariza. At sa sandaling iyon ay biglang naglaho ang aking pagkamuhi sa iyong ina at iyong ama. Ngunit hindi ito nagtagal dahil namatay sa ikalawang panganganak si Clariza, kasama ang aming ikalawang anak. Ako ay muling nagalit sa iyong mga magulang kaya nang malaman kong doon sa hacienda ng asawa ng aking kapatid nagtatrabaho ang iyong ama ay sinabihan ko sila na m

Napalunok. Pinindot niya ang larawan — medyo blurred, pero malinaw ang mukha ni Ethan. Ang babaeng kaharap niya ay mukhang pamilyar… Si Clara. Naramdaman ni Mia ang biglang pagbilis ng tibok ng puso. “Bakit… bakit magkasama sila?” Binasa niya ulit ang message. Walang ibang clue, walang sender name. Pero ang simpleng larawan na ‘yon ay sapat para guluhin ang isip niya.