Maria Clara Easy Drawing Novels & Stories

Mateo held up his drawing proudly, though it was mostly a mess of colorful scribbles. Claire gasped dramatically. “Oh my goodness, Mateo! Is that… is that a dinosaur riding a rocket ship?” Mateo giggled, shaking his head. “No! It’s a rainbow dragon!” “Ah, of course! Silly me!” Claire laughed, and I couldn’t help but chuckle along. “You know, Mateo,” Claire continued, “one of these days, I’m going to visit you, and we’ll draw a giant rainbow dragon together. How about that?”

May mapaglarong ngiti sa mga labi niya na lalong nagpapainit ng mga pisngi ko. "I can hold you like this until tomorrow morning if that's what it takes to make sure you won't run away again," aniya sa mababang boses. "And for the record, Clara isn't ugly. Wala sa dugo namin ang ganoon. But you're a hundred times more beautiful than anyone else."

"Bakit ayaw mo kasi tanggapin ang tulong ko, para matapos na 'yan. Kaysa magpakasal ka sa taong hindi mo naman mahal." "Nag-iinom pala kayo." Hindi ko na nagawang sumagot dahil sa paglabas ni Maria na naka-simpleng short lang naman pero kumikinang ang kagandahan nito. Nagbaba ako ng tingin dahil baka kung ano ang isipin ni, Toti. "Maria, tara dito. Makipagkwentuhan ka sa amin, ang papa mo pala?" masayang aya ni, Monching.

Ani Klare. Sa harap namin ay isang malaking painting ng babaeng hubo’t hubad. She has a ghostly figure. Ang mukha niya’y parang usok at isang ilusyon. Yakap niya ang sarili, tinatakpan ang kaniyang dibdib, at ang isang kamay ay nakatakip sa kalahati ng kaniyang mukha. Sa likod ng babae ay maitim na pigura ng mga kaluluwa… at kamatayan.

“Yes, Ma’am.” Habang nagta-type si Mara, marahang hinaplos ni Aurora ang pendant na laging suot — ang maliit na kwintas ni Clara. Parang maririnig pa rin niya ang boses ng bata, tumatawa, humahawak sa kamay niya. “Mommy, look! I drew you a crown!” Bumalik sa kanya ang alaala ng huling gabing magkasama sila — ang halik sa noo ng anak, ang pangako na babalikan niya ito matapos ang meeting kinabukasan.

Paglingon niya ay nakita niyang buhay pa ang kanyang mga magulang. Ang isa sa kanila ay binubuhat ni Alex gamit ang kabilang braso nito, habang ang isa naman ay binubuhat ng... ang pigura ng medyo malabong babae. Ang medyo malabong babaeng iyon ay natural na si Maiko Chiba. Nakahinga nang maluwag si Clara.

I tell her with full authority. Magkahawak ang dalawa niyang kamay at ngumiti ng dalisay. Hindi siya naka make-up ngunit nangingibabaw ang ganda niya sa pamamahay namin. Maamo ang simple niyang mukha. Mala Maria Clara ang kilos. May curve ang katawan niya, hindi siya katulad ko na may suman na katawan. Wait, I don't feel any insecurities! At least ako millionaryo kahit no job experience pa ako.

Paminsan-minsan lang, kapag umuuwi si Clara para magbakasyon, saka sila namamasyal at namimili nang magkasama. Simple, payapa, at kuntento ang naging takbo ng mga araw niya. Sa isang kisapmata, dumating na ang araw ng pagkikita nila ni Maria. Punong-puno ng pag-asa si Shiena at maaga pa siyang dumating. Hapon iyon, at tumatagos ang sikat ng araw sa glass curtain wall, lumilikha ng mga aninong naglalaro sa paanan niya.

"Mukhang maganda ang takbo mo nitong ilang taon." Napaiwas ng tingin si Maria at sobrang hindi natural ang kanyang ekspresyon. “Natapakan mo ang aking katanyagan at ginamit ang mga pamamaraan na itinuro ko sa iyo para harapin ako. Talagang bagay ka para sa linyang ito ng trabaho.” “Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo! Marami pang gawa si Clara. Tara na.”

sabi ko habang nagpupunas ng mga furniture doon. "Alam mo Andrea, iba kasi ang charisma niyang si Mara. Tingnan mo naman, kahit taga-probinsya may angking ganda," puna naman ni Ate Clara na nag-aayos ng mga throw pillows sa sofa. Napalingon ako kay Ate Clara. "Hindi naman 'yon gano'n Ate Clara, nagkataon lang." Muli akong bumaling sa aking ginagawa na nangingiti.