Maria Clara Easy Drawing Novels & Stories

ang hirap na niyang basahin ngayon dahil bihira siyang magsalita. Mas naging refined din kumilos. Parang mas naging lady like tulad nung unang beses kaming nagkita. Nahiya na nga akong biru-biruin siya. Kakaiba din ang isang 'to. Pwedeng maging Maria Clara at the same time amasona. Wala sa sariling natawa ko nang maalala kong sinapak niya ko sa nguso. Ang tapang. Pero ngayon parang di makabasag pinggan.

Mateo held up his drawing proudly, though it was mostly a mess of colorful scribbles. Claire gasped dramatically. “Oh my goodness, Mateo! Is that… is that a dinosaur riding a rocket ship?” Mateo giggled, shaking his head. “No! It’s a rainbow dragon!” “Ah, of course! Silly me!” Claire laughed, and I couldn’t help but chuckle along. “You know, Mateo,” Claire continued, “one of these days, I’m going to visit you, and we’ll draw a giant rainbow dragon together. How about that?”

Totoo naman iyon, kahit ako iyon ang first impression ko kay Ellen. Napaka-amo talaga ng mukha nito. Malayo sa akin na parang palaging naghahamon nga away. Soft ang features ng mukha nito ipinares pa sa galaw nito na napakahinhin din. Kahit sinong lalaki talagang magkakagusto dito. Para itong modern Maria Clara sa hinhin. "Hindi ko alam. Palagi ba siyang pumaparito?" Kunwari ay walang alam na tanong ko.

"Bakit ayaw mo kasi tanggapin ang tulong ko, para matapos na 'yan. Kaysa magpakasal ka sa taong hindi mo naman mahal." "Nag-iinom pala kayo." Hindi ko na nagawang sumagot dahil sa paglabas ni Maria na naka-simpleng short lang naman pero kumikinang ang kagandahan nito. Nagbaba ako ng tingin dahil baka kung ano ang isipin ni, Toti. "Maria, tara dito. Makipagkwentuhan ka sa amin, ang papa mo pala?" masayang aya ni, Monching.

Ani Klare. Sa harap namin ay isang malaking painting ng babaeng hubo’t hubad. She has a ghostly figure. Ang mukha niya’y parang usok at isang ilusyon. Yakap niya ang sarili, tinatakpan ang kaniyang dibdib, at ang isang kamay ay nakatakip sa kalahati ng kaniyang mukha. Sa likod ng babae ay maitim na pigura ng mga kaluluwa… at kamatayan.

“Yes, Ma’am.” Habang nagta-type si Mara, marahang hinaplos ni Aurora ang pendant na laging suot — ang maliit na kwintas ni Clara. Parang maririnig pa rin niya ang boses ng bata, tumatawa, humahawak sa kamay niya. “Mommy, look! I drew you a crown!” Bumalik sa kanya ang alaala ng huling gabing magkasama sila — ang halik sa noo ng anak, ang pangako na babalikan niya ito matapos ang meeting kinabukasan.

Paglingon niya ay nakita niyang buhay pa ang kanyang mga magulang. Ang isa sa kanila ay binubuhat ni Alex gamit ang kabilang braso nito, habang ang isa naman ay binubuhat ng... ang pigura ng medyo malabong babae. Ang medyo malabong babaeng iyon ay natural na si Maiko Chiba. Nakahinga nang maluwag si Clara.

I tell her with full authority. Magkahawak ang dalawa niyang kamay at ngumiti ng dalisay. Hindi siya naka make-up ngunit nangingibabaw ang ganda niya sa pamamahay namin. Maamo ang simple niyang mukha. Mala Maria Clara ang kilos. May curve ang katawan niya, hindi siya katulad ko na may suman na katawan. Wait, I don't feel any insecurities! At least ako millionaryo kahit no job experience pa ako.

Sa sandaling magliwanag ang screen, ang masiglang mukha, matamis na ngiti, at parang kampanang boses ni Clara ang bumasag sa tahimik na mundo ni Celine. "Mommy! Tignan mo po 'yung drawing ko!" Inilapit ni Clara ang isang papel sa camera. Dalawang stick figures na magkahawak-kamay. "'Yung may crown, ikaw po 'yun. Tapos 'yung naka-dress, ako po 'yun. Holding hands po tayo, Mommy, tapos never po tayong maghihiwalay." Ngumiti si Celine, pinipigilan ang luha. "Ang ganda naman ng baby ko."