Maria Clara Pictures の小説・ストーリー

Nakaalis na ang ilang paparazzi matapos maglabas ang Valdez Foundation ng opisyal na pahayag na ang mga larawan ay kuha lamang para sa darating na medical mission. Naglalakad si Clara patungo sa tahimik na balkonahe sa likod ng pediatric ward upang makahinga nang malalim. Ang kanyang isip ay gulong-gulo pa rin sa marahas na pagseselos ni Alex kanina. Hindi niya lubos maisip kung bakit ganoon na lamang katindi ang reaksyon ng bilyonaryo kung ang kasunduan naman nila ay purong negosyo at pagpapanggap lamang para sa media. Clara..." isang mahina at pamilyar na bose ang tumawag sa kanyang pangalan mula sa kanyang likuran.

"Do you know why I keep those picture?" Mapait na ngumiti si Clara nang marinig ang tanong ni Aldrin. Napaluha siya kanina nang makita ang mga larawan niya sa tuwing magpa check. Ngunit nang maalala na ang tingin nang lahat sa larawan niya ay si Beatrix, nasira ang mood niya. Ngayon ay may nakahanda pa palang speech ang binata para sa babaeng pakakasalan nito. Ayaw man niyang aminin, nasasaktan siya at ayaw niyang may ibang babaeng mahalaga kay Aldrin bukod sa kaniya.

"Bakit ayaw mo kasi tanggapin ang tulong ko, para matapos na 'yan. Kaysa magpakasal ka sa taong hindi mo naman mahal." "Nag-iinom pala kayo." Hindi ko na nagawang sumagot dahil sa paglabas ni Maria na naka-simpleng short lang naman pero kumikinang ang kagandahan nito. Nagbaba ako ng tingin dahil baka kung ano ang isipin ni, Toti. "Maria, tara dito. Makipagkwentuhan ka sa amin, ang papa mo pala?" masayang aya ni, Monching.

Ang balitang bumubungad sa kanila ay tila isang kumpas ng kidlat sa gitna ng isang maayos na gabi. “Clara…” bulong ni Javi, ang kaniyang boses ay punung-puno ng pagkalito at pighati. Sa screen, isang babaeng may napakaamong mukha, nakasuot ng simpleng puting bestido, ang namimigay ng tulong sa isang komunidad sa Tondo. Siya ang larawan ng isang "Hidden Gem"—mapagkumbaba, maganda, at tila walang malay sa lupit ng mundo. Ngunit para kina Maria at Javi, ang mukhang iyon ay isang bangungot. Sampung taon na ang nakalilipas mula nang ibalita ang pagkamatay ni Clara sa isang aksidente sa Switzerland.

Maya't maya niyang sinusubukang pagdikitin sa dati ang nagkapira-pirasong litrato pero pinipigilan siya nito, sinasabing huwag ng magpagod. "Ang mas mabuti pa ay magpahinga ka na, dadalhin ko 'to bukas para ipaayos kaya 'wag ka ng umiyak." Umiiling-iling si Clara, kahit anong assurance pa ang sabihin nito ay nahihirapan siyang maniwala. Oo, posibleng maibalik sa dati ang litrato pero alam niya, mag-iiba pa rin ito kaysa sa origihinal na itsura.

Nakatingin pa rin siya sa dalaga kahit ito ay paalis na, then his eyes drop to those beautiful ass that woman have. "Damn..." wala sa sarili niyang bulong. It’s the liquor not me! *** Agad na nakahinga ng malalim si Clara nang makalayo siya sa lamesa na iyon. Hindi niya rin alam kung bakit bigla na lang siyang hinugutan ng hininga nang makasalubong ang mata ng lalaking iyon.

Paminsan-minsan lang, kapag umuuwi si Clara para magbakasyon, saka sila namamasyal at namimili nang magkasama. Simple, payapa, at kuntento ang naging takbo ng mga araw niya. Sa isang kisapmata, dumating na ang araw ng pagkikita nila ni Maria. Punong-puno ng pag-asa si Shiena at maaga pa siyang dumating. Hapon iyon, at tumatagos ang sikat ng araw sa glass curtain wall, lumilikha ng mga aninong naglalaro sa paanan niya.

Isang gabi, habang tahimik na kumakain si Louie, inabot ni Klarise ang isang lumang album. “Love… may gusto akong ipakita.” Tiningnan ni Louie ang album. Dahan-dahan niya itong binuksan. Doon, nakita niya ang litrato nilang dalawa—kasal, masaya, magkahawak-kamay. Mga litrato ng pagbubuntis ni Klarise. Litrato ni Luna noong pinanganak. Mga alaala ng isang buhay na hindi niya maalala, ngunit tila kumakatok sa kanyang puso.

tanong muli ni Sarah. "Kinuha niya ang mobile ko saka pumasok sa opisina niya. Nang binalik niya ang mobile ko, nakita ko na lang na wala na ang mga picture ng mga fafa Turkish at napalitan ng kanyang mga picture," napapangiti si Clara habang inaalala ang araw na 'yon. "Sabi ko na, eh. Bet ka rin ni Sir Anthony." Pumitik pa ang mga daliri ni Sarah.

"Assistant Clara." "Kung tutuusin..." "Maituturing ding sikreto ang mga ito." "Bihirang magpakita sa publiko si Master Araniego." "Sigurado akong malaki ang halaga ng mga larawang ito." "..." Nawala ang pagkahilo ni Clara. Hindi na rin siya nagkunwaring nanghihina. Mabilis siyang sumugod sa laptop. "Imposible!"