Marriage Booth Novels & Stories

"Mind your own business, I can f*cking date every woman I want. I know my business." Ano ba itong pinasok ko? Talagang magpapakasal ako sa lalaking ito? Hindi lang arrogante, mukhang babaero pa. Mabuti na lang pala at wala akong amor sa mga lalaki at okay lang naman sa akin ang set-up niya. "Deal?"

"Kung gano'n ay hindi kayo magkasundo ni Kuya? Ang akala ko pa naman ay mahal niyo ang isa't-isa." "Mahal? Sinong tanga ang maniniwala na mayroong pagmamahal sa pagitan namin? Our bullsh*t marriage is a trash!" Napahilot na sa sintido si Theo. Mukhang lasing na ito kaya naman kung ano-ano na ang sinasabi. Hinawakan niya ito sa kamay saka hinila palabas ng bar. Mabuti na lamang at hindi na ito umangal.

"Pinipilit ho kasi ako ng matanda..." Parang hindi narinig ni Cormac ang sinabi nito na pinindot niya ang switch sa wheelchair at umandar patungo sa hindi kilalang babae. "Miss, can you please marry me?" Nang marinig ni Amelia ang malinaw at baritonong boses ng hindi kilalang lalaki ay hinila siya pabalik sa realidad mula sa madilim na nakaraan. Napayuko si Amelia at bahagyang natigilan. Isang lalaking naka-wheelchair ang bigla na lang lumapit sa kanya nang hindi niya namamalayan.

Syempre, si Gavina ang pinili naming flower girl. Dumating rin si Honey na kakauwi palang galing London last week. Maging sina Maxine, Crizel, Shia, Ton-Ton at Eli ay hindi rin pinaglagpas ang kasal ko. Pinilit talaga nila si Mommy na isama silang lahat. Kung hindi daw ay darating sila para ipatigil ang kasal. Those kids are really scary sometimes. "If anyone here has a reasons why not this man and woman be lawfully joined together, speak now or hereafter will forever hold thy peace."

Inilapag niya iyon sa harapan ko. “Ano ‘yan?” nanginginig ang boses na tanong ko. “A solution to both of our problems,” seryosong sagot niya. “Marry me, Kiarah.” Tumigil ang pagtibok ng puso ko. “A-Ano? Nababaliw ka na ba?” halos sigaw kong sabi. “It’s a contract marriage,” paliwanag niya, ang boses ay propesyonal pero ang mga mata ay may itinatagong kislap.

"Hindi ko alam, anak, eh. Pero ang sabi niya ay dumiretso ka na lang daw sa opisina niya sa baba. May pag-uusapan daw kayo." Tumango ako at ngumiti. "Salamat po. I'll be going now." Bumaba ako at kinakabahang naglakad papunta sa office ni daddy. Are we gonna talk about the marriage thing? Sana naman ay mali ako. I don't want to get married yet. Lalong lalo na sa hindi ko kilala. I am not a fan of arrange marriage and they both know it. I twisted the door knob. Bahagya kong pinasok ang ulo ko upang silipin siya sa loob. "Daddy?"

Ang pagpapahayag ng sama ng loob at inggit ni Brianna ay malinaw na nakikita. "Siya ay nagpakasal sa isang paralisadong matanda na. Hindi mahalaga kung gaano kaganda ang seremonya at mga pangyayari. Magiging balo pa rin siya." Hindi sinasang-ayunan ni Addel. Habang nagkukwentuhan ang dalawa ay nagkagulo. "The bride and groom have arrived!” Nang marinig ito nina Brianna at Addel, nagulat sila saglit. 'Yung groom? Saan nanggaling ang groom? Could it be that the paralyzed old man had gotten up to attend the wedding?’

I immediately followed her line of vision, hoping that it was Laurel she was talking about but I got disappointed when I saw Joe instead. When Joe and I locked eye contact, he smiled. He made his way to me and welcomed me with a hug. I smiled and gave him what he wants but I moved away from him after. He looked at our booth and then he laughed. “Wow, you guys are still doing this?” he asked me with an amused smile. “You see, nasa last year na kami. Nasanay sila sa booth namin so everyone voted to push the wedding booth before we leave,” I explained to him.

“‘Wag mo na masyadong pag-isipan ‘yan! Kailangan mong maging determinado na maabot at makamit ang mga layunin mo kahit na maraming harang sa daan!” “At saka, ano naman kung mayroon na siyang marriage contract? Ang marriage contract niya ay sa anak ni Curtis Wade. Matagal nang patay si Curtis at ang asawa niya, at nawawala na ang anak nila. Kung buhay pa siya o hindi ay wala tayong alam. Kaya, paano niya magagawang bumalik at makasal kay Quinn?”

May isa pang litrato—ang ‘kasal’ nila noon sa Marriage Booth na tawang-tawa silang dalawa. Hindi na niya kayang pigilan ang luha. At sa pagwawakas ng kanta, lumabas mula sa backstage si Martheena, hawak ang mikropono, at sumabay sa huling chorus. Kay lamig at kay ganda ng boses ng bata. Ang boses ng anak nila. Pinagbiyak na bunga. Nang matapos ang kanta, lumapit si Martin sa gitna ng stage. Isa-isang lumabas ang kanilang mga kaibigan, bawat isa’y may hawak na asul na lobo na may nakasulat: