María Clara Tagalog の小説・ストーリー

Lahat ng ito, kasalanan ng gagong si Marius. Kung hindi lang talaga siya kailangang magtago, hinding-hindi siya magtitiis dito. Inubos niya ang natitirang alak sa kanyang baso. Ngayon ay pista sa San Ignacio, kasabay ng kaarawan ng kanyang lolo, si Don Damian Arcega, ang patriarco ng mga Arcega. Maraming bisita sa Villa, at halos lahat ng kanyang mga pinsan ay naroon, maliban kay Sabrina. Umalis ito noong fourth-year high school pa sila, at hanggang ngayon, wala pang nakakaalam kung nasaan na ito.

“Hanap ka po ni Tita Clara.” Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang sinabi niya. “Nakauwi na si Clara galing Maynila?” Mabilis siyang tumango bilang sagot sa tanong ko kaya’t agad na nagliwanag ang aking mga mata. “Nasa bahay po, Mama. Sundo raw po kita kaya lumabas po ako.”

God will never give you hardship without making you happy in the end. Mas lalong dumiin ang paglapat ng kanilang mga labi, iginalaw niya iyon upang mas palalimin ang halik nilang dalawa. The overwhelming joy is filling his heart, to be kissed by the woman he love is the best thing that ever happened in his life since the day he decided to be alone. "Maria," bulong niya. She hummed. "Mahal kita." She smiled, her cheeks turn red. "Lakas makaCrisostomo Ibarra at Maria Clara, oh irog ko ako'y laplapin mo." Sabay silang natawa ng malakas sa kalokohan nito.

"I love you, Hubby." "I love you, Wife. Tuturuan kita mamaya kung paano humalik." Malakas ko siyang hinampas sa kamay. "Ang bastos mo!" tumawa lang siya at kinurot ang pisngi ko. A/N: pa-leave naman ng review at comments 😊

Maya maya pa ay pinatawag na sila ng doctor sa clinic nito. "Don Miguel, Reed, si Clarisa ay my Amnesia. Malamang ay hindi nya maalala ang iba sa inyo. Bigyan po natin ng mahabang pasencya si Clarisa. Kung hindi man kayo malala ay huwag po natin ipilit. Lalo na at buntis po cya. baka ma depress sya at makakasama po iyon sa kanya at sa baby nya."

mahina kong sambit dahil baka iyon na ang inaatupag niya sa kaniyang cellphone. “Teka, mabilis lang ito. Gusto mo ba may underscore or wala? Maria lang ba pangalan mo?”tanong niya habang naglalakad kami palapit sa bookstore. “Ugh.. Maria Isabella Buencamino,”I hesitantly said. “Ganda ng pangalan mo! Bagay sa iyo para kang si Maria Clara sa nobela ni Rizal kulang nalang ng Ibarra para in real life Noli Me Tangere.”

“Pabebe ka pa ‘e for sure naman nag-enjoy kang kayakap ako!” Arrgghh! Sh*t ka! Tabitha! Isa kang kahihiyan sa kampo ni Maria Clara! “W-What?” “What?” I mimicked him. “Huwag nga ako pogito! Pasalamat ka nga dahil diyosa ng Barangay Datung Ermita ang kayakap mo kagabi. Alam mo bang mahaba ang pila maligawan lang ang isang katulad ko?” puno ng pagmamalaking pahayag ko.

Jacob “WELCOME back, Kuya,” masayang bati ni Clara sa akin na ikinatawa ko lang. Humalik ako sa pisngi niya at nagmano kina Mommy at Daddy. “Welcome back, iho,” nakangiti ring wika ni Mommy Samara. She is my stepmother, mommy siya ni Clara at magkapatid lang kami sa ama. Pero kahit kailan ay hindi ko naramdaman na tinuring niya akong iba. She love and care for me like a real mom kaya napakaswerte ko talaga.

Punong-puno ito ng mga bulaklak at pailaw habang nasa gitna nito ang calligraphy. Reyna Elena @2024 Maria De Clara Yeah. I am using my Daddy's endearment with my mother's maiden name. Here at Barangay Kanlungan, Sitio Sawi. I am well known as Maria De Clara. “Sandali! Anghel ba ang nakikita ko? Napakaganda mo Maria! Sabihin mo dati ka bang si snow white sa past life mo?” Kumikinang ang mga mata ni Kiko at halos maluwa na ito sa kakatingin sa akin.

Maria's point of view Ngiti ka lang maria. Kunwari walang may nangyari sa inyo. Yung walang wasakan ng planggana. Chill ka lang. Smile. Ipakita mo ang alindog mo sa kanya. Dahil ikaw si maria Isabella Dimasali aka mayang. Aja! Nang lumapit ito sa kinaroroonan ko ay sinalubong ko ito ng isang ngiti. But I'm actually shaking in the insides. Hindi ko pinahalatang naapektuhan ako sa presensya nito.