María Clara Tagalog の小説・ストーリー

Because the woman behind that letter already owned my heart. Maya't maya pa ay nakaramdam ako ng lungkot and tears began to fell down from my eyes, unexpectedly. Pero nang mapansin kong titingin sa direksyon ko si Angel, agad akong tumalikod at pinunasan ang mga luha ko.

Ang mga mata ay mas tumalim habang tinititigan siya sa isang mapan-insultong titig. Bahagyang nag-angat ang kilay ni Miranda. Ang maikli niyang peluka ay nagbibigay sa kaniya ng isang mas nakakaasar na ekspresyon. "Ako ang nag-iisang anak ni Doña Agatha at Don Hernan, ang inyong lingkod, Miranda mula sa mataas na pamilya ng Isle Jia," kaniyang pagpapakilala sa mas matigas at klarong tinig.

sabi niya. "Pa'no kung lalaki? Saka bakit Amariah?" "Amariah means gift from God." Yumuko siya at hinalikan ang umbok ng tyan ni Angela. Totoo ang sinabi niya, pakiramdam niya ay regalo ng Maykapal ang baby nila dahil alam niyang may bahagi ni Angela na kinonsidera ang baby nila kaya ito nagpasyang manatili sa kanya.

Marco? Hindi ba’t ang pinsan niya ay si Claire? Saglit na kumurap si Irina, unti-unting nagkakaroon ng linaw ang lahat habang nakatingin siya kay Mari na halatang nag-aalangan. Nagpatuloy si Mari, “Lumaki si Claire sa mga Allegre. Itinuturing siya ni Mr. Allegre na parang tunay na apo. Pero kalaunan, bumalik siya sa mga Briones at namuhay kasama ang tiyuhin at tiyahin niya—may sarili silang anak.”

12 YEARS AGO . . . Morte's Family "Pakiusap Mia, ilayo mo na ang anak natin dito at itago mo siya sa pinakaligtas na lugar." Sambit ni Isiah sa kanyang asawa habang unti-onti na nitong nararamdaman ang panghihina ng kanyang katawan, ni hindi na rin nito magawang makapagsalita pa ng maayos dahil sa iniindang hindi mabilang na tama ng bala mula sa kanyang nanghihinang katawan.

Siya man ay galit ang tingin ngunit nagbabadya ang mga luha niya. "Seriously? Dito pa kayo nag-away?! Ang tatanda na ninyo! Nakakahiya sa bisita ko!" galit na sermon ng Ginang sa kanila. "It's okay, Tita. It's just a cat fight. Nothing serious," mahinhing sagot ng dalaga. Napasulyap tuloy siya rito. Isang puting bestida na hanggang tuhod ang suot nito. Para itong Maria Clara sa sobrang ganda at puti.

"Teka, ano bang sinasabi mo Tiffany? M-may nagawa ba ako?" "You're simple, innocent…. A Maria Clara as they always say, pero nasa loob ang kulo. And that's who you are, Vier Kristine Sandoval!"

Akala mo'y isang Maria Clara ako pero may tinatagong kulo pala at ito nga, buntis pa. Binalot ako ng kuryusidad. Alam ko naman na hindi ako ang dahilan ng pagpunta niya rito pero bakit bumalik pa siya? 'Ano namang pakialam ko? Dati pa 'yun at wala na sa 'kin yun.' "Ano raw ang ginagawa niya rito sa Pilipinas?" Tanong ko kay Mara nang mabalik ako sa ulirat. "Ewan ko roon. Nabasa ko lang sa status niya sa f* eh na nandito na raw siya ulit sa Pilipinas. Sabi pa nga niya 'it's good to be back home'." Sagot ni Mara.

“May sari – sarili kaming mga kwarto dito at puro malalaki. Kung makikita mo lamang ang bahay ay malulula ka sampung beses ang laki sa bahay namin sa maynila!” “Talaga! Patingin nga!” ani ni Clara sa akin na halata sa boses ang excitement. “Sige sandali, lalabas ako,” ani ko at tumayo sa aking kama. “Sino sino pala ang mga kasama mo riyan?” tanong ni Clara sa akin. “Si Lola Teresa saka si Maria,” sagot k okay Clara habang bumababa ng hagdan. “Sino si Maria?” tanong ni Clara. “Kapatid ng tatay mo?”

paliwanag ni Aling Esme. Tumango-tango siya. So, dayo nga. "Baka po masamang tao 'yon. Sinasamantala niya kabaitan ng mga taga San Gabriel," komento pa niya. "Naku, hindi naman siguro. Gwapong bata, eh ano, Hope?" Nanunuksong saad ng kausap niya. "'Wag mong itatanggi. 'Yong mga kadalagahan dito sa palengke eh pawang mga kilig na kilig dyan, kay Rain."