Matandang Ermitanyo Novels & Stories

"Um-order na lang tayo ng pagkain. Alam mo naman ako, hindi ko talaga hilig ang pagluluto." Sa Ermita, Manila matatagpuan ang condo ni Dennis. Tamang-tama, malapit lang iyon sa ospital kung saan dinala ng katulong ang Mama niya. Pagkatapos niyang ihatid ang anak at kaibigan sa condo ay tumuloy siya sa ospital para makita ang ina sa unang pagkakataon pagkatapos ng tatlong taon.

Never. RAMDAM ni Emory ang mabigat na nakapatong sa kanyang tiyan. Wala sa sarili niyang dinilat ang mga mata at nilingon ang kanyang tabi. Agad na bumilis ang tibok ng kanyang dibdib nang masilayan ang mukha ng lalaking na sa panaginip niya. Anong ginagawa nito rito? What the hell is he doing here? Anong meron? Paano siya nakapasok? Hindi ba’t iba na ang kanyang silid na inuukupa? Then why the hell is he here?

Kinuhanan ko ng litrato ang lugar na iyon at nagselfie ngunit ng mapansin ko si Mariel na nakatingin sa akin ay isinama ko na. "Manong pwede niyo po bang kuhanan kami ng litrato?" Agad namang sumunod ang lalaking iyon. Ngumiti lang kami ni Mariel sa bawat bilang na sinasambit ni Manong Herbert. Makalipas ang ilang sandali ay umalis na din kami at nagtungo sa sinasabi ni Mariel na Tatay Island, nabanggit kanina ni Manong Herbert na medyo may kalayuan iyon kaya napaisip ako kung ano ang gagawin habang hindi pa kami nakakarating doon.

Sinulyapan ni Yaiza si Yermolai, bahagyang tumango. "Kamusta ang natitira?" tanong ni Yermolai. Mahina siyang nagsalita, “Nagsasagawa pa rin sila ng closed-door meditation. Hindi sigurado kung kailan sila makakaakyat sa Terra Ancestral God Rank." Malambot pero malambing ang boses niya.

Matikas pa rin kahit may edad na, malawak nag pagkakangiti nito sa kanila. "Hey, son. Nice to be back here. How our company in Manila?" masiglang yumakap ang matanda. "And she is. . .?" mas malawak ang ngiti nito sa kanya. "Hi Dad! Ayos naman ang first month ko sa business natin at all employees are good. By the way, this is Emerald but they call Era." kinabig siya palapit ng binata at hinapit ang beywang niya. "Sweetheart, Don Edwardo, my dad."

Ang favorite kong kaldereta! “Kahit na sabihin natin na masarap ang pagkain na pangmayaman, ang simpleng pagkain na lutong bahay ay mas masarap pa rin,” nakangiting sabi ko. Umupo naman si Erin sa malapit na upuan sakin. Magsasalita sana siya ng may kumatok. Tumayo si Erin para pagbuksan ang kumatok. Pagkakita niya sa kung sinong kumatok ay agad niya itong pinagbuksan ng malaki. Curious tuloy ako kung sino ang papasok. Agad na nahagip ng mata ko si Sir Ethan. Anong ginagawa niya dito? Tumayo ako. “Sir Ethan! Hindi pa po kayo uuwi?” tanong ko sa kaniya. Lumapit siya sakin at tinignan niya ako mula ulo hanggang paa.

LANDRO ibigsabihin nandito lang si erpat, magsasalubong na ang landas namin, patunay na nakita na siya ni Brex, anong ginagawa nun dito, simula ng iwan niya kami ni Mama tinuring ko na siyang matagal nang patay, ni wala nga akong balita sakanya kaya ibig sabihin wala na ito sa buhay ko. Hindi ko kailangan ng ama, nakaya ko nga ng mahabang panahon na wala ito e di mas lalo na ngayon!

Bakit nga ba siya matatakot gayong kaya naman siyang panindigan ng lalaking kaniyang minahal? ANG BUONG AKALA ni Sarah ay sandamakmak na sermon ang aabutin niya sa tiyahin pero nagkamali siya. Pagpasok nila ni Erhart sa bahay ay ang nakangiting si Remi ang sumalubong sa kanila at ang nakahandang agahan sa hapag. “Tiya?”

Naiiyak na niyakap ni Erwin ang matanda. Tumawa ang Matanda. "Oh sya! Bakit ba tayo nag dra drama dito. Kalalaki nating tao mamaya ay isipin nilang iyakin tayo. Tignan mo na ang mga nahuli mo." Natatawang nag tulungan silang dalawa na iangat ang mabigat na lambat dahil mabigat ito dulot nang madaming nahuling isda. "Alam mo bang sa ilalim nito ay may mga mamahaling perlas. Hindi ito ordinaryo dahil kahit marami ay mahirap itong hagilapin"

tanong naman ni Andrea dito Umiling si Emir saka nito hinawakan ang mga kamay ni Andrea. “Mahal na mahal kita kaya hindi ka dapat matakot. Handa na akong makasama ka sa habang buhay, Babe! Pero kung hindi ka pa handa, maintindihan ko. Gaya ng dati, hihintayin ko hanggang sa magawa mo muna lahat ng gusto mo! Pero sana, huwag namang matagal ha! Baka kasi singkwenta na ako pero ayaw mo pa ring nagpakasal sa akin!”