Matikas Novels & Stories

“ It’s okay,we can do it . I’m ready.” Matiim siya nitong tiningnan,napangiti bago hinalikan ang noo niya. “ Pangako,iingatan kita.”

Matthew’s cursed at para bang bumilis ang kilos nito sa pagtipa sa kaniyang keyboard. “Why?” “Her location…” “Her? So it’s a woman? Saan ang location niya?” Nakakunot na tumingin sa’kin si Matthew. “This is so unbelievable and new to me. Her location is not found kahit saang lugar dito sa mundo, It’s called Agartha for the pete’s sake! It’s like a mythology or something science theory about the other world!” napasabunot si Matthew sa kaniyang buhok.

Kabanata 13 Interrogate Nakaalis na ang sasakyan ni Matthias pero tinatanaw ko pa rin ang madilim na parte ng lugar na dinadaanan ng kanyang sasakyan. Bitbit sa kamay ang limang malalaking plastic bags na naglalaman ng mga damit na nilibre niya. Kahit nangangawit na, pinagbigyan ko pa rin ang sariling tanawin ang sasakyan niya.

Sinasabi niya iyon habang winagaway ang smartphone sa mukha ko. Inirapan ko lang siya at pinagmasdan ang magandang tanawin. It's feels so cozy and refreshing. "Si Matt," napahinto ako sa pag-iisip at nilingon siya. "You mean, Matthelion Matthews? Yung mayaman na sugarol at natatanging de-keypad lang ang cellphone?" Ngumiwi siya. "Grabe siya oh, kung maka-describe ka ang sama mo." "I know right," confidence kong sagot. "So, anung kailangan niya?"

Di' ko akalain makikita ko ang mga ganitong bagay kay Matias. Pagpasok ko sa sa loob may nakita akong maraming flat screen TV at dalawang computer na nakalagay sa table sa gitna ng room. Naghalongkat ako ng mga bagay-bagay para alamin kung para saan ang secret room ni Matias. Nakita ko sa isang drawer na puro picture ng iba't ibang babae na n*******d na walang saplot ang nandoon at may dalawang malaking box ako nakita na agad ko naman ito binuksan. Nakita ko ang mga picture ko sa isang box na may kasamang USB. At sa isang box naman mga picture ni Nami na may kasama din na USB.

singit ni Nikias at sumang-ayon na rin si Matthias. Sa aming tatlo ay itong si Matthias ang pinakapormal. Laging naka-suit, leather shoes at maayos lagi ang buhok. Kabaliktaran ni Nikias na makikitang lagi lang naka-sneakers, maong at t-shirt. I am younger than Matthias ng isang taon at matanda naman ako kay Nikias ng dalawang taon. “Maiba tayo,” Matthias said and paused as he lit a cigarette first. “We heard about the woman you brought home. Who’s she?”

Kahit anong problema pa ay lagi itong puno ng pag-asa, nakangiti, at makulit. “Alam mo kuya Atlas, sana lahat ng taga doon sa Kanan, kagaya mo na mabait tapos hindi kami huhusagahan.” Hindi nakasagot si Maximillian. Isang batang mulat sa reyalidad ngunit inosente ang kaharap niya. Ni minsan ay wala pa siyang nakausap na gaya nito na ang isip ay hindi wasto sa edad – masyadong malawak ang pang-unawa sa pagiging positibo.

Carmella "Bakit ka nakasakay sa kotse ni Aiden?" Mataray na tanong ni Liza habang nasa isang kubo at gumagawa sya ng report para ipasa mamaya sa HR. "Hindi ba sinabihan na kita na huwag mong akitin si Aiden, dahil akin si Aiden!" Taas boses na sabi nito. Inikot lang nya ang mata at tinuloy ang pagsusulat.

“Maliit na regalo bilang paghingi ng tawad kay Yumi.” “Siguro natakot ko siya ulit ngayong araw.” Hindi maintindihan ni Andrea. Palaging malamig at malayo ito, pero bumibili ng bagay para humingi ng tawad sa bata. Nagtaka rin siya kung anong regalo ang inihanda ni Matteo para kay Yumi. Nang buksan, isang smart learning machine pala. Pinakabagong model na may proteksyon sa mata.

Ang tatlong araw na ibinigay ni Professor Montgomery ay naging isang walang katapusang cycle ng kape, math formulas, at stress-test simulations. Lauren barely slept. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, ang nakikita niya ay ang matatalim na gray eyes ni Anne at ang malamig, mapanghamong boses nito na nagsasabing, “Architecture is not poetry for the blind.”