Sintido Pain Novels & Stories

Kapag ang balikat ay masakit, hindi mo lang basta nararamdaman ang pisikal na sakit; may kasamang emosyonal na epekto, kaya talagang imposible itong balewalain. Unang sintomas na madalas kong nararanasan ay ang pangangalay at pamamanhid, na parang nag-hibernation ang mga nerbiyos sa aking balikat. Pagkatapos ay dumadating ang talagang sumasakit na pagkapagod sa mismong bahagi, na kadalasang tumutuloy hanggang sa braso. Kapag tumataas ang sakit, minsan madali itong mahirapan sa pang-araw-araw na gawain, tulad ng pag-abot sa mga bagay o simpleng pag-angat ng kamay. Mahirap talagang iwasan ang pag-iisip tungkol sa mga limitasyong dulot nito sa mga paborito kong aktibidad, lalo na kapag nakikinig ako sa 'anime' o naglalaro ng mga video game, at unti-unting nararamdaman ang hirap sa pagtulong sa sarili.

Isa sa mga sintomas na hindi ko akalaing konektado sa masakit na balikat ay ang pagkakaroon ng pananakit sa leeg at likod. Naramdaman ko ito kapag na-ergonomic na nakakaupo sa harap ng computer, tila may koneksyon ang lahat. Ang pag-ikot ng aking ulo ay nagiging mahirap dahil sa pananakit. At huwag kalimutan ang mga ilang pagkakataon na nagiging mas matindi ang sakit kapag programado akong umalis. Basta’t dumaan ako sa isang matigas na daan, ang balikat ko parang nagkakaroon ng soft-assault, kaya parang nag-iingat ako sa bawat paga. Kung minsan, kailangan kong tumbukin ang mga pabilog na paggalaw para kalmahin ang sarili.

Kapansin-pansin rin ang mga pagbabago sa aking gawain. Dumadating ang mga pagkakataong nag-aalala akong hindi ko makamit ang mga buwanang proyekto dahil sa mga limitasyong ito. Let’s face it, ang pagkakaroon ng masakit na balikat ay parang isang mistulang ‘no-entry’ sign sa lahat ng gusto kong gawin, mula sa pagpapakawala ng mga ideya hanggang sa pagkukwentuhan kasama ang mga kaibigan. Nauunawaan ko na pinuri ang kahalagahan ng pagpapahinga at mga physical therapy, pero talagang nakakainip maghintay. Ang paghahanap ng balanse at paglimot sa sakit ay isang challenge, higit pa sa pisikal na aspeto.

Naniniwala akong mahalaga ang pagtuon sa mga sanhi ng sakit; minsan ito ay nag-uugat sa stress o masyadong aktibong ganap. Tila nagiging kasangkapan ang sakit para ipanawagan ang aking katawan na kailangan na ito ng pahinga. Pagpapaalam at paglimot sa mga alalahanin ang mga hakbang na kay tagal kong hindi nasubukan. Madalas tayong umiwas sa mensahe ng ating katawan, ngunit sa huli, ang pag-unawa sa mga sintomas ay nagdadala ng mas masayang araw imbes na puro lungkot.