Sintido Pain Novels & Stories

Nang sinabi niya iyon ay bigla ako na paliyad. "Ah...Ma-matias masakit!" daing ko. *Out of screen* Pinanood ko lang ng pinanood ang lahat at nakita ko ang mga nagyari sa'min kasama na doon ang sa kotse, sa condo, sa cabinet, at iba pa. Dali-dali ako lumabas saka sinarado ang pinto. "Matias ano to!?" tanong ko sa kaniya habang naghahalo ang sakit at paghihinayang sa nararamdaman ko ngayon sa ginawa niyang paglilihim.

Tumungo siya sa harden at doon ay sumagap ng sariwang hangin at pinuno ang dibdib. Paghinga ay nabitin sa ere ng maramdaman ang mahigpit na yakap mula sa kanyang likuran. Ang pamilyar na init ay mabilis na kumalat sa kanyang katawan at mabangong panlalaki nitong amoy na humahalo sa swabeng pabango nito ay nanuot sa kanyang ilong. “D-Damien!” “I'm sorry! I'm sorry!’”

Napailing siya muli, halos mapatawa sa mapait na katotohanan. Muling umambang hahawak si Paul, pero muli... Sinampal niya si Paul. This time, mas malakas pa kaysa kanina. Mas mariin, mas puno ng lahat ng sakit na kinikimkim niya mula pa noong una. Ang tunog ng sampal ay umalingawngaw sa buong silid, kasabay ng mabigat na hinga ni Dia. Masakit pa ang palad niya sa pagsampal dito. That pain in her hand, the one she used to stop him, was nothing compared to the storm raging inside her chest.

" you want more mio " para akong tangan tumango nahihibang natalaga ako tinatraydor ako nang sarili kung katawan dahil sa sensyon na nararamdaman sarap na may halong kiliti at sakit na nagpapaliyad at nagpapawala saakin sa tamang katinuan

Sigaw nito muli sa kanya. Nag-angat siya ng tingin dito, and April…being a good person will still say sorry. Pero hindi pa bumubuka ang bibig niya ng makaramdam ng matinding kirot sa tiyan…hindi…sa bandang puson. Agad niya sinapo ang tiyan at mahinang napadaing. “O-Ouch.” Halos bulong nalang niyang nasabi. Kinakabahan siya, she already felt this kind of pain. Alam niya ang nangyayari.

d***g ko saka humawak sa tiyan ko. Agad na lumingon si Marco sa akin. “Bakit?” pagtataka niyang tanong. Pinakiramdaman ko naman ang aking tiyan. Sa ilang sandali hindi ko naman naramdamang tumindi ang sakit. “Ahh, w-wala lang naman.” Nagpatuloy na rin ako sa paglalakad ngunit bigla kong naramdaman ulit ang sakit. “Ahhh,” d***g ko muli. Ngayon, parang mas masakit na kumpara sa kanina.

Hindi siya nagsalita at tahimik na naghintay. Nung mga sandaling ito, ang tanging nararamdaman lang ni Natalie ay painit ng painit. Ang buong katawan niya ay puno ng pawis, pero ang mga meridians niya ay sobrang lamig. Ito ay nakakapanginig buto na lamig at hindi lang ito, nararamdaman niya ulit ang pangangati sa buong katawan niya!

Sabi nito na isinara na ang pinto. 'Selina. Keep fighting. The pain is sharp, yet Eachen needs you—just as you need him.'

paos ang boses nitong saad. Para akong nahihipnotismong napabuka ng mga hita na ikinapwesto nito sa gitna. "E-Eivo" napasinghap akong napapanganga na maramdaman ang pāgkalalakē nitong kumikiskis na sa kaselanan ko at kakaibang kiliti ang nagmumula doon na ikinamimigat lalo ng paghinga ko! "Get ready yourself sweetheart. It might hurt you again. But the pain is just temporary..Just like our first" anito na halos pabulong ang pagkakasabi.

mahina kong daing, “ma–masakit..” “Sandali na lang to..” sagot ng lalaki, na bahagya ng pinapawisan. Pumatong siya sa ibabaw ko, at kinuha ang aking mga kamay, saka hinawakan niya sa aking ulunan, “just endure the pain. Panandalian lang iyan, mapapalitan din ng sarap..” Saka niya muling siniil ng halik ang aking labi.