Novel & Cerita May Pasobra Dahil Special Ka

Pakiramdam ko, kasalanan ko pa kaya nagkagulo bigla. "Pasensya na po kayo..." paumanhin ko. "Pagod lang din po talaga si Marcus... Ibinili niya pa kasi ako ng maraming pasalubong na gusto ko galing sa iba't ibang lugar sa Batangas..." paliwanag ko. "Really?" ngiting-ngiti na tanong ni Lola. Tumango ako. "You are really special, Monica..." Ano raw? Paano naman ako naging special?

Wala sa sariling sambit ni Pheobe nang malaman iyon. "Guys kailangan talaga natin galingan at magkaroon ng team work sa pag-accomplish sa special mission natin, ito ba naman ang unang beses na makaka tanggap tayo ng isang daang milyong pabuya," panghihikayat ko sa kanila. "Sinong hindi gaganahan kung ganun ka laki yung pabuya, mukhang napaka laki ng patong sa ulo nang liligpitin natin ha," puntong sambit ni Pheobe.

Hindi ko akalaing mapapalitan ng ganitong saya yung bigat na nararamdaman ko kanina. Matagal kaming nakatayo roon—magkayakap, umiiyak, tapos natatawa sa sarili namin dahil pareho kaming emosyonal. “Ako dapat ‘yung malakas,” sabi ni Sebastian. “Hindi ako dapat umiiyak.” “Lahat umiiyak.” “Hindi ako umiyak since twelve years old pa ako.” “Then special ako?” “You are. Ikaw ang pinaka-special na tao sa buhay ko.”

' Hindi na lang Ako sumagot dahil nakakapagod lang mag-isip Ng Kong ano -ano. Pero bakit nga ba andito kami sa gym,ano nga ba Ang talagang special na sinasabe ni inay kanina, Nagpalinga -linga Ako sa buong paligid parang may kakaiba,ganun din Ang bilis Ng tibok Ng aking puso ,hanggang sa tumigil Ang tugtog lumabas Ang Isang napakagandang babae ,iyon Pala Ang mc , ,'good evening everyone,this night is very special sa babaeng nagpapatibok Ng puso Ng ating guest, na siyang tumulong sa ating bayan para sa gaganaping fiesta festival for this year,

Pasasalamat Sa lahat ng sumubaybay sa mahaba at puno ng pagsubok na paglalakbay ni Brayan Brilliones at ng kanyang pamilya, mula sa kanilang pagiging makapangyarihan, sa kanilang pagbagsak sa kahirapan, hanggang sa kanilang muling pagbangon at huling sakripisyo para sa sanlibutan—isang taos-pusong pasasalamat.

Bahala siya. Para siyang may bipolar na sakit, paiba iba ang kaniyang ugali eh. . . . . . . Silvia Pov "Ahhg ahh, harden your touge babe" Yes, I'm watching p**n vedio with a two girl having a s** while the other one are kneeling. Honestly, I never tried this kind of position because it's been years na hindi ako nadidiligan and I can wait naman if Sam are willing to surrender her soul on me.

(Jaymee Pov) Bahagya kong nilayo ang cellphone sa tainga ko. Napakalakas naman kasi ng bungad ni Mitch. Feeling ko sasabog eardrum ko eh. "Hinaan mo naman ang boses mo," ani ko. "Nasaan ka ba kasi? Ang sabi dito may special class ka. Bakit ba?" "Ahm, oo may special class nga ako. Kailangan kasi," nagsisinungaling na ako. Hindi ko na alam kung paano ko pa itatago kay Mitch ang totoo. "Basta mahabang kwento, Mitch."

Pinuno ng katas nito ang pagkababae niya. A/N Pasensiya na di pa ako kagalingan gumawa ng spg, inaaral ko pa hahaha kung ano ang tamang paghimas. Thank po sa support, lab yow!

“May problema ka ba sa utak mo?” Hindi na-offend si Sharon. Sa halip, napatawa siya, may bahagyang mayabang na hangin. “Oh, oh, pasensya na. Nagkamali lang ako. Kahit apo ka ng Don Pablo sa dugo, apo ka pa rin lang… hindi mo puwede dalhin ang apelyidong Allegre. Akala ko nagmula ka sa lehitimong sangay ng mga Allegre.”

Nag-aalalang ani ni Ate chef sa akin. "Ayos na ayos na po." "Pero pinagpapalo na ang paa mo kanina. Sigurado ka ba?" "Wag po kayong mag-aalala. Malayo lang ito sa bituka. Ang specialty po pala natin ngayon ay adobo dahil yun ang sabi ng bisita natin."