Taos Pusong Pasasalamat の小説・ストーリー

Day 0136—HACIENDA VALENCIA DE ALCANTARA—PANGASINAN—NOVEMBER 03 2023 Nakatayo si Cheska sa harapan ng malaking salamin. Buong buhay niya, pinangarap niyang makasuot ng ganitong traje. "Ang ganda niyo po Señorita," nakangiting sambit ng isang kasambahay na nag-aasekaso sa kanya.

Ramdam niyang masayang-masaya ito at ang sarap pala sa pakiramdam na masaya ka para sa tao dahil masaya ito. Nagulat si Naila ng bigla siyang halikan sa labi ni Ashton. She could hear the thudding of her heart. The words she wants to tell him clogged in her throat. The way his lips tasted just give addiction to her soul. “Thank you for letting me meet your family.” Sincere na pasasalamat nito. “Welcome… masaya din sila na makilala ka.” “I’m happy.” “Masaya ka?”

Pwede ninyong ma-search gamit ang Jewiljen or ang title mismo. Completed na po ang lahat ng iyan! Taos puso po akong nagpapasalamat sa suporta ninyo. I'm forever grateful sa inyo. Salamat sa lahat! ❤️❤️❤️💋

Adrian (taos-puso at tumingin kay Belle) "Salamat, Belle…" (binanggit ang pangalan ni Belle na may pusong puno ng pasasalamat) "Sa lahat ng mga pinagdaanan namin ni Ana, hindi ko inaasahan na darating ang ganitong pagkakataon. Salamat at tutulungan mo ako. Hindi ko kayang bigyan siya ng ganitong kaligayahan kung hindi dahil sa inyo."

Tumayo na s'ya at nilapitan si Panther at tinapik sa balikat. "Thanks for being a good friend and kuya to all of us Zach. We owe you bigtime!" taos puso na pasasalamat n'ya rito. Sinamaan naman s'ya nito ng tingin habang nakataas ang kilay. Humakbang s'ya paatras rito habang nakataas ang dalawang kamay tanda ng pagsuko. "Oo na, aalis na nga!" natatawang paalam n'ya rito.

Tumango siya sa akin na gaya ko ay luhaan na rin. “Thank you so much, Sir! Thank you, thank you very much! This is a great news!” hindi matapos-tapos na pasasalamat ni Tita Angela. Ako man ay hindi na makapagsalita at tuloy-tuloy na lang sa pag-iyak habang umuusal ng panalangin.

Wala nalang akong ibang nagawa kaya't niyakap ko nalang ito. "Maraming Salamat po sa lahat ng naitulong niyo sa akin nanay Tasing. Malaking bagay po na nakilala ko kayo. Kulang po ang salitang pasasalamat sa lahat ng nagawa niyo sa akin. Tatanawin ko pong malaking utang na loob lahat ng iyon," wika ko at hindi ko na namalayan na may unti-unti na palang namumuong luha sa gilid ng mga mata ko. Agad na napahiwalay ng yakap sa akin si nanay Tasing nang maramdaman niya yata at marinig na humihikbi na pala ako.

Mahimbing pa na natutulog ang lahat kaya maingat sila pumasok sa loob ng bahay para hindi sila makaistorbo. MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO “Maraming salamat po sa mainit na pagtanggap at pagpapatuloy sa amin, Inay Nora. Sobra po kami nag-enjoy dito sa lugar niyo kasama kayo.” Taos puso kong pasasalamat. “Walang anuman, hija. Kami ang taos puso na nagpapasalamat sa lahat ng binigay mo. Welcome kayo dito anuman oras.”

Kahit nasa likod ng belo ang kanyang mukha tagos ang puno ng pagmamahal nitong tingin. "Hi-Hindi pa rin ako makapaniwala. Nakalimutan ko na ang ayos ko n'ong makita kitang naglalakad." Basa na ang pisngi nito sa luha. "Ma-Maraming salamat sa hindi pagsuko." Hindi nito napigilan, kinabig siya at mahigpit na niyakap. Sa balikat niya ito umiyak ng umiyak. Paulit ulit na binubulong ang pasasalamat.

**"Salamat. Hindi ko alam kung paano ako magpapasalamat nang sapat. Kung wala ka, baka wala na rin akong pag-asa." Lumapit si Jasmine, iniabot ang isang maliit na panyo kay Joy. **"Hindi mo kailangang magpasalamat, Joy. Ang kailangan mo lang gawin ay magtiwala—sa akin, sa sistema, at higit sa lahat, sa sarili mo. Kakayanin natin ito. Ipinapangako ko sa'yo."**