Maya Angelou Quotes の小説・ストーリー

"You’re unbelievable." Maya-maya, tumigil siya sandali at tiningnan ako. "Maya, do you realize how much I love you? Wala akong pakialam kahit ayaw ng lipunan sa atin. Wala akong pakialam sa mga sasabihin nila. What matters is this—us, here, now."

He's like an angel sent from above. Freedom is finally learning how to look to other people and love what you see. It is finally knowing that the most beauty often lies in the imperfections and brokenness and that you are perfect and gorgeous as is. "Kailangan pa bang tanungin 'yan?" Umigting ang panga nito. Kinagat ang pang-ibabang labi. "Dapat sinabi mo sa aking hinihintay mo ako—" Umiling ako. Kaagad siyang inunahan. "Kapag sinabi ko sa'yo hindi mo tatapusin ang ginagawa mo at pupuntahan mo ako kaagad dito."

My voice cracked until a tear fell from my eyes. "Heaven, we experienced the same thing and as we lived under one roof, each one of us witnessed how you suffered as well. Just like us, we have every reason to fight together as we are all connected to each other. Yes, we possibly can't make it but at least.. we tried. At least we will fight," Angel muttered and she held my hands as her eyes expressed so much sadness as well.

How I ditch that Harry for insulting me. How I wanted to go to far away from this cruel word. I heard Angel gasp before she had spoken again. "Liza, need to improve your self. Sometimes He just wanted is to stand on our own." Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niyang iyon. So ano? Magmamadre na ba talaga ako?

Maya-maya, bahagya siyang napangiti, ngunit may bahid ng pait sa kanyang pagtawa. Naalala niya ang mga panahong magkasama pa sila ni George noong nag-aaral sila. Palaging sinasabi sa kanya ni George ang parehong linya tuwing nagpapakapagod siya para sa scholarship, tuwing ipinaglalaban niya ang mga kaklase niyang babae, o tuwing lumalaban siya sa long-distance run kahit may sakit. "Angela, babae ka pa rin! Ano ba!" Iyon ang parati niyang sinasabi habang yakap siya nang mahigpit—galit ngunit puno ng pag-aalala.

MAIDEN “May sarili akong mga pangarap, Miranda, at hindi ko na hahayaan na manatili akong nakatali sa mga utos ninyo." Para akong nasusunog sa loob, ngunit ang apoy na iyon ay nagbigay ng lakas sa akin. Ang mga salitang binitiwan ko ay parang agos ng tubig na bumubura sa mga bakas ng takot na matagal nang namayani sa puso ko.

"Our world is full of selfish and greedy people. They all have something to fight for, something to witness, and something to say. Indeed, we are conquered by the darkness, and the light we thought we possessed was blinding us to what is real. Open your eyes. Don't let ignorance be followed by regrets." – Miss A, Erity

mahaba pa niyang litanya. Umiyak akong lalo dito, yumakap ako sa kanya ng mahigpit at nagpasalamat. Sa narinig ko mismo sa kanya doon ako lalong naglakas loob para gawin ang nararapat na tamang gawin para mailigtas ko sila. I am not like Maya nor Angel na may kakayahan sa lahat pero dahil sa kagaya kong nagmamahal at gagawin ang lahat para sa mahal ko sa buhay kaya lahat yan kakayanin ko.

I had a courage to defend her even though I am weak. But, if it wasn't happened, I never had a chance to met the kindest angel that God created. I am proud na naging war freak ako that day for the sake of her security. I never regret it. At kung maulit man iyong oras na nasa alanganin siyang sitwasyon, I will never hesitate to reach my hand to her. -AndyThoughts-

sagot ko dito at hinalikan sa ulo at ngumiti ako dito. "Pasensiya ka na apo at wala kaming maitulong sayo" sabi ng lola ko, umiling ako dito at niyakap. "Yung presence niyo lang tatlo, okay na sa akin yun yung nagpapalakas ng loob ko" sabi ko dito at ngumiti sa mga ito. "Wag na po kayong mag isip pa nang kung ano, ako na pong bahala" sagot ko mga ito, kumadong naman si Angel sa akin kaya hinalikan ko ito, they are my streght.