Maya Angelou Quotes Novels & Stories

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

Maya-maya pa ay kinuha niya ito saka kinagat ngunit kaunti lamang. Namuo agad ang luha niya sa kaniyang mga mata. “Ayokong tumaba. Ayokong madagdagan ang timbang ko. Kapag nangyari iyon, iiwan ako ng lahat. Papangit ako lalo. People will judge me without fail.” Iyan ang mga salitang bumabagabag sa kaniya.

Hindi na niya kakayanin pang saktan ang sarili at paniwalaing maayos lang ang lahat. Tumalikod si Anjelouv at tahimik na tumungo ang silid na inuukopa. Para siyang nakalutang sa hangin habang naglalakad sa malapad at grandiyusong pasilyo ng mansiyon. Para siyang namanhid ng tuluyan. All she wanted was to pour out all the burdens that were hurting her. She may feel dumb, but she can’t deny the fact that she is slowly breaking into pieces.

Mayamaya ay kinuha niya aking kamay saka magaan na pinisil iyon. "Ang hirap ng buhay—kaya habang kaya mo pang lumaban ng patas—lumaban ka. Huwag kang magpapatalo sa mga tukso at kung anong hindi nakabubuti sa kinabukasan mo. Ang palagi mong isipin; maisakatuparan mo ang mga pangarap mo. Walang imposible sa taong nagpoporsige. Maraming salamat din sa panahon na nilaan mo sa amin at sana balang araw ay magkita ulit tayo."

- I look at her "Wag mong sayangin ang buhay na binigay sayo ng panginoon para lang masilayan mo ang ganda ng mundo. Wag mong sayangin ang buhay mo na pinaghirapan kang iluwal ni Mama. Kung pagod kana, mas pagod ako pero nawawala ang pagod ko dahil kayo ang pahinga ko. Kaya wag mong sayangin ang lahat, ayos lang mapagod kasi pwedy ka namang magpahinga."— naramdaman ko ang higpit ng yakap ni Noella sa gilid ko.

Kaya kahit ayaw kong kausapin siya sa ganitong paraan, kung mailalabas naman nito lahat ng kinikimkim niya, hahayaan ko siyang magsalita nang magsalita. “Let me tell you things I’ve been dying to tell you.” Pumiyok siya. She never changed, always trying to look strong—no, she’s strong. “You mess with my future. You took the rest of my lifetime. You ruined my ideals. You destroyed all my plans. If there is one thing I can be grateful of, it is that you gave me an angel that changed me as a person.” An angel…

Mayamaya pa ay biglang pumailanlang ang isang pamilyar na kanta sa paligid. “Just a smile and the rain is gone.” Bumukas ang spotlight at natuon ‘yon kay Mykael. Napatanga siya sa sobrang gulat. Ay seryoso ba ‘to? Ang bilis nilang nakapagbihis. “Can hardly believe it. Yeah.” Bakit ang ganda ng boses ni Mykael? “There’s an angel standing next to me... reaching for my heart.”

aniya at hinila ang upuan ko para makaupo ako. "Salamat," "Pero hindi everyday, masyadong unhealthy." Napakamot ako ng tenga.. "Gusto ko lang makapag usap tayo ng maayos. Yung walang mangugulo." sabi niya. Nung sinabing niya manggugulo ay agad na pumasok sa isip ko si Cita. Ewan ko.

sabi niya, kaya tumango ako kahit hindi naman niya nakikita. "Let them think what they thought about you, besides their words don't matter and their words don't define you as a person. You don't need to speak, you don't need to defend yourself just to remove all the doubt and you don't have any obligation to explain your side. Being that kind of person to their eyes can't do anything because you know yourself better than they know you. I am here who know you. Cheer up ok. I'm always here for you, alright?" sabi niya kaya napangiti ako. "Thank you, Angela. Thank you for being there when I need you. You know you can also tell me what you went through right?" malambing kong sabi.

Ngumiti nang abot-tainga si Maya nang makita niyang namula ang mukha ni Angelita dahil sa galit. “Say what you want to say pero you will never experience how beautiful life is because you already lose someone whom you dearly love. You will never reach my level, Maya. Mamamatay ka ng mahirap pa sa daga. Halika na David. Kailangan ko nang maligo dahil narumihan na ang mga kamay ko.” Ipinulupot ni Angelita ang kaniyang kamay sa braso ng kaniyang asawa at tuluyan nang umalis sa chapel. Nang hindi na matanaw ni Maya ang kaniyang mga magulang ay napaupo siya sa sahig. Hinawakan niya ang kaniyang kumikirot na dibdib at saka inilabas ang kaniyang mga luha.