Mayordoma Meaning の小説・ストーリー

Wika ng Mayordoma ng mga kasambahay. Agad akong sumunod sa kaniya bitbit ang aking mga gamit habang pasimpleng tinitignan angp aking paligid. Nakakatakot hawakan ang mga gamit dito. Mukhang mamahalin talaga at sa tingin ko'y kulang ang sasahurin ko sa isang buwan kapag sakaling nasira ko ang isa sa mga 'yon. "Heto ang iyong magiging higaan. Maaari mo nang ilapag d'yan ang iyong gamit." Saad ng Mayordoma dahilan para agad ko iyong sundin.

Tugon ng may edad na ginang sa tingin niya, ito ang mayordoma. “Sige po, tuloy po kayo.” Magalang niyang sambit at niluwagan ang pagkakabukas ng pinto para makapasok ang mga ito. “Siguro ikaw ang asawa ni Master Leon? Napakaganda mo naman Ma'am, ako pala si Lita ang mayordoma dito sa mansion.” Nginitian niya rin ang Mayordoma. “Opo, ako po si Amary.” Pagpapakilala niya sa mga ito.

tanong niya sa mayordoma. Bagaman walang gaanong emosyon sa boses ni Alejandro, dama ng mayordoma ang matinding bigat at awtoridad sa bawat salita niya. "Hindi ko po alam," sagot ng mayordoma rito, bahagyang nanginginig sa tensyon. Napabulalas ang mayordoma, at agad niyang nakuha ang malamig na tingin ni Alejandro. Napaatras siya at bahagyang yumuko, saka mahinang paliwanag, "Ang Madam po ang namamahala sa kahon ng mga gamot."

Isang malamig na tingin lang ang isinukli, kasunod ng mabilis na tadyak sa kanang paa ng kaibigan. At bigla—tumahimik ang paligid. May dumating. Sa pintuan ng mansyon, lumabas ang isang babaeng may matikas na postura—ang Mayordoma. Suot niya ang puting uniporme, may hawak na clipboard kung saan nakasulat ang mga pangalan ng mga pasado, at ang mga mata niya ay halos bumutas sa bawat taong tinitigan.

Simula kasi ng mamatay ang papa at mama sa isang plane crash sampung taon na rin ang nakakaraan ay ako na ang namahala ng kumpanyang ilang dekada ng tinatag ng pamilya. "Kamusta na ho kayo Manang Esme?" Tanong ko sa mayordomang mahigit dalawang dekada nang tapat na naninilbihan sa aming pamilya. Asawa rin nya ang katiwala namin sa mga taniman sa hacienda. "Mabuti naman señorito, pero ito tumatanda na." Binuntutan pa nya ito ng mahinhing tawa. Bakas pa rin ang gandang taglay ng mayordoma sa lumipas na panahon.

Kalmado ang pagpapaliwanag ni Farrah, pero detalyado iyon, na nanlamig ang mayordomo dahil sa mga narinig niyang impormasyon. Hindi pa rin kayang tanggapin ng mayordomo ang aprang paghahamon na ginagasa ni Farrah sa kaniyang awtoridad sa bahay na iyon. "Okay, si Miss Farrah ang magbibigay ng mga katanungan. Baka may mga nakahanda siya kaya bigla niya iyong sinuhestiyon." Sa isip isip ng mayordomo, masyadong pasikat si Farrah, kaya bahala siyang mapahiya.

Ang tanong ng dalaga. “Ako si Nanang Pilar. Nanang nalang ang itawag mo saakin. Ako ang Mayordoma sa bahay na ito ng mga Lee.” Ang nakangiti at mahinahong pagpapakilala ng mayordoma sa kanyang sarili sa dalaga. Tila ba at naaaliw din ang matanda sa kanya.

"P-Pero iyon na po kasi ang nakasanayan namin dito. Courtesy na po namin ang yumuko kapag kinakausap ang amo namin. Pasensya na po kayo kung naaasiwa po kayo sa amin." Ngumiti siya sa matandang mayordoma. "Hindi na po kailangan kung ako ang kausap niyo, manang. May mga katulong din naman po kami sa bahay pero magka-kaibigan kami kung magturingan. Tama po kayo, naaasiwa nga po ako sa ginagawa ninyo."

Ang mga damit na iyon ay malayong-malayo sa mga nakasanayan ni Belinda na maluluwag na pang-itaas at pang-ibaba. “Ma'am, kung may gusto pa po kayong ipaluto ay pwede niyong sabihin sa amin,” sambit ng mayordoma. Ang pangalan ng mayordoma ay Celma, habang ang dalawa pa nilang kasambahay ay sina Rose at Minda. Si Minda ang kaninang kumatok sa kwarto niya.

"Naku, Aling Josia, wag po Ma'am ang itawag niyo sa kanya. Mas gusto niyang tawagin siyang Senyorita —" "Hindi siya ang Senyorita sa mansion na 'to, Mercy. Alam natin lahat na isa lang ang taong 'yon, walang iba kundi ang mapapangasawa ni Senyorito Grant." Nagsitanguhan ang lahat ng nakarinig sa sinabi ng mayordoma. Maging si Mercy na umiiyak ay tumango din.