Mayordoma Meaning の小説・ストーリー

bulong ko sa sarili ko. “Hija, dito ka na. Ikaw ba ang bagong katulong?,” sabi ng mayordoma. “Ikaw ba si Mariz?” tanong nito sakin. Tumango ako, nakangiti. “Ako po. At wag po kayo mag-alala, sanay akong maglaba, magplantsa, magsaing, pati magluto ng sinigang na walang sabaw... hehe accident lang naman po ’yon.”

Unti-unti siyang nilingon ng paslit at tila takot na napayuko ito. "I'm sorry, Master. She's just too excited to see her father. I loosen my grip on her." Habol-habol ang paghinga ng isang babaeng sumunod sa bata. It was Mara ang kanilang mayordoma na asawa ng kaniyang driver na si Dawood. Hindi niya ito nilingon. Nanatili ang kaniyang paningin sa batang ngayon ay yukong-yuko ang ulo at hindi makatingin sa kaniya.

Agad siya nakarating sa likod ng hacienda, naabutan naman siya ni Carmela nito. "Nang? Nakaalis na po ba sila? Ano ho, maayos lang po ba si Senyorita? Nasa'n po si kuya Caloy at kuya Miguel?!" Tulala lamang na lumuluha ang matandang mayordoma, hindi malaman kung paano niya ito maipapaliwanag sa kaniyang apo.

Kita sa mukha nito ang awa at panghihinayang para sa kanya. “Elaina, hindi na tama ang lahat ng ito,” malungkot na sambit ng matandang mayordoma. “Hindi ka dapat tinatrato nang ganiyan sa pamamahay na ito. Asawa ka ni Senyorito Arkin, hindi ka katulong.”

Sagot pa ni Esmeralda. " Lahat ng tao nagbabago, katulad ni young master. Hindi naman siya ganda dati, hindi ba? Pero simula ng mamatay ang kanyang mga magulang ay nagbago ito. Malay nyo, ang dalagang darating na ang sagot upang bumalik ang dating masiyahin nating amo. " Muli ay nakangiting sagot ng mayordoma. Tumango naman ang dalawa saka ipinagpatuloy ang kanilang gawain. Ang matandang mayordoma naman ay umikot sa buong mansion upang masigurado na ang lahat ay nasa ayos katulad ng kagustuhan ng binatang amo.

“Opo, Madam Odessa. Hindi ko lang po inaasahan na pupunta sila dito. Sisiguraduhin ko pong makakaalis sila bago maggabi.” Nakataas ang kilay na umalis ang mayordoma nang makumpirma ang kaniyang sinabi. “Naku, Ate Maya. Ayos lang po ‘yan. Hindi naman po galit si Madam Odessa pero alam mo namang gusto niyang palaging nakahanda at perpekto ang lahat. May pagkastrikta lang pero makatwiran din.”

Nakaka-lula jusko. Napa tingin naman ako sa babaeng bumukas ng gate ng malaking bahay na ito. Basi sa suot nito ay siya ata ang mayordoma ng bahay, matanda na ito nasa 50's na ata ang edad nito eh. "Oh iha, ikaw na ba si Maya?" tanong nito. "Yes ma'am, ako nga po ito." magalang na sagot ko rito at ngumiti.

Tingin ko'y siya ang mayordoma nila. "Magandang hapon, Senyorita Liana," bati ng matandang babae sa akin nang may bahagyang pagyuko. "Ako si Manang Ising, ang mayordoma rito. Kabilin-bilinan ni Senyorito Caleb na asikasuhin ang inyong pagdating." "Salamat po, Manang," sagot ko. Pilit kong itinatago ang pagod sa boses ko.

“Mama’s boy po pala siya,” “I’m not.” Napabaling kami pareho ng mayordoma sa nagsalita. “Gising ka na pala, Damon. Nagpapahanda pa ako ng almusal n’yo.” Tumango si Damon sa mayordoma bago bumaling sa akin.

At doon, sa pintuan ng lumang bahay, isang pamilyar na tinig ang agad bumungad sa kanya. “Miss Martina! Salamat sa Diyos at ligtas kang nakauwi!” Si Lolo Andres—ang mayordoma ng bahay, tagapangalaga, at tagapagtanggol ng kanilang pamilya mula pa noong sila’y mga bata pa. Bahagyang nakasandal ito sa kanyang baston, ngunit ang sigla sa mga mata nito’y parang hindi nabawasan kahit ilang dekada na ang lumipas.