Melanie Martinez Lyrics Soap Novels & Stories

Tumingil ka na Marta saway ni ginang Charo. Umalis ka na Melody utos Naman ni Niel sa kanya. Bago ito umalis ay nagbanta pa ito. Kapag Hindi bumalik si Britney lilipat Ako rito. At habang Wala siya rito ay ako Ang papalit sa kanya Saad nito at Saka ito umalis. Napakakapal talaga Ng Mukha niya Saad pa ni Marta.

"I'm your wife now, Lucas! Karapatan kong manatili sa tabi mo!" Nababaliw na talaga ako. May pagkakataon akong lumayo. He's giving me a way out. Umiwas sa delubyong hatid niya. Pero tila ako baliw na sinuong pa talaga ang delubyo. Head on kumbaga. Well, palaban ako at hindi siya uurungan. Palaban si Michelle Asuncion at hindi basta-basta sumusuko. Humanda siya. I'll melt his heartless heart. And I will make sure. Ako ang panalo. He will soon love me. Iyong hindi siya mabubuhay na wala ako sa tabi niya.

"Nakasubaybay ako sa inyo kanina. Alam kong wala akong karapatang makialam sa buhay niyo, pero nakikiusap ako sa'yo... mag-ingat ka. Si Sir Miles ay isang Martinez. Ang mga Martinez kapag nagmahal, mapang-angkin. Pero kapag nasaktan, handang sirain ang lahat ng nasa paligid nila. Huwag mong hayaang ang sarili mo ang maging mitsa ng susunod na pagsabog dito sa mansyon." Ang mga salita ni Aling Marites ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Tama siya. Ang pagtawid sa guhit na ito ay hindi lang magdadala ng pagbabago maaari itong maging simula ng aking tuluyang pagkasira. Habang pinagmamasdan ko ang malawak at tahimik na mansyon, alam ko sa sarili ko na ang lubid ay unt-unti nang humih

~//Are you coming back into my arms? To love me again I love you I miss you//~ “Hinaharana niya ‘ko, eeehh enebe!” ani Melanie habang kinikilig. “Gaga! Sa akin kaya siya nakatingin,” ani Lorraine naman sabay batok ng mahina kay Melanie. Natatawa na lang siya sa mga kaibigan at kapagkuwan ay sumulyap siya kay Davidson. Bakit ba ang gwapo-gwapo pa rin nito sa paningin niya.

“Mel, makinig ka sa akin. Hindi ko naman talaga gustong magkaroon ng happy ending para sa sarili ko. Ni hindi ko nais na i-discombobulate ang kanyang buhay sa aking mga bagahe. Kilala mo naman ako diba? Saka alam mong nagsasabi ako ng totoo…” Nahirapan si Melanie na sagutin siya ng kahit ano maliban sa ilang nakakaaliw na salita. Siya at si Mateo ay bumalik; alam niya ang kanyang pinagmulan at ang kanyang kaibuturan. Ngunit ang umibig nang walang pag-asa sa isang imposibilidad na kalaunan ay kumapit sa puso ni Mateo sa loob ng maraming taon? Hindi siya matutulungan ni Melanie kahit na sinubukan niya.

Hindi naman siguro karapat dapat naipagkait ko kay Melanie na makita ang dati niyang asawa. Ang gusto ko lang naman ay ang maging masaya siya. Pero, hindi ko na 'yon makita ngayon sa kaniya. Kahit pilit pa niyang ginagawang ngumiti at tumawa sa harap ko at sa mga bata. Mababasa pa rin sa mga mata niya na malaki ang sakit na dinadala niya. Nasa hospital ako ngayon, iniisip kung ano ang pwedeng gawin. Nalaman ko na ang resulta ni Youtan. Mawawalan siya ng mga ala-ala paggising niya. Posibleng Hindi na niya maalala si Melanie o si Zinnia.

Ang hindi ko talaga makakalimutan na nangyari noon ay nung pag uwi ko galing school dahil nasa labas pa lang ako ng bahay namin ay dinig na dinig ko ang pag aaway ng aking mga magulang. "Hindi kana nahiya sa kanila Melanie lalong lalo na kay Pareng Laurence hanggang ngayon ba at obsessed na obsessed ka pa rin sa kanya. My god Melanie may anak na tayo malaki na si Camela at matatanda na rin tayo para sa ganyang bagay pero hindi mo pa rin mapigil yang sarili mo. Sino ang pinapahiya mo doon ha? Yang sarili mo rin lang. Hindi ka na lang makuntinto sa pamilyang meron ka. Masaya naman tayo ah. Bakit hindi pa ba kami sapat ng anak mo para itigil mo ang ganyan. Nakakahiya na yang ginagawa mo sa toto

Mariin muna niya itong hinalikan sa noo bago nagsimulang magsalita. Humugot siya ng malalim na paghinga upang mabawasan kundi man maalis ang bigat sa kanyang dibdib. "Remember the time when I texted you na nakita ko si Zyrist sa bar na parang pinipick-up ng isang lalaki?" panimula niya. Muli ay marahang tumango si Martina. "I drove her, to her condo, 'di ba?" ani Jethro sa nananantiyang tinig.

YOHANN I laid my back on the chair where I currently sitting. Hindi ako maaaring magkamali. She's the girl that I saw before, fifteen years ago. She's Martina. Hindi pa rin nagbago ang ganda nito. She's still looks simple and quite, just like before. Mas lalo pang humaba ang kulay mais nitong buhok, at ang makinis nitong balat ay wala ring pinagbago. Her seductive eyes and lips are still tempting. Napahilamos ako sa aking mukha gamit ang isa kong kamay, then I placed my finger on my lips. Parang binabalikan ko ang oras na kaharap ko si Martina kanina. At dun biglang sumingit sa isipan ko ang lalakeng kasama nito kanina ng kausapin ko ito tungkol kay Mang Antonio.

“W-We’re waiting for your signal, ma’am. Kaya sabi ko po-” “Ikaw ang nagsabi sa kanilang hintayin ako, Melanie? Putangina, mamamatay na sa sakit ng tiyan ‘yong mga artista ko, talagang hinintay n’yo pa muna akong makarating dito bago kayo gumawa ng aksyon?!” Hindi talaga ako palamurang tao pero itong si Melanie, pinipilit magkasala ang dila ko dahil sa talento niya na pagiging tanga.