Memories Conan Gray Lyrics นิยาย & เรื่องราว

"Hindi mo alam kung gaano ko inasam na bumalik ang mga nalimot kong alaala. Alam mo ba kung ano ang naramdaman ko kanina pagkagising ko? Namumuhi ako, Katya! Namumuhi ako sa sarili ko at sa kasalanan na nagawa ko sa iyo! Na lumaki siya na walang ama! Na wala ang suporta ko habang mag-isa mo siyang dinadala!" Muling bumalik sa kanya ang mga panahon na mag-isa siya at kung gaano kahirap ang mga pinagdaanan niya. Mariin na kinagat ni Katya ang kanyang labi at tuluyan nang umiyak. Nanghihina na rin ang mga tuhod niya. Bakit ba kailangan pa kasi na bumalik ang memorya nito? "Sobrang sakit para sa akin na itinago mo sa akin ang tunay na pagkatao ni Connor! Anak ko rin siya, Katya! Paano mo nagawan

“Pero okay lang.” Saglit na tumahimik si Aaron, saka nagsalita. “Alam mo, kahit pagod ako… parang nawawala kapag kasama kita.” Napangiti si Mika. “Ang cheesy mo.” Tumawa si Aaron. “Hindi ah. Totoo ‘yun.” Nagpatuloy sila sa paglalakad. Dahan dahan, parang ayaw nilang matapos ang oras.

Walang aminan na magaganap, at walang patawad na ibibigay ng buong pagkatao ko nang ganoon kadali. At sa kauna-unahang pagkakataon matapos kong mabawi ang bawat piraso ng aking memorya at ng aking totoong buhay... hindi ko na kailanman gustong makita pa ang mukha ni Conor. Hindi ko na gustong marinig muli ang kaniyang malambot at nag-aalalang boses sa tuwing nagkakaharap kami.

Hinanap ng kanyang mga daliri ang tamang pwesto at nagsimulang mag-strum. “Green was the color of the grass where I used to read at Centennial Park. I used to think I would meet somebody there…” pagkanta niya sa unang bahagi ng kanta. “Teal was the color of your shirt when you were sixteen at the yogurt shop. You used to work at to make a little money…” Pasimple niyang sinulyapan si Cydine at bumilis ang tibok ng kanyang dibdib nang makitang seryoso itong nakatigi sa kanya.

Pakiramdam ko pagkatapos nito ay hinding hindi na ako makakatakbo palayo. “I-It’s been 10 years, Magnus! I know you’ve moved on! Kaya… hindi mo na kailangan pang malaman ang dahilan! Let’s just be happy for what we become right now!” I told him. Natigilan ako nang iangat ng isa niyang kamay ang aking baba dahilan ng pagtatama ng aming mga mata. His gray eyes made my knees wobbled. It is the same eyes I used to stare at 10 years ago. I can’t believe I am staring it again, it’s just it’s different right now. Kung noon ay puno ng pagmamahal ang kanyang mga mata sa tuwing tumitingin sa akin, ngayon ay puno ito ng poot at galit.

Maya maya ay narinig ko ang malakas niyang sigaw kasabay non ang pagtulak niya sa akin ng malakas. Masyadong malakas ang pagkakatulak niya sa akin kaya nahirapan akong tumayo. Ngunit mas nagulat ako sa nakita ko Si Lyca nakadapa at puno ng dugo ang ulo niya, "LYCAAAAAAAAAAAAAAAAA" End of flashback