Remembering In Tagalog Novels & Stories

"Saan ka galing? Hala ka! Yari—" "Are you free?" putol ko sa sasabihin niya. "Ha? Bakit?" "Alam mo ba ‘yong Memorial Park sa Baguio? Pumunta ka ro’n." "What?! You mean Memorial... In tagalog, s-sementeryo? Are you there?" "Yeah," tamad na sagot ko. Narinig ko ang pagsinghap niya mula sa kabilang linya. "Ate, sinong—"

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

“Hayop ka! Abogado ako baka nakakalimutan mo!” “Abogago kamo! Silangan lang hindi alam! Sumunod ka sakin!” nauna na siyang maglakad. He took the east part. Oo nga pala. Alam ko naman ang East e, nakalimutan ko lang ang tagalog. Sana kasi in-english na ni Grace nang hindi ako nalito.

“Yun bang sinasabi kapag ibuburol na. Yung letter?” “Putangina hahahah” hindi ko na napigilan ang tawa ko. “Eulogy yata ang tinutukoy mo sari” Excited syang tumango. Tama nga ako, yon ang tinutukoy nya. “Yon nga! Paano mo yon nalaman?” “Pinag-aralan namin yon nung elementary. Alam mo namang meron akong photographic memory kaya imposibleng makalimutan ko yon” paliwanag ko.

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika

Yung hindi ko maipaliwanag na lungkot nung nawala siya. May apelyedo noon na sinabi si Lola p ero hindi ko maalala. I don't remember the boy, but I remember the feelings, the memory about that young boy. Though, limited. I don't have a fully recollection of his name. Pero, ang batang iyun, nagkukuwentuhan kami. Sinasabi ko sa kaniya kapag nakurot ako, napagalitan ni Lola, tapoos ipagtatanggol niya ako kay Lola. Maybe, this is the reason why I remember the boy right now.

Maluha luha pa siya marahil sa sakit. Napangiti naman ako sa huling sinabi nia, pero nandon parin ang pagka guilty, “Ganon ba? Naku sorry sorry Remy, hindi ko talaga sinasadya.” Sincere kung hingi ng tawad sa kanya. Teka teka lang , ano ba kasing nangyari, pasensya na naalimungatan kasi ako, pati yata ulo ko naalog sa pagkakauntog”? “Ay, nakaidlip ka lang naman jan sa kaha then nagka amnesia kana kaagad?”

Tila hindi ito natutuwa sa nalaman. Her eyes suddenly turned cold. "You're wrong! Hindi na'ko buo, I lost my memory, I lost Da—" She bit it back like it's wrong to say it, she just nod and immediately pick her things up. "I almost forgot, may klase pa ako sa kabilang building. Gotta go!"

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

Parang may mga paro-parong nagliliparan sa sikmura niya at napakabilis ng tibok ng puso niya. "Ehem..." Malakas na tumikhim si Judge Dimayuga para makuha ang atensyon nila. Napapahiyang bumitaw siya kay Mael na parang walang balak na pakawalan siya. "Oh paano hijo, ngayong kasal na kayo siguro naman kakalimutan mo na si Teresa?" "I dont really know her personally Ninong, I just heard her name ng nag-uusap kayo ng Daddy," sabi nito na hindi inaalis ang tingin kay Judge Dimyuga.