Remembering The Loved Ones Novels & Stories

Siguradong mami-miss kita Ela. Mami-miss ko yung mga panahong nakakapagkulitan pa tayo kahit hindi na masyadong naaayon sa mga edad natin. Salamat sa lahat ng alaala. Sana mahanap mo na lahat ng kasagutan sa mga tanong mo. At sana matukoy mo na kung ano o sino ang pansamantalang nakalimutan ng isip at puso mo.

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

tanong niya. Mabilis akong tumango kaya mas lumawak ang ngiti niya. "Memories can be forgotten but feelings really don't, huh? I hope he can remember you soonest. Sawa na kasi sa babaerong Felix. We missed that one that is happier and crazily inlove with you." Sana nga, maalala na kami ni Felix agad. Bago pa mahuli ang lahat.

Para talaga kaming normal couple, legal sa pamilya at tagap din siya pati mga pinsan ko. Kaso kung kailan naging almost perfect na may puputol at may pagitan sa aming dalawa, sa pagitan ng taong buhay at matagal ng patay. "Kun–" Naputol ako sa pagsasalita ng may marinig kaming banggaan at sigawan ng ibang mga tao. Napatingin ako sa gawi kung saan nagtatakbuhan ang iba, mabilis akong inakyat ng kaba at hindi ko alam kung bakit biglang si ate Jade ang pumasok sa isip ko.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

Five years ago. they had lost almost everything. But love had refused to disappear. It had waited. It had endured. It had found its way home. Because some stories are not remembered... They are lived. Again. And again. And again. The End.

“I knew you had it in you. And just so you know, I am proud of you. Of what you’ve become and what you’re going to be.” “Stop.” Lumabi siya. “Alam ko naman ‘yon… and thank you. Thank you, Arthur. Utang ko sa ‘yo lahat ng ‘to.” Parang naiiyak na naman siya. Kahit kailan ay hindi niya narinig ang bagay na ‘yon sa kanyang daddy. Palagi niya itong naririnig sa kanyang lolo ngunit sa nalaman niya, mayroon na itong dementia. And… and she doesn’t think that he will still remember her. Lalo na sa kalagayan nito ngayon. As much as she wanted to visit him, ayaw niyang makasalubong ng landas ang kanyang pamilya.

Napatingin ako dagat, niyakap ko ang mga tuhod ko and rested my chin in between of it. "For me, the memories that you created with the people you love was the most valuable in this world, kasi kapag nawala sila o tayo, may na-iwan tayo na babaonin nila hanggang sa pagtanda. Hindi ba yun ang mas importante?" I heard him chuckled and sighed.

Malay nyo naman diba dahil sa sarap ng niluto ko ay bigla na lang itong matauhan at bumalik na Ang kanyang memory at maalala na niya ako. Pero tingin ko kahit na hindi bumalik ang memory nito ay parang wala din naman nakalimutan ito. Paano naman kasi ito na naman siya parang bumalik sa dati at nag papahayag muli ng kanyang undying love sa akin. Na kahit na nga daw may anak na ako at may edad na ay wala siyang pakialam basta mahal niya ako at yun ang su sundin nito.

"I'm sorry Love, please stop crying. Akala ko kasi mahalaga sa iyo na matandaan ang nakaraan natin, kaya naisip ko iyon. Kahit ako 'man hindi ko rin kakayanin na malayo sa iyo ng matagal, it kills me inside just thinking of that. hush now my love, hindi na ko lalayo sayo, I'll stay here by your side until my last breath," "Hindi mahalaga sa akin ang past memories natin Damian, we can still build more memories as long as we are together right? ang hindi matandaan ng isip ko tungkol sa iyo, ay ramdam naman ng puso ko at iyon ang mahalaga sa akin, wala ng iba." Niyakap niya ng mahigpit ang asawa, she was right what the mind forgets the heart remembered and that is all that matters now. After al