Remembering The Loved Ones 소설 & 이야기

Siguradong mami-miss kita Ela. Mami-miss ko yung mga panahong nakakapagkulitan pa tayo kahit hindi na masyadong naaayon sa mga edad natin. Salamat sa lahat ng alaala. Sana mahanap mo na lahat ng kasagutan sa mga tanong mo. At sana matukoy mo na kung ano o sino ang pansamantalang nakalimutan ng isip at puso mo.

So comfortable like home. I hope this lasts forever even though lifetime is much more possible to obtain. I get it now what my professor in Communication Arts said; forever is exaggeration we used if we always want to be with our loved ones because after death, we can only have is memories. We can never hold them or see them again. We can only spend our lifetime to them and that's the fact of life, so as long as you're living, express how much you love them. Because meeting them is a privilege, a good chance to make them feel love while still breathing. "Tulog kana?" Dinig kong tanong niya

Bago man kami nakalipat ni Light sa condo ang magulang ko na ang nag-aga kay Wigi kaso dahil sa lungkot nito na wala ako sa tabi niya namatay ito nawalan ako ng oras sa kanya-sa unang alaga ko mula nang maging legal sa magulang ko ang relasyon namin ni Light. Alam niyang ayokong iwanan ang alaga ko sa magulang ko kaso ayaw niya kay Wigi may phobia siya sa aso. Mula noon nawalan na ako ng oras kaya nang mamatay ito dahil sa lungkot maliban sa sakit nito pina-cremate ko ang aso ko. Naging kwintas ko ang urn ng aso ko kasama nang pangalan ni Ging. Mahalaga sila sa akin kaya hindi ko sila kayang kalimutan at sobra ko silang mahal.

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

tanong niya. Mabilis akong tumango kaya mas lumawak ang ngiti niya. "Memories can be forgotten but feelings really don't, huh? I hope he can remember you soonest. Sawa na kasi sa babaerong Felix. We missed that one that is happier and crazily inlove with you." Sana nga, maalala na kami ni Felix agad. Bago pa mahuli ang lahat.

Para talaga kaming normal couple, legal sa pamilya at tagap din siya pati mga pinsan ko. Kaso kung kailan naging almost perfect na may puputol at may pagitan sa aming dalawa, sa pagitan ng taong buhay at matagal ng patay. "Kun–" Naputol ako sa pagsasalita ng may marinig kaming banggaan at sigawan ng ibang mga tao. Napatingin ako sa gawi kung saan nagtatakbuhan ang iba, mabilis akong inakyat ng kaba at hindi ko alam kung bakit biglang si ate Jade ang pumasok sa isip ko.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.

Malay nyo naman diba dahil sa sarap ng niluto ko ay bigla na lang itong matauhan at bumalik na Ang kanyang memory at maalala na niya ako. Pero tingin ko kahit na hindi bumalik ang memory nito ay parang wala din naman nakalimutan ito. Paano naman kasi ito na naman siya parang bumalik sa dati at nag papahayag muli ng kanyang undying love sa akin. Na kahit na nga daw may anak na ako at may edad na ay wala siyang pakialam basta mahal niya ako at yun ang su sundin nito.

Five years ago. they had lost almost everything. But love had refused to disappear. It had waited. It had endured. It had found its way home. Because some stories are not remembered... They are lived. Again. And again. And again. The End.