Memories In Tagalog Novels & Stories

"A-Aba . . . T-Tarantado ka!" "Tama ang sinabi ko, Ego! Kasi nasaktan ang ego mo nang hiwalayan ka niya at para maisalba 'yang putangena mong pride, gumamit ka ng isa't kalahating tangang babae para gantihan 'yong tao!"

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago ngumiwi. Pinalo niya ako sa braso. "Maligo ka nga, kahapon pa yang damit mo." Si Mama naman, dapat pa bang sabihin iyon? Inilapag ko sa lamesa ang mangga. "Nasaan na po pala si m-mére?" Now I know that mére is a french word for mother. Kaya pala nagugulat siya sa tuwing tinatawag ko siyang Mére.

he asked. Pagod akong umupo sa kama at nagtanggal ng sapatos. "It was fine. Sumakit lang 'yong utak ko sa pagbabagong morpoponemiko." "A what?" "Pagbabagong morpoponemiko." "Ano? Pagbabagong meralko?"

"Sobrang bigat ng mga nangyari sa akin, pero alam mo ba for the last two months, nawala na ang mga ‘yun sa isip ko. Hindi ko na naiisip ang mga magulang ko o kung paano ako babalik sa mundong hindi ko kinabibilangan. Burado ng lahat ng yon sa isip ko. Kasi ikaw lang, ikaw lang ang iniisip ko. ‘yung mga masasamang panaginip ko ay napalitan ng mga imahe tungkol sayo. " I felt the rush of my blood on my face. "R-really?" I asked with wide eyes. Tumango siya at tinitigan ako sa mga mata. "Iniisip ko ‘yung pagiging demanding mo, palengkera, sadista." natawa siya. "Tapos naisip ko kung gaano ako kagalit sayo sa ginawa mo,for not giving me enough time to think. Then I found myself drowning in our n

Mommy took Gunner and Killian’s hands at magkasabay na kaming pumasok sa bahay. I smiled at Mom. Alam ko ang reason why she kept talking to me using the Tagalog language; she wanted me to remember. Mula nang dumating kami ng mga bata rito sa California ay lagi nang Tagalog ang gamit ni Mommy makipag-usap sa akin. No one knows I am faking my memory loss. I can’t entrust my secret to anyone. It’s better if I am the only one who knows my game.

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

I covered my mouth para hindi niya marinig ang pag - iyak ko. I want to hug her, pero alam kong mas lalo lang kaming masasaktan. I want to tell her na hindi rin siya naalis sa isipan ko kahit na I decided to forget her and start over again with Angel. Pero sumasagi pa din siya sa isipan ko. But I know mas mahihirapan lamang kami dahil kasal na kami ni Angel. And the thing I do is to accept the fact na hindi kami para sa isa't-isa like what Zhane did. Pero bakit napakasakit isipin. I hated her, ano naman ngayon if aalagaan ko siya, it doesn't matter. Pero anong pang saysay ng lahat ng nalaman ko. Nakatali na ako kay Angel.

"Lior, Can you take down their names and alibi? I have a short-term memory. " "No need, I have a long-term memory — kaya kong matandaan lahat 'yan." Bakas sa boses niya ang pagiging sigurado. Tumaas ang sulok ng labi ko ng mai-magine ang pag-irap sa kaniya ni Uno. "Back to my question, miss." "Parang hindi mo naman ako kilala, uno—"

Mas naiintindihan ko na, parang vitamins pala ang dugo sa kanila o tubig. "Dapat alam mo ang mga salitang meron kami rito." Napangiwi naman ako kay Monica. "Dahil nakasisiguro akong may mga salitang mula sa amin na hindi mo naiintindihan batay sa mga nagdaang oras na nababasa ko ang nasa utak mo." Napahinga ako ng malamin, paniguradong mahihirapan ako ng husay. Kasama pa ba talaga 'yon?

He doesn't want to have false hope but wishes his instinct was right. "AMELLA, bakit mo ba ako pinapunta dito?" nakangusong reklamo ni Shane sa akin, matamlay na na-upo ito sa upuan sa harap ng aking desk. "You know what Shane, I think my memory is not progressing anymore and I am still stucked, I don't remember anything yet," matamlay ko din na pahayag sa aking pinsan sabay hilot ng aking sentido. "Hmm, so you called me here... for that?" Tinaasan ako ng kilay ni Shane.