Memories In Tagalog Novels & Stories

“Memory? Akala ko Hindi ko akalain na maaari mong pangalanan ang isang memorya ng bata o maaari mo ba? "Well, ang baby natin ay tatawaging memorya dahil ito ay isang alaala sa atin, ang ating kwento at patunay ng kanyang pagmamahalan" mahina niyang bulong habang marahang hinahalikan ang noo ko. Ilang beses kong sinubukang banggitin ang pangalan habang iniisip ko kung babagay sa kanya ang pangalan. Maya-maya, binigyan ko siya ng isang ngiti ng pasasalamat.

Parang tumigil ang mundo niya sa sandaling iyon habang umiikot sa isip niya ang posibilidad na iyon. Amnesia. The word echoed in his head. Once. Twice. Again and again. Amnesia. Memory loss. Forgetting everything. Forgetting him. Forgetting their life together. Kung totoo iyon… Kung totoong may nangyari sa kanya… Kung totoong nawalan siya ng alaala… His chest tightened.

Hindi rin magtatagal ay babalik na ako ng Manila upang magsimula nang wala na siya sa aking mga plano. Aminado akong mahal na mahal ko pa rin siya kahit may iba na ito. Hanggang nakaraan na lang talaga siguro ang kapalaran naming dalawa but she'll forever be the most beautiful memory I've ever had. Oo nga’t sumama siya sa iba pero kasalanan ko rin naman kung bakit siya nawala, so ito na nga siguro ang karma ko dahil sinaktan ko siya.

Yan naging kaibigan ko) Nakakaintindi naman pala sya ng tagalog eh, pero imposible namang hindi diba? "Dev? Di ka naman pamilyar sakin oy!" "Normal nagka amnesia ka nga eh." Pilosopo kong saad. "Saba ra jud dara, labayon takag plato ron!" (Tumahimik ka dyan, babatuhin kita ng plato tamo)

salaysay ni nanay Ope. “Ngayon lang po ako nakakilala ng taong may amnesia. Wala po ba talaga siyang maalala?” usisa ko pa. “Merun na, diba mahigit isang linggo rin kami sa Mindoro? Bumalik na ang memorya niya pagkatapos maumpog yung ulo sa batuhan. Pagkatapos nun, nagpaalam agad siya sa amin para balikan ang pamilya niya. Nagulat na lang kami na bumalik din agad siya sa amin…, Pero may nag-iba na sa kanya, medyo sumeryoso at malalim mag-isip.”

Marahil ay nanawa na siya sa akin kaya ginaganito na niya ako ngayon? "Ahh, ganoon ba? Sorry, ha? Sorry kung nakikialam ako masyado. Masyado lang kasi kitang mahal kaya masyado akong nag-alala. Sorry, ha. Kung hindi ko alam yung salitang privacy. Sa dami kasi ng Memories natin na magkasama, akala ko rin hindi mo alam yung salitang privacy sa dami ng ikinuwento mo sa akin. Ngayon, kung feeling mo nakikialam ako, mabuti pa sigurong tapusin na kang natin 'to."

“Yun bang sinasabi kapag ibuburol na. Yung letter?” “Putangina hahahah” hindi ko na napigilan ang tawa ko. “Eulogy yata ang tinutukoy mo sari” Excited syang tumango. Tama nga ako, yon ang tinutukoy nya. “Yon nga! Paano mo yon nalaman?” “Pinag-aralan namin yon nung elementary. Alam mo namang meron akong photographic memory kaya imposibleng makalimutan ko yon” paliwanag ko.

sagot nung driver at mabilis na pinaandar ang sasakyan. "Tama na po, baka mas lalo pa pong sumakit ang ulo niyo." Nabigla ako nang bigla niyang hinawakan ng mahigpit ang kamay ko. Sa pagkakataong ito ay parang naramdaman ko talaga na, na siya ang Mama ko. Hindi kaya tama si Jairus? Baka may Amnesia si Miss Yenny? Sumasakit ang ulo niya baka na-ti-trigger ito sa mga nalalaman niya. Sana pero paano na kami ni Jairus? Hindi, paano na 'to?

"Hope-" "Don't worry about me." She forced a smile. "Concentrate on your driving." Hindi na kumibo pa si Myca. Alam niyang sawang-sawa na ito sa kakapayo sa kanya na ibaon na sa limot ang nakaraan. She tried fighting back the memories. Pero gaya ng laging nangyayari sa loob ng dalawang taon, hindi siya nagtatagumpay na pigilin ang pagdaloy ng mga alaala.