Novel & Cerita Message To Your Idol

Yumuko ako para yakapin siya ng mahigpit. “Salamat, ‘nay. Salamat sa lahat-lahat. Hindi naman ako sasaya ng ganito kung wala ka. Kinaya ko ang lahat dahil sa iyo. Ikaw kasi ang idol ko, eh. Autograph naman, diyan!” Sumingot ako para mapigilan ang panginginig ng labi ko. Pinilit kong ngitian siya. Bakit ba kasi pag-heart-to-heart ang usapan namin tulad nito napupuwing ako?

Sabi ni Ven, "Hindi mo naman kailangang gustuhin. Ang importante, gusto ka ng fans mo. Kailangan nila ng idol na hinahangaan, hindi isang ordinaryong tao na walang dating." Wala siyang nagawa kundi tumango nang tumango, kunwaring naiintindihan niya. Kung gusto nila siyang tingalain, bahala sila. Basta alam niya kung sino talaga siya. Habang break, wala siyang magawa kaya binuksan niya ang WG website. Pagkatapos basahin ang ilang profile ng mga artista, napunta siya sa company forum.

Ngumiti nang mapagpakumbaba si Eliam at sinabi, “Hindi mahalaga kung matalino ito o hindi basta’t magagamit ito.” Pagkasabi nito, idinagdag ni Eliam, “Sampung taon na ang nakalipas, nakatanggap ako ng isang private message mula sa isang estranghero sa May 13th, ang kaarawan ko. Sobrang ordinaryo ng laman ng private message. Sinabi niya na nagustuhan niya ang hosting ko at nag-eenjoy din siya sa pagbabasa ng blog ko. Pakiramdam niya na sobrang talentadong tao ko, kaya umaasa siya na patuloy akong magsusumikap. Nakakatanggap ako ng dose-dosena o daang-daang private message tulad nito araw-araw, pero ang kaibahan sa private message na ito ay lumitaw ang mga salitang ‘Miss ka rin namin’ nang gin

Hanggang ngayon ay di parin kami nakakapag-usap na dalawa through email, messenger o ano pang pweding gamitin pang komunikasyon. Every month ko parin sine-celebrate ang monthsary namin ni Brendon mag-isa. Nagpapadala ako ng mensahe sa mga magulang niya. Kahit walang reply ay patuloy parin ako sa pagpapadala buwan-buwan.

sabi pa ni Sophia at talagang ayaw din nga nitong magpatalo. “Pwede rin akong maging idol,” sabat na nga ni Jacob. At yun na nga ang salitang nagpabagsak ng loob ni Joseph. Pigil na pigil na niya ang kanyang sarili pero nang marinig nga niya iyon…

And I finally realize that I am mine before I am ever anyone else's. I was on my way out sa campus no'ng nag vibrate 'yong phone ko. kinuha ko ito and a pop-up message from Jaq appeared. Jaq: whatever happens, I'm glad we met :) And this was the first sincere message I have received from him. Sining Fedeli: And even if you're not here to stay, I'm happy the universe allowed your soul to stop by :) Sent

"Can you please see my chat on I*******m?" Dali-dali akong nag-online para tignan ang mensahe niya at tumulo na ang luha ko dahil napakarami no'n pero ang umagaw ng pansin ko ay ang voice message niya na sinend kaninang madaling araw. Kasunod no'n ay ang mga salitang, "I'm sorry for everthing, Aphrodite. Don't know if this can calm you down but I hope this is not another reason to make you cry."

Zadiel: 𝘐'𝘮 𝘴𝘰𝘳𝘳𝘺 𝘪𝘧 𝘪'𝘮 𝘯𝘰𝘵 𝘢𝘣𝘭𝘦 𝘵𝘰 𝘴𝘦𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘵𝘰𝘥𝘢𝘺. 𝘐 𝘯𝘦𝘦𝘥 𝘵𝘰 𝘭𝘦𝘢𝘷𝘦 𝘯𝘰𝘸. 𝘑𝘶𝘴𝘵 𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘤𝘢𝘳𝘦 𝘰𝘧 𝘺𝘰𝘶𝘳𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘢𝘯𝘥 𝘦𝘯𝘫𝘰𝘺 𝘺𝘰𝘶𝘳 � �𝘢𝘤𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯.

He is so isip bata! " look creepy. I am sorry ok? I didnt mean all of that. Its just that. You know i cant change that quickly. I am still adjusting." Sabi ko pa. Hindi ko naman ito narinig sumagot. " i used to be single in my full existence so im not used in disallowing. And i am an idol. This were my job before i met you. Please be considerate." Sabi ko pa. Pero tahimik lang ito.

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.