Message To Your Idol Novels & Stories

Kahit kailan talaga mosang yung tenga ng babaitang to dahil masyadong matalas pandinig pero may silbi naman. Katulad ngayon. "Mhie! Pagkakataon mo na para makipag kitang gilas sa idol natin!" Pagche-cheer sa akin ni Allison. "Sige ba, ayoko naman na mapahiya sa harapan ng Idol natin," naka ngisi confident kong sambit.

That would end me. Rishell, mahal na mahal kita. Sobrang mahal kita. Kaya sana, ingatan mo ang sarili mo para naman hindi ako mag-alala pa. Magagawa mo ba 'yon para sa akin? Ito pala ang pinakamahabang message na naipadala ko sa 'yo. Nakakatawa. Sana noon ko pa ginawa ang LSM sa 'yo. Baka matagal ka nang nahulog sa akin. :)

Sabi ni Yvor at tinapik ng mahina ang balikat ko. "Pa-selfie kasama kayo at ng trophy niyo pang-Inspiregram." Natatawang sabi ko at tumango sila bilang sagot. Nagpicture ako gamit ang cellphone ko at tinag ko sila sa kanilang mga account. Tulad ng inaasahan sumabog ang notification ko ng samu’t-sari na comments. May positive at siyempre may negative din. Bahala kayo diyan ang importante may picture ako ng idol ko.

Patuloy na naging close ang labanan kaya, hindi na napapalagay 'tong si Bea. "Nak, mag-relax ka nga lang d'yan! Baka atakehin ka sa puso n'yan eh!", pabiro kong sabi. "Gusto ko kasing manalo ang team ng idol ko ma'am eh!" "Mananalo naman talaga 'yan sila nak", paniniguradong wika ko. "Sure ma'am???" "Yes nak. Basta magtiwala ka lang d'yan sa idol mo. Magaling naman talaga 'yan siya eh."

He also has a copy of my lesson na nakaligtaan ko dahil sa sobrang antukin ko, iba talaga ang karisma ng loko sa mga kaklase ko. I was busy jotting notes when I heard my phone beep, it was a sign that there was a message for me. Dali dali ko itong kinuha and as usual it was from Noah. Hindi ko maiwasang hindi mapangiti. My eyes glued at the message he sent to me. Melancholy In my every morning and midnight flight Start by picturing how you smile so bright I was lack of sleep And ending up thinking bout you so deep My life, how are you?

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts nothing hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

Kasi sa kanya, ang katahimikan minsan mas malakas pa sa oo. Nanginginig ang kamay niya habang binabasa pa ang ilang message threads. May mga lumang mensahe doon — mga “hope you’re okay” na sinasagot ni Gideon ng “I’m fine.” May mga “you’ll always be special” na hindi niya alam kung kailan sinend.

Viewing his message, natandaan ko nga pala na hindi ko natapos ang video ng thirst trap na sinend niya… “Hi, Vivi.. I just wanted to ask you if we can meetup soon? I really wanna apologize at hindi ako makatulog dala na rin ng ginawa ko sa’yo… My conscience is killing me, man.. I’m really sorry for not asking and waiting or listening to your side of the story yesterday ::(( …” Mensahe nito na may sad emoji pa sa dulo.

Madali niyang inedit ang mensahe, inilagay ang numero ni Zeus, at ipinadala ang mensahe. Kasabay ng pagpapadala, nagdasal siya sa kanyang puso, "Mabilis, ipadala mo na! magsend ka!" Marahil narinig ng Diyos ang kanyang dasal, dahil talagang naipadala ang mensahe. Halos lumundag siya sa saya ng makita ang salitang 'message sent'. Halos mapaiyak siya sa sobrang saya na nadarama.

Hindi na siya nagbago. Hindi na rin pinalampas ni Nadja ang pagkakataon na personal na magpasalamat kay Victor. Ilang beses niyang sinubukang magpadala ng mensahe kahit simpleng salamat ay hindi niya kaagad maipadala. Nagdadalawang isip pa siya dahil baka bigyang kahulugan ito ng lalaki at akalain na puwede na siyang padalhan ng mensahe kahit kailan niya gustuhin. Ayaw niyang gawin iyon upang mabuksan ang komunikasyon nila.