Dear Self Message Novels & Stories

Gusto kong iparamdam sa kanya na kahit gaano ako kabusy, importante siya sa akin. Habang nagpapalit ng damit, nagpunta ako sa desk ko upang tingnan ang ilang mga mensahe. May natanggap akong mensahe mula kay Aubrey na nagsasabing “Good morning! How’s your day so far? I hope everything is going well.”

Isinuot niya roon ang kamay, at inilabas ang isang kapirasong papel. "Hi. Before taking good care of others, make sure you take care of yourself too. Don't forget your meal so you have strength to attend your patients." Tumalon ang puso ni Leigh nang makita ang pangalan sa dulo ng notes. "Sincerely yours, Leonardo." At napakaganda ng penmanship ng binata. Higit-higit niya ang hininga habang pinagmamasdan ang maliit na papel na iyon. Pero kahit gaano ito kaliit, malaki naman ang epekto sa kaniyang puso na nawawalan ng pag-asa.

Kaya naisipan kong humiram. "Eh sorry na. Wala akong medyo pormal na damit diyan eh!" Tinawanan niya lang ako. Umirap ulit ako sa kanya. "HAHAHA oh sya sya! Umalis ka na. Magiingat ka ha!" "Hindi pa ko nagluluto" sabi ko naman. "Ako nang bahala sa sarili ko. Mamaya pa naman ang pasok ko. Sige na, Goodluck!"

Iyon nga lang ay hindi pala madali ang trabahong iyon nang makaramdam na rin ako ng kakaiba. Kahit ano’ng paglilibang ko sa aking sarili ay hindi na gumana. Kagaya niya ay nagsimula na rin akong maghabol ng hininga. Putragis! Kaya naman para makalimutan ang kasalukuyang nangyayari ay minessage ko na lang siya ulit. To: Sir Bakulaw Lumabas ka na riyan! Tungkol ito sa bad performance mo! Bilis!

Hindi na siya nag-aksaya pa ng panahon kaya siya na ang nag-personal message sa lalaki. Sapphy_Corpus: Hi, Rain… I know you already knew me kaya hindi ko na kailangan pang ipakilala ang aking sarili. I just want to ask, what do you mean pala roon sa comment mo sa post ko? I don’t really get it…”

Hindi ko na dapat pinagsiksikan pa ang sarili ko. Nang maayos ko lahat ng gamit ko ay nalingunan ko ang isang notebook sa maliit na lamesa sa tabi ng kama. Mabilis akong lumapit doon at kahit nababasa na iyon ng luha ko ay tinuloy ko pa rin ang pagsusulat ng huling mensahe ko para sa kanya. Dear Carl,

Tatlong araw na iyon mula ngayon. Madalang na lang kaming mag-usap dahil sineseryoso ko na ang buhay nursing pero naglalaan pa rin ako ng oras para makausap siya. Iyon nga lang, madalas na hindi kami nagkaka-abutan. Nagtipa ako ng mensahe para batiin siya. Pakiramdam ko kasi ay maiiyak ako kapag nag-voice message ako. "Happy 10th monthsary, senyorito! Tagal na pala natin, 'no? Kung nasaan ka mang part ng earth ngayon, sana okay ka lang. Miss na kita! Tapos na ba snow r'yan? Baka natabunan ka na kaya 'di ka nagre-reply sa akin, ah?" Natawa ako sa sariling mensahe. "Kahit bihira tayong mag-usap nitong mga nakaraang araw, lagi mong tandaan na mahal na mahal kita, ah? Busy lang ako sa mga RetDem

Habang inaayos ko ang aking sarili upang makapaglinis na sa aking katawan ay sya naman tumunog ang aking phone Kaya agad ko itong tiningnan. 'I REMIND SA IYO NA BUKAS NG 10 AM MAY PICTORIAL KA SA IYONG KAIBIGAN.' -Yun ang natanggap kung text messages ni Ella, Kaya agad ko itong nireplyan na 'OKAY THANKS SA REMIND.'

sabi ko sa sarili ko, mahina pero matalim ang tono, “hindi mo pa ako kilala.” Hinawakan ko ang phone ko. Nag type ako ng isang message. Isang pangalan lang ang laman. Send. Pagkatapos, tumingin ulit ako sa sarili ko sa salamin. Ngumisi ako. “Hindi pa ako talo… hindi pa.”

Please leave a message after the tone. "Hi. This is Julie. Si Maria Juliena Dimagiba, tanda mo pa? Nakita nga pala kita kanina. Kasama mo 'yong boyfriend mo habang sakay kayo ng auto mo. Hindi mo siguro ako napansin kasi nobyo mo 'yong umorder para sa inyo. Oo, ako 'yong nasa drive thru. Rome... I'm sorry. Ang sama-sama ko noong mga bata pa tayo. Sorry sa lahat ng mga pambubully ko. Alam mo... feeling ko kinakarma na ako ngayon. Kasi ang yaman-yaman at ang sikat-sikat mo na, e. Tapos heto ako... kahit anong kayod ko, kahit anong sikap ko, wala pa rin. Hindi ako manghihingi ng pera sa'yo ha. Tumawag lang ako kasi gusto kong mag-sorry at sabihing..." Mahal kita, Borromeo Buendia Jr. Mahal kita