Dear Self Message Novels & Stories

anas ko pa sa isipan ko bago ako nilamon ng kadiliman. sj pov "Come here at my place.i have a beautiful gift to you, my dear brother!regalong hinding hindi mo makakalimutan.^-^"message sent

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

Parang may sariling isipa ng mga daliri ko na mabilis kong binuksan ang mensahe at binasa. "Home safe. Good night, Autumn. Sweet dreams." Ilang simpleng mensahe lamang iyon. Pero pakiramdam ko ay parang may mga paru-parong sabay-sabay na nagliparan sa loob ng aking tiyan. Hindi ko mapigilan ang sariling ngumiti. At sa unang pagkakataon, inamin ko sa aking sarili ang bagay na matagal ko nang tinatakasan. Mukhang delikado na ito. Dahil alam ko, bulls eye..tuluyan na akong nahulog kay Prince.

Gusto kong iparamdam sa kanya na kahit gaano ako kabusy, importante siya sa akin. Habang nagpapalit ng damit, nagpunta ako sa desk ko upang tingnan ang ilang mga mensahe. May natanggap akong mensahe mula kay Aubrey na nagsasabing “Good morning! How’s your day so far? I hope everything is going well.”

Lumabas na ako ng kwarto bago pa ako talunin ng aking kahinaan. Maingat akong naglakad patungo sa aking sasakyan. Mayamaya ay may natanggap akong message mula kay Rommel. “Happy Anniversary, Love.” Bigla akong naguilty. Napahagulhol ako.

Isinuot niya roon ang kamay, at inilabas ang isang kapirasong papel. "Hi. Before taking good care of others, make sure you take care of yourself too. Don't forget your meal so you have strength to attend your patients." Tumalon ang puso ni Leigh nang makita ang pangalan sa dulo ng notes. "Sincerely yours, Leonardo." At napakaganda ng penmanship ng binata. Higit-higit niya ang hininga habang pinagmamasdan ang maliit na papel na iyon. Pero kahit gaano ito kaliit, malaki naman ang epekto sa kaniyang puso na nawawalan ng pag-asa.

Kaya naisipan kong humiram. "Eh sorry na. Wala akong medyo pormal na damit diyan eh!" Tinawanan niya lang ako. Umirap ulit ako sa kanya. "HAHAHA oh sya sya! Umalis ka na. Magiingat ka ha!" "Hindi pa ko nagluluto" sabi ko naman. "Ako nang bahala sa sarili ko. Mamaya pa naman ang pasok ko. Sige na, Goodluck!"

“You’re still here.” And somehow, that made me smile. --- Late Morning Naglatag ako ng clean page sa desk. Binuksan ang laptop. Pero hindi agad nag-check ng email. Instead, I opened my notes app and typed: --- “What I Deserve:” * Peace * To be chosen * Love na hindi ko kailangang ikompromiso ang sarili ko * Work that makes me proud * Boundaries * Respect, regardless of job title * A love that shows up. Loudly. Publicly.

Iyon nga lang ay hindi pala madali ang trabahong iyon nang makaramdam na rin ako ng kakaiba. Kahit ano’ng paglilibang ko sa aking sarili ay hindi na gumana. Kagaya niya ay nagsimula na rin akong maghabol ng hininga. Putragis! Kaya naman para makalimutan ang kasalukuyang nangyayari ay minessage ko na lang siya ulit. To: Sir Bakulaw Lumabas ka na riyan! Tungkol ito sa bad performance mo! Bilis!