Nakatutuwang isipin: habang binabasa ko ang iyong kwento, napakaraming eksenang tumusok sa akin kaya hindi ko maiwasang magtanong nang malalim. Halos bawat karakter para bang may lihim na hindi agad binubunyag, at may mga sandaling nagbago ang pananaw ko tungkol sa kanila nang paunti-unti. Madalas kong pinagninilayan kung alin sa mga desisyon nila ang talagang galing sa kanilang pagkatao at alin ang hinimok ng senaryo mo.
Na-realize ko rin na bilang mambabasa iba-iba ang dulot ng isang eksena depende sa kung kailan mo ito inilagay; may mga pagkakataong masakit, may mga pagkakataong nakakagaan. Kaya gusto kong itanong nang tapat: sa alin sa mga eksena o kabanata naramdaman mo ang pinakamahirap o pinakamadulang pakikibaka sa pagsusulat, at bakit mo pinili ang bersyong iyon kaysa sa ibang posibleng wakas? Natutuwa ako sa mga sorpresa sa kwento — nagpapaisip at nag-iiwan ng bakas — at curious talaga ako sa likod ng iyong mga pagpili, dahil dito mas nararamdaman ko ang puso ng akda.