Miss You Btob นิยาย & เรื่องราว

Miss You So Much (Gabion POV) Ang galit na bumabalot sa akin ngayon ay sapat na upang ako ay pumatay. Ang tanging nakakapigil sa akin ay ang babaeng nasa harapan ko. Wala siyang ideya kung paano gumagana ang mga bagay-bagay sa aking mundo, kaya wala siyang paraan para protektahan ako pero salamat at binalaan niya parin ako.

Dinig ko ang mabibigat niyang paghinga habang unti-unti akong hinihiga. "Not anymore. I miss you," he tenderly whispered. Muling nakiliti ang tiyan ko at wala na yata talagang matino sa isipan ko matapos kumapit sa batok niya noong pumatong siya sa akin, bitbit niya ang sarili niyang timbang. "I didn't know that a great CEO, whose name is Aldo, would admit that he missed me. We're always together, Aldo. So, where did you miss me? On bed?" I mocked.

Kumapit ako sa braso niya at mahina siyang kinurot doon ngunit halakhak ang sinukli niya. "I miss my, Baby," anito kung kaya't napanguso ako. Masyado kasi akong naging abala sa pagpipinta, siya naman sa dalawang kumpanya kung kaya't tulog na lang sa gabi ang nagagawa naming dalawa. "Hindi naman kita na-miss," pagsisinungaling ko kung kaya't napasimangot siya. "Really? O baka miss na miss mo na ako?" biro niya na inirapan ko.

"I knew you're different, Mads. Good different." Napangiti ako. "It's okay, guys. Hindi niyo kasalanan." "Ayokong aminin dahil baka kikiligin ka pero, namimiss ka na namin." Kunwaring nag iiwas pa ng tingin sa'kin si Sato. "Baliw ka talaga!" Natawa nalang ako sa kabaliwan niya. "I miss you boys. I will miss you." "Sorry, Mads. We were so late to know about who you really are."

Ahh, kagabi lang pala ang huli nilang pagkikita pero kung maka na-miss ba siya ng mga viewers akala mo isang taon na ang nakalipas. So may nabiktima na namang bobo ang Live Suicide kagabi kagaya ko? Napailing ako. Tumunog ng maraming beses ang Live Suicide notification. Comment box: @Alice Wonder Yes, we missed you, Alejandro— I mean Adrastos! Hahaha. Patay na pala si Alejandro, baka multuhin ako.

Sabik lang siguro sa apo ang tinderang 'yon. "Miss Laira Alastair?" Nakangiting bungad sa akin ng babaeng nakatayo sa mismong pinto ng conference room ng BTC. "I'm Shaira Branson, pinsan ko ang may-ari nitong BTC," aniya pa at ikinumpas ang kamay upang papasukin ako.

Nasaan na kaya ang gagong 'yon? "Where are you?" Inihagis ko ang bag sa couch. "Well, hello fucker. I miss you too." Napa ingos ako sa sarkastikong tono ng kaibigan. "Sarcasm doesn't suit you. Drop it." "Bloody hell. Sino na naman bang nag painit ng ulo mo? Dito lang ako sa ibaba. Naharang nila Tobias. You know about the bets later? Saglit lang 'to. 15 minutes." Tukoy nito sa isa sa mga kilalang mercenary at bookie ng underground.

Sumabay pa ang paghaba ng labi niya. “Alis na sa harapan ko.” Taboy ko sa kanya. “Paano kung ma-miss mo ako?” Yakap-yakap na niya ang unan. “Anong ma-miss? Kung na-miss kita, hindi sana ako umalis ng ilang linggo.” Akala ko tatalikod na siya, hindi pa pala. “Miss na kita. Paano ‘yan?” “Bahala ka sa buhay mo.” Sumampa ako sa kama at pumuwesto sa gitna.

BUTTER POV Walang lusot. Si Mommy Francine at Tita Trexie na ang kasama ko eh! Wala akong choice kundi ang magpakumbaba at mag-sorry kay Bea ngayung araw. Hindi ko na talaga ito uulitin....promise!