I Miss U Blink Novels & Stories

pakilala ni Hunter. Kahit pilit niyang inaalala ang pangalan nito ay hindi niya talaga makilala. "Oh God, thank you Lord you're alive. Two years akong umiyak sa pagkawala mo," naiiyak na bulong ni Blaze. Hindi siya umimik pero natutuwa siya na marami ang naka-miss sa kanya. Humiwalay ito at tinitigan siya na para bang miss na miss talaga siya nito.

mahigit isang buwan siyang hindi umuuwi dito sa bahay at ngayung muli ko siyang nakita parang gusto na naman kumawala ang mga luha mula sa aking mga mata! Sobrang na-miss ko siya! Kaya lang, mukhang hindi niya naman yata ako na-miss dahil nang tuluyan na kaming magsalubong, ni hindi niya man lang ako tinapunan ng tingin! Lagpas-lagpasan lang ang kanyang tingin at kahit sulyap hindi niya man lang ginawa! Na para bang naka-invisible lang ako at hindi niya ako nakikita!

Mahirap protektahan ang sarili sa pagkukunwaring hindi ito mahalaga sa kanya, pero kailangan niyang gawin para hindi magiging kaawa-awa uli ang sarili. "Braille, I miss you. Kung pwede lang akong umuwi araw-araw diyan ay ginawa ko na." Naging seryoso ang boses nito. Tumikhim siya. Hindi niya nagustuhan ang parang kiliting nararamdaman ng puso. Hindi pwedeng kiligin! Matatapos na rin naman sila. "Hindi mo naman kailangan umuwi. Ise-send ko na lang sa'yo ang pictures ng mga natapos ko and-"

She missed this kind of feeling. "I miss you Zico." Naririnig ni Blaire ang mga parang pagsagit nito sa pamamagitan ng pag "grhh" nito kaya napangiti nalang si Blaire at hinaplos ang buhok nito. Alam ni Blaire na ilang Oras lang ang ganitong pakiramdam kaya gusto niya na itong lubusin kaya niyakap niya si Zico at hinalikan ang ulo nito.

Naiwan akong napatulala nalang sa upuang inalisan ng bata. Bumuntong-hininga ako. Kumusta na kaya si Blaze? Walong buwan ko na siyang hindi nakikita. Walong buwan na rin akong hindi umuuwi sa kaniya. Namimiss ko na siya, sobra! Kaso nahihiya akong magpakita matapos ko siyang ipagtabuyan noon sa hospital. Tandang-tanda ko pa kung gaano kabagsak ang balikat niya nang talikuran niya ako. Malinaw pa sa alaala ko ang pagmamakaawa niyang ayusin ang relasyon namin na hindi ko pinakinggan dahil puno ng galit, hinanakit at pagkabigo ang puso ko.

“That smile I missed.” *********

Iyong kaibigan katulad ko, taong tulad ko. - Blaze Raven Villacorta GINULO KO ANG buhok ko. Kanina ko pa gustong lumabas ng kwarto at lamukusin ng halik ang mga labi ni Grace. I badly want to kiss her. I badly want to touch her. I missed her! Nagtiim-bagang ako saka sumilip sa bintana. Agad na nag-init ang ulo ko nang makita ko sina Blast at Grace na naglalakad paalis.

Inipit niya sa aking tenga ang buhok na tumakip sa aking mukha. Naguguluhan ako tumingin sa kanya. Naninibago ako sa kanyang mga ikinikilos. Nagpapaalam na ba siya? Hindi na ba kami magkikita? Nagbago na ba ang isip niya? "I miss you."he said without blinking. I saw how he licked his lower lip while staring at me darkly. His gray eyes looked beautiful by the reflection of the light from the post. "I miss you too...so much." nahihiyang amin ko sa kanya.

sagot ko. May kaunting katahimikan ulit. Sa gilid ng mata ko, pinagmamasdan ko ang repleksyon niya sa bintana. Hindi siya tumitingin sa akin. Nakatingin siya sa daan. Pero ramdam ko ang pagiging alerto niya. Hindi talaga siya relaxed. Nagkukunwari lang. Parang ako. “Charm,” bulong ko sa isip ko. Pero hindi ko kailangang magsalita. Ang contact lens ay may micro-transmitter. Eye blink code. Isang maikling double blink.