Mom And Son Quotes Mga Nobela at Kwento

Inis na wika ni Mommy. Hindi ko na pinansin si Mommy at tutunggain na sana ang konteng laman ng baso ng agawin iyon ni Daddy. "Son, that's enough!" Galit na sabi ni Daddy. "Mom...Dad, I'm really fine." Walang gana kong sabi.

Niyakap siya nang buong higpit ng kanyang ama at gayon na rin ang kanyang ina. “Take care of your family, I love you son,” saad naman ng kanyang Mommy.

Lalo ang mommy niya napaka kulit kaya bihira siya na umuwi sa kanila kaso nangungulit naman ito na pumasyal raw siya sa Mansyon kaya doon ngayon ang tungo niya. Pag dating niya sa Mansyon nila as usual Mommy niya ang nakangiting sumalubong sa kan'ya. "Oh! My favorite son, mabuti naman nagpakita ka na rin saamin ng dad mo. Malapit na akong magtampo sayo ah." drama na wika ng kan'yang Mommy.

“Hindi pa naman katapusan ng mundo para sa ating lahat. Huwag kayong mawalan ng pag-asa. Narito ako, hindi ko pababayaan si Mom…” Matatag man at malinaw ang pagkakasabi doon ni Uno ay hindi niya mapigilang gumaralgal ang kanyang tinig. “Yes, please. Anak, please save your Mom. Hindi makakaya ng Daddy kapag may masamang nangyari sa kanya. Mahaba pa ang pagsasamahan naming dalawa. Hmm? Bata pa kami. Bata pa ang Mommy. Save mo ang Mommy niyo, anak…”

Napaluha ako, "I promise Mom, I promise you I won't let go of her, of us." Tumango ulit siya at ngumiti, "I-I'll always be w-watching you b-both. I love you son." Halos wala nang boses si Mommy, "H-hin-di ka m-man nanggaling sak-kin, re-remember that I h-have always loved y-you. Always." "Mom, I know and I love you too. Pahinga ka na po ha para gumaling ka na, nandito lang ako babantayan kita." H*****k ako sa kamay niya.

Kinaumagahan, "Good morning mom, dad." Tipid na bati ng binata ng madatnan n'yang nagkakape ang mga magulang sa may veranda nila. "Good morning son." Malambing na bati ng kanyang ina, sabay yakap sa kanya. Parang hindi tumatanda ang sophistikada n'yang ina. "We missed you so much. Don't drown your self on working too hard for the company. It is doing so well already.

“Mom, she and Veronica are different.” [I know, baka nanlalabo na talaga ang mga mata ko,] pagbibiro niya. I bite my lips at her words. “Mom, thank you.” I gently said. Kung yakap ko lang si mommy, paniguradong iiyak iyon. [You’re my son, Elio. A mother must do everything for her child. I love you more that anything in this world, you should know that, son.]

Hindi pa huli ang lahat para maging maayos kami bilang isang pamilya, hangga't may panibagong umaga- may panibagong pag-asa sa aming mga buhay. "Ipinapangako kong sa pagkakataong ito ay babawi ako sayo anak. Babawi ako sa lahat ng taong pagkukulang ko sayo." Nakangiting sambit ni dad at mas lalong naging emosyonal si mommy dahil sa narinig.

wika ni Mom kaya tumango ako. “Makukuha natin ang kambal, Mom. Kukunin natin ang tunay niyong anak sa kanila no matter what happened. Kaligtasan lang ng kambal ang nasa isip ko lalong lalo na si Louise,” pursigido kong sagot sa kaniya. Napalingon si Mom kay Dad, tinanguan lang siya ni Dad at tumango. “Trust our, Son, Mahal. Alam niya ang ginagawa niya.”

Heto na naman tayo sa nakakasakit sa ulo na pinagsasabi niya. "The 'forgive but never forget' thing?" he said and let out a deep sigh. Ang dami naman yatang kaartehan itong mga anak ko. O nasobrahan lang yata sa talino at pati mga sosyaling quote lines ina-apply pa sa buhay. "Hazel, malapit na ang flight natin. Hali ka na," narinig kong sigaw ni Mommy mula sa baba kaya wala akong nagawa kundi ang bumaba na dala ang maleta ko.