Novel & Cerita Moonlit

I can see it through the glimpse of moonlight. Pinatalikod niya ako at sinuot ang kwintas na binili niya kanina. The pendant of this necklace is a moon. “Just like what I have said before, you reminds me of the moon. Among all the stars who kept on shining in the night sky, you're the only one who I will always look up to. Whenever you're not around, I will always find you. I will always leave a trace to remember my way back to you.”

Iniisip niya na baka masyadong maliwanag lang ang araw para maging invisible siya sa mga mata nito. Hindi niya alam. Tahimik na pinagmamasdan ni Zavian si Amber na natatamahan ng liwanag ng buwan ang kanyang mukha, ang mga mata’y nagniningning sa liwanag na dala nito. “Doesn’t mean the moon stops shining,” dagdag ni Amber. “It still glows. Just… No one sees it.” “Then maybe, hindi ang buwan ang may problema,” mahinang saad ni Zavian. Napapitlag si Amber at sa gulat ay napatingin siya kay Zavian.

Si Isabella ang nagtuturo ng emotional core (love and cunning), Marcus ang strength and protection, at sina Mia at Milo ang balance through creativity and strategy. Isang gabi ng full moon—hindi red moon, pero malakas pa rin ang lunar energy—biglang nagising si Aurora nang mag-isa sa kwarto niya. Hindi umiyak. Tahimik siyang bumangon, lumabas sa balcony, at tumingin sa langit. May bagong pull—hindi red, hindi blue, kundi neutral silver light na parang mirror ng sarili niya. Malakas ito, parang may voice na hindi salita, pero nararamdaman sa puso: “Sister… I’m close.”

Umuusok at wala silang ibang kasama kundi ang mga kulisap. "Ave, bilog na bilog ang buwan." Tumingala si Kazumi. Umakbay siya kay Cris. Tumingala din si Ave. Kitang kita niya ang malaking buwan. "Full moon." Tinitigan ni Ave ang kaniyang mga kasama isa-isa. "Alam mo Max. Kapag ganitong full moon ay lumalabas ang mga nilalang na hindi tao." Ngumisi si Ave kay Max. Ibinaling naman niya ang kaniyang paningin kay Kazumi. "Kadalasan, ang mga nagsisilabasan ay ang mga nilalang na may mga pakpak." Kay Cris naman tumingin si Ave. "Minsan yung mga may pangil."

"Mula sa mga tala hanggang sa buwan, inialay ko kay Bathala ang tayo na walang hanggan." "Mula sa aking mga mata hanggang sa nadarama, tinuruan mong magmahal ang tulad kong hindi magtatagal" Ang Moonaustarsiscoma Colorein ay isang komplikasyon sa paningin. Ito ang kauna-unahang visual disorder kung saan pabago-bago ang daloy ng bisyon ng isang pasyente. Mahihirapan siyang makakakita sa umaga na parang bulag at sa tuwing sasapit naman ang gabi ay magiging normal ang kanyang paningin na parang walang dinaramdam. Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga.

Mainit ang gabi para sa Light Flame sa ganitong panahon. Ang langit ay puno ng bituin na parang kumot ng liwanag na nakalatag sa buong paligid, at ang buwan ay kumikislap sa ibabaw ng infinity pool na nasa pinakadulong terasa ng mansyon , lugar na ipinakita sa akin ni Damian kanina, sabay sabing bihira daw gamitin ng pamilya.

Nakaupo lang si Zeus sa loob, at parang may isang bagay sa kanyang puso na gustong sumabog. Lumabas si Maureen mula sa bahay at sumulyap sa kalangitan ng gabi. Napakakaunti ng mga bituin ngayong gabi, ang mga bituin ay pira-piraso ,pati ang buwan ay malamlam ang liwanag.

“Pagpasensyahan mo na ang isang iyon, Andrea. Kulang kasi ‘yon sa buwan.” “Hala talaga?” Namimilog ang mga matang tanong naman ng dalaga. “Oo. Kulang sa buwan, sobra sa araw,” tugon ni Atlas. Napabunghalit naman ng tawa si Mira habang pilit na ikinukubli naman ni Leopold ang kaniyang pag ngiti. Hindi naman ito nakaligtas sa mga mata nang mapanuri, mapanglait, at malinaw na mga mata ni Atlas.