Morgana Le Fay Marvel 소설 & 이야기

Habang sinisisi siya ng iba niyang mga kasamahan kanina, may nakita siyang isang taong sa may gilid na nakataas ang sulok ng labi at tila aliw na aliw ito sa kanyang pinapanuod. Si Tanya Morgan ang kanyang nakita sa may gilid. Anak si Tanya ng head ng transportation at isa sa mga haligi ng design department. Normally, her colleagues like to get along with her because she’s rich. Madali lang din itong nakakahanap ng kaibigan, dahil marami itong pera at magandang babae rin itong si Tanya Morgan. Napailing naman si Lovi at ibinalik na niya ang kanyang makeup sa kanyang bag.

Kaya’t hindi nakapagtataka kung may away, tampuhan, o pananahimik. Itinigil ni lola ang pagkuha ng mga larawan at sinabi, “Sana wala nang mga hindi pagkakaunawaan sa hinaharap. Ang ugali ni Morgan, kapag umiibig ‘yan, panghabambuhay na. Pero medyo possessive at dominanteng tao rin siya. Kapag nagkahiwalay pa sila, hindi natin alam kung gaano katagal bago sila magkabati.”

“Tama po kayo. At saka... sa dami ng pinagdaanan ko, gusto ko talagang sulitin ang mga araw na kasama kayo.” “Oo nga naman,” ani Morgana, sabay kurot sa pisngi ng babae. “Sa totoo lang, dapat hindi ka pa namin sinasama sa kumpanya. Dapat nagpapahinga ka muna. Mag-travel ka, hija. Baka sakaling mahanap mo rin ang sarili mo, o kaya naman ay ang iyong mapapangasawa."

Kahit isang buwan na ang lumipas ay ganoon pa rin ang sakit na nararamdaman niya nang gabing iniwan niya si Morgan kay Aimen. Mabilis niyang pinahid ang luhang gumapang sa kaniyang pisngi at muling ibinalik ang damit sa kahon. Bagama't labis na nangungulila sa anak, hindi niya hinayaan na maging hadlang iyon sa kaniyang paghahanda sa muli nilang paghaharap ng kaniyang mga kalaban. Katunayan, simula noong araw na ipinanganak niya si Morgan ay nabuo ang kaniyang desisyon na gawin na ang matagal nang hinihiling sa kaniya nina Hera at Marcus. Ang labanan si Althaia at bawiin dito ang trono.

At nang bumukas iyon, isa-isa na silang pumasok. Nauna si Morgana. Matangkad, maputi, at elegante manamit. Kasunod si Leona na may mahaba at kulot na buhok. Si Visha namang mukhang sosyal na sosyal habang hawak ang mamahaling bag niya. At huling pumasok si Kane. Tahimik. Pero mayabang ang aura. Isa-isang natigil ang mga ngiti nila nang makita ako.

“And now you’re telling me that they’re both successors of the Pietro and Morgan organization?” “You’re forgetting something,” ani Nancy bago sumandal sa kaniyang inuupuan. Kumunot ang noo ni Stephanie. “What—” “Silvestre…” Mas lalong hindi nakapagsailta si Stephanie pagkarinig sa pangalan ng ma.fia lord. Dahil sa dami ng impormasyong nalaman niya ngayon, hindi na niya alam kung ano ang dapat na unahan. “Silvestre Morgan,” ani Stephanie. “Iyon ang pangalan ng ma.fia lord. And my mom’s name is Silvanna Morgan.”

"Wala kang pakialam, Laren. Masaya lang ako." "Masaya?! Masochist ka na ba?" "Hindi," tipid na sagot ni Morgan habang naglalakad palayo. Sa isip-isip ng binata— galit nga talaga sa kanya si Eryn. Pero a least, nararamdaman na niya ulit ang presensya ng dalaga. Mas gusto nga niya yun, na magalit ang dalaga sa kanya kaysa sa wala na itong pakialam pa. Ngunit sa likod ng ngising iyon, may kirot na namamayani sa puso niya. Naisip niya ang limang taong pananatili ni Eryn sa ibang bansa kasama ang kambal nilang anak. Paano naman nito kinaya yun ng mag-isa? Paano naging ganito katapang ang isang babaeng dati ay takot kahit sa sariling anino?

"SINABI KO NA SA 'YO, MORGAN. SHE'S JUST ON THE OTHER ISLAND! BAKIT BA ALALANG-ALA KA?!" "FUCK YOU, MATEO! ALAM MO BA KUNG ANONG KLASENG TANONG 'YAN?! ASAWA MO SI FAYRA, YOU SHOULD BE THE ONE WHO'S ACTING LIKE THIS BUT THE HELL ON YOU, PARANG WALA KANG PAKIALAM!"

Pero hindi rin naman sila puwedeng sumuko sa kabilang panig. Gayunman, si Fretchel ang sumagot sa tawag. Hindi lang siya pinagsabihan nito. Halos pagalitan pa siya nang husto. Sinabi pa nito nang diretsahan na kahit mamatay pa raw si Morgana sa loob ng mga susunod na araw, hindi niya guguluhin si Anton. Masakit marinig iyon para kay Luisa. Pagkatapos ng lahat, si Morgana ang batang pinalaki niya. Pero wala siyang lakas ng loob na sumagot.

Isang mapait at mapang-uyam na ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi. Dahil sa oras na gumuho ang imperyo ng nag-iisang Laxus Morgan, siya na ang magre-reyna sa madilim na mundo ng mafia. She craved power like a drug; she wanted to be feared, to be known, and to be the one on top. At lahat ay gagawin niya makuha lamang iyon—kahit na ang ibig sabihin nito ay ang tuluyang pag-ubos sa sarili niyang kadugo.