Novel & Cerita My Family Poetry

Akmang aambahan na naman ni Daddy ang kanyang apo ng lakas loob akong pumagitna. Ibang klase pala talaga ang pamilyang ito. Imbes na magkumustahan dahil kakarating lang namin mukhang mag-aaway pa sa harap ko. At ang masaklap pa parang hindi magkadugo kung itrato ang isat isa. "Tama na po. Daddy, gutom po kami. Wala po bang food dito?" tanong ko. Natigilan naman si Daddy. Masamang tinitigan ulit ang apo bago nagsalita.

pakiusap ko sa kaniya. "Sila po kasi buo ang famaly eh. May daddy at mommy tapos ako po wala." malungkot na sabi niya. "Tingnan niyo po sila oh. Diba po masaya sila?" sabi niya sabay turo sa may unahan namin. Napalingon naman ako doon. Maroon ang isang pamilya na nagbobonding. Masaya sila at tumatawa. Wala silang problema.

Laban para sa aming pamilya. Habang umuusad ang araw, patuloy kong iniisip ang mga bagay na kailangan naming paghandaan. Bagama't napaka-payapa ng mga sandaling kasama ko ang aking pamilya, alam kong may mga panganib pa rin sa paligid. Hindi ko puwedeng hayaang makalimot kami sa realidad ng aming sitwasyon, kahit pa gaano kaganda ang mga sandali tulad nito—ang mga simpleng tawanan, mga maliliit na kwentuhan, at ang sama-samang pagkain na nagbibigay ng saya sa aming tahanan.

"Unang apo ko iyon!" "Oo, unang apo mo siya, Papa." Napakagat-labi ako nang maramdaman ko ang puso kong tila kinakarayom. "Pero marami ka nang apo ngayon! At silang lahat ay masaya nang mawala ang ama ko!" "That's not true, Shianna. Pamilya tayo rito!" "Pamilya?" Halos itakwil ko ang salitang iyon. "Pamilya ko kayo pero kailanman ay hindi ko naramdaman sa inyo 'yon."

Nabasa niya man lang kaya? “Please lang, Mom. ‘Wag mo na subukan bumalik kahit kailan.” “Honey, please. Listen to me.” “No! Huli na ‘yong mamatay si Dad, ‘yon na ang huling beses na kailangan kita. So, please, please. Panindigan na lang natin ‘tong kinahinatnan ng pamilya natin. We were more like strangers than a family.” I paused and took deep breathes to hold my tears from falling. I don’t want to shed a tear for someone who’s never been there for me.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

As if we’re having a family picnic. It was surreal. Too good to be true. But there’s a part of me hoping for a happy family—this kind of family. Iyong sobrang saya naming lahat. “Mama, mama…” wika ng sanggol halos malaglag ang panga ko sa narinig ko.

Ito ang literal na mapapasana all ka sa angkan na ito. Na-amaze lang ako dahil kami maliit lang ang family namin sa Mindanao. Pero sila parang isang barangay ang angkan at ang cool nilang lahat. Ganitong pamilya ang masarap kasama dahil nagtutulungan sila. Hindi nakapagtataka ang successful nilang lahat.

Ayaw ko ng bumalik sa lugar na alam ko at ramdam ko na parang hindi ako belong do’n. Lalong-lalo na rin sa pamilya na ngayon lang nagpakita sa tagal ng panahon na nabubuhay ako sa mundong ito. “Son, don’t say that. We’re your family.” Pangungumbinsi pa ng padre pamilya ng Ying Group. Pero tanging iling ang iginawad ko. “Do you think I’ll gonna be happy? Like hugging you tightly and crying like a madman? No.”

Nanlamig ako at nanginig ng tuluyan ang buong katawan ko. So all this time, my family is really the villain?