Poems About My Family Novels & Stories

Naikuyom ko ang kamao ko. Hindi ko mapigilan hindi pumatak ang luha ko. Lahat ng ito dala dala ko bigat, awa at galit. Lahat ay tumahimik ng makita ang emosyon ko. “Ilang bata o anak ang nawalay sa kanilang pamilya. Para lang sa walang kwenta at pansariling layunin. Ikakabit ang pangalan ng aking ama! Ilang beses na kami nag ligtas ng buhay sa mga tinangkang ilabas sa bansa para gawing alila at iba sa kanila ay parausan..” tiningnan ko ang bawat tao sa kwartong ito.

Ipinikit na nila ang mga mata at bahagyang yumuko, ginaya ko naman sila at maya-maya'y narinig namin ang mahinang pagsasalita ni nanay. "Panginoon, maraming salamat po sa araw na ito..." Pakiramdam ko na naman ay parang matutunaw ang puso ko. Ang sarap sa pakiramdam, they aren't a perfect family, but they never forget about God and His greatness. This family is what I am praying for, ever since. This family... is what I always wanted since I was a kid.

"Hindi ko pa alam. Nasanay na rin kasi ako na mamuhay mag-isa sa halos anim na taon." At sisiguro babalik lang ako sa amin kapag nagkaayos na kami nang tatay ko, pero sa ngayon malabo pang mangyari yon. "But it's still better when you have a family to come home to. I'm not telling you to go back home. I just want to tell you that you're lucky 'cause you still have a family," aniya, at bigla siyang huminto para harapin ako. Can it still be called a family if my father no longer considers me his child?

Na kapag nasasaktan walang nagagawa kundi umiyak sa harapan nila. Pagod na akong masaktan sa mga salita nila.I was deeply hurt by those bladed words of them.I'm tired seeking for their love and attention...mga bagay na mukhang kahit kailan ay hindi ko na magagawa pang maramdaman. I'm physically and mentally tired...nakakapagod maging ako,ang maging anak nila. Pagod na akong makaramdam ng inggit everytime na may masayang pamilya akong makikita.Nakakalungkot lang kasi others think that our family is one of the best family but the truth is...hindi.

Ayaw kong kaawaan ang anak ko, ayaw kong ipakita sa kaniya ang emosyon na iyon. Dahil ang lahat ng iyon ay naranasan ko. Alam ko ang pakiramdam dahil nanggaling ako roon. Gabi-gabi, araw-araw palagi akong humihingi ng tawad sa kaniya. Patawad dahil ganito ang nararamdaman niya, patawad dahil hindi buo ang pamilya niya... Kaya palagi ko siyang binubusog ng pagmamahal. Dahil alam ko ang pakiramdam na palaging hinahanap ang kasiyahan ng puso at pakiramdam kung paano mahalin pabalik. "Mama ... It says family. A family, made up of Mama and Papa. Not mama, sisters and Father Theodore. I know they are my family but ..." Napayuko ito. Nagsimula nang magtaas-baba ang balikat.

Kahit nasa liblib na lugar ito, hindi mo maaninag ang kahirapan, bagkus, masasabi mong hindi basta-basta ang pamilya ni Elmy ayon sa obserbasyon ng mag-asawang Danny at Melissa . Ipinaabot nila ang labis at taos-pusong pasasalamat sa pamilya ni Elmy sa ginawa nilang kabutihan sa kanilang anak. Magaan ang loob ng bawat isa ar ramdam nila at home sila sa tahanan ng Yasser.

Hindi rin naman nagpatalo ang dalaga sa kanyang emosyon dahil baka buong pamilya ni Iñigo ay mag-aalala sa kanya. "Ang ganda ng pondasyon ng pamilya mo. Isipin mo, may mababait kang mga magulang; parehong marangya ang buhay—pero hindi nagmamayabang sa ibang tao o hindi man lang sumagi sa isipan nila na mambaba ng ibang tao para lang masabi na mayaman sila o kayang-kaya ka nilang durugin. May kapatid kang sobrang masiyahin at magalang. At higit sa lahat mahal ng buong tao ang pamilya mo. At ikaw naman, walang katulad. You have a pure heart and good intention. Maraming salamat dahil sa inyo ay naranasan kong magkaroon ng pamilya—hindi man totoo, ngunit pinaramdam ninyo naman sa akin na hindi a

Masayang sabi ng mga anak ko. Pumikit ako ng aking mga mata, bago ko hipan ang candle na maliit, humiling mona ako. "Sa aking kaarawan, nais kong ipaabot ang aking pagmamahal at pasasalamat sa aking pamilya at mga anak ko. Sila ang aking pinakamalaking biyaya at sila ang nagbibigay ng saysay sa aking buhay. Sana'y patuloy na magkasama-sama kami at magtulungan sa bawat hamon ng buhay. Mahal na mahal ko sila!"

bulong ko sa sarili, “sa aking mga magulang, sa aking mga kapatid. Masarap pala talaga ang may pamilyang handang magmahal at gawin ang lahat para sa isa’t isa.” Isa-isa kaming nagpa-picture. May halakhakan, may halong iyakan sa tuwa. Isang sandaling hindi ko malilimutan. “Ang pamilya ang unang tahanan ng puso. Kahit saan ka dalhin ng buhay, doon ka palaging uuwi.” Ngunit habang pinagmamasdan ko ang lahat ng masayang mukha sa paligid, hindi ko maiwasang mapansin ang biglang pagbabago sa ekspresyon ni Nathara.

Ngayon lang siya nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin ang matagal na niyang gustong sabihin sa ama dahil nabibigatan na siyang dalhin ito hanggang sa kanyang huling hininga. "Yung pamilyang yun ang nagparamdam sa akin na may halaga ako sa mundo. Ang pamilyang iyon ang nag udyok sa akin na masaya ang mamuhay ng tahimik at walang gulo. Sila ang naging sandigan ko. Sila lang ang meron ako sa kabila ng lahat ng panloloko at kataksilan na ginawa ko!Tanggap nila ako kung ano ako. Tanggap nila ako kahit pa alam nilang anak ako ng taong gustong sirain ang pamilya nila!"